“Socialistisch gedachtengoed ten volle schragen én uitdragen!”

Pia Desmet werd geboren op 17 september 1954 in de Eendrachtstraat in Gent. Haar vader was Frans Desmet, een notoir socialist pur sang en in zijn vrije tijd acteur in het Multatulitheatergezelschap. Dat was toen een hoog kwalitatief gezelschap, met veel verdiensten als acteursgroep. Frans won trouwens ooit het ‘Landjuweel’, de gekende competitie tussen amateurgezelschappen. Pia’s moeder kwam uit Brugge en had een vreemde naam: Gaby Langbeen. Pia heeft nog een jongere zus, Brenda - volgens haar genoemd naar Brenda Lee, een nu 72-jarige Amerikaanse country- en rockzangeres.

Pia deed haar lager onderwijs in de Hippoliet Lammensstraat, in het Sint-Elisabethbegijnhof nabij het Rabot. Daarna trekt ze naar de ‘Scheikunde School’ in de Bonifantenstraat (een zijstraat van de Burgstraat), waar ze als laborante afstudeert. Als Pia 17 is overlijdt haar vader. Haar voogden werden Eric Vergult en Dirk Tydtgat: toen zeer bekende socialisten, die ook de Gentse culturele scène zeer goed kenden. Door de dood van haar vader kon ze helaas haar A1-studies (vandaag: bachelor) “Hogere gistingsbedrijven” niet afmaken. Ze werkt  in de Volkskliniek, nadien voor de SVV, de vrouwenorganisatie van Bond Moyson op de Vrijdagmarkt, bij Jeannot Van Nieuwland.

In oktober 1982 is Pia kandidate voor de gemeenteraadsverkiezingen. Vier jonge kandidaten voeren grotendeels samen campagne en dat loont: ze worden allen rechtstreeks verkozen. Het zijn niet de minsten: naast Pia gaat het om Jo De Schuyter, Frank Beke en Daniel Termont. Het zijn nochtans woelige verkiezingen, want midden in de campagne blijkt dat de CVP van partner verwisselt: de Sossen vliegen buiten, de Liberalen zullen mee besturen. De uitslag van die verkiezingen (die de SP twee extra zetels oplevert) wordt echter door de Raad van State nietig verklaard wegens bedrog van een liberale kandidaat. Nieuwe datum: 24 april 1983. En ook nu doet de SP het goed: nóg twee raadsleden extra, 17 in totaal! Vier zetels gewonnen tijdens twee verkiezingen quasi opeenvolgende verkiezingen, dat is straf.

Toch: de SP vliegt naar de oppositie, met Gilbert Temmerman als fractieleider, met de illustere Piet Van Eeckhaut, met Frank Beke en Daniël Termont. En met Pia Desmet dus. Het werd een keiharde oppositie tegen burgemeester Jacques Monsaert (CVP) en zijn college, dat voortdurend kraakte in zijn voegen… De SP kon voluit gaan, want ook in de Kamer en de Senaat zaten we in de oppositie.

Pia was toen al actief in de vakbond, meer bepaald in de ‘Bond van Bedienden, Technici en Kaders’ van het ABVV. Ze klimt er op tot Gewestelijk secretaris. In de politiek haakt ze af in 1988, bij de vakbond zet ze haar carrière verder: ze wordt Federaal secretaris van haar vakbondscentrale. Tot haar vele taken behoort nu ook (sinds 2004) de opvolging van de banken , voorwaar geen akkefietje…

Zelf ken ik Pia al zo’n 40 jaar. Ik herinner mij de eerste ‘Rode Meiavond’ in de Jamclub in, 1979, georganiseerd door Frank Beke, Daniël Termont, Pia en ikzelf. Pia verzette veel werk voor de promotie van het evenement. Het werd een succes.

Uit haar politieke loopbaan herinner ik mij de heftigheid van haar tussenkomsten. Zij bracht die altijd met luide stem, als een ware volkstribuun. Ze was (dat kan ik zonder enige schroom stellen) onze “pasionaria” in die tijd (naar Dolores Ibárruri Gómez, de Spaanse communiste bekend van haar strijd tijdens de Spaanse burgeroorlog en haar uitspraak ‘¡No Pasarán!’, ‘Ze zullen niet passeren). Maar Pia was nooit een fanatieke vrouw, integendeel. Dat zou haar trouwens in haar vakbondswerk zeker niet goed van pas gekomen zijn.

Hoewel ik haar niet zo vaak meer zie, wéét ik dat Pia ons gedachtengoed nog ten volle schraagt én uitdraagt. Zowel in de partij als in de vakbond is ze een icoon geworden, een voorbeeld van een volbloed socialiste, door haar ideologische vasthoudendheid en doorzettingsvermogen.

Als toemaatje: in het religieuze Latijn betekent Pia (het vrouwelijke van Pius) ‘vroom’. In het Latijn van de ‘gewone mensen’ betekent het ‘de zachte’. Zo zou ik de huidige Pia niet noemen…. Maar ze draagt haar naam gelaten en ze is er bij velen ook zo door bekend geraakt.

Pia typeren in één zin? Ze combineert een passionele ideologische ingesteldheid met een doorgedreven plichtsbetrachting.

'Tot gauw, kameraad en vriendin van vele jaren.'

(tekst: Marc Lootens)