“De sector van de verzorgingstehuizen zit nu al op haar tandvlees”, weet Kathleen. “Als ze geen beroep zouden kunnen doen op vrijwilligers, zouden veel bejaarden gewoon de hele dag door op hun kamer zitten. Een deel van mijn tijd daar besteed ik aan het omgaan met dementeren. Een koffie met hen drinken, of eens gaan wandelen. Aan kleine dingen, zoals een flikkering in hun ogen, merk je dat ze dat wel appreciëren en nodig hebben. Maar ik begrijp ook wel dat niet elk verzorgingstehuis daarvoor vrijwilligers vindt. En dan gebeurt het gewoon niet. En wat er zal moeten gebeuren als eer straks nog meer moet bespaard worden op randactiviteiten voor die zorgbehoevenden, daar durf ik niet eens aan denken.”