Bijna 4.000 vacatures zijn er in Antwerpen. En een rist knelpuntberoepen: van chauffeurs tot technici. Toch heeft een op de vier jongeren in Antwerpen geen werk. Terwijl 5.000 jongeren doelloos rondhangen, halen we onze bouwvakkers in Oost-Europa.

Dat heeft veel redenen, zoals school­uitval. Maar belang­rijker is dat we zoeken naar oplossingen. Duizend stroomplannen tegen drugs gaan niet werken als we geen droomplan voor de jeugd hebben. Minder patsers, meer metsers, dat is wat we nodig hebben.

De jongerenwerkloosheid zou dé prioriteit moeten zijn voor een bestuur dat begaan is met de toekomst van zijn stad. Het is tijd voor een stedelijk pact. De bestuurders en werkgevers van deze stad willen werkvolk? Wel, de jongeren willen werken. Laten we hen dan beter geschoold de arbeidsmarkt betreden.

Laten we allemaal samen de leerlingen garanderen dat zij goed en modern werkmateriaal hebben, dat er genoeg stage- en werkervaringsplaatsen zijn en dat er meer waardering komt voor tso en bso. Een goeie stielman heeft toekomst in Antwerpen. We maken dat graag concreet met een vijfpuntenplan.

1. Een imagocampagne waarin het vakonderwijs in de stad wordt opgewaardeerd en waardoor alle kinderen op het einde van de basisschool in aanraking zijn gekomen met techniek, van ambachten tot programmeren.

2. Een kwaliteitslabel ‘made in Antwerp’ voor leerlingen die extra attesten hebben behaald, zoals veiligheid of bedrijfsbeheer.

3. Zes gespecialiseerde opleidings­centra waar alle scholen terechtkunnen om specifieke opleidingstechnieken aan te leren, ook op de vele stadswerven.

4. Een publiek-private gereedschaps­natie waar de stad basisgereedschap voor alle leerlingen ter beschikking stelt.

5. Een jobpact met het Antwerpse bedrijfsleven: elke jongere die slaagt in een beroepsopleiding, garanderen we een werkplek.