Voor de Vlaamse minister van Gelijke Kansen en die van Werk zijn jobs dé hefboom om deel uit te maken van de samenleving en om uit de armoede te geraken. En ook voor hen kan discriminatie op de arbeidsmarkt absoluut niet. Waarom houden ze dan het been stijf tegen praktijktesten?

Terwijl de Vlaamse regering zich uitput in tal van drogredenen om niets te moeten ondernemen om discriminatie op de arbeidsmarkt kordaat aan te pakken, vatten de werkgevers de koe bij de horens. Volgens Hans Maertens van Voka zien meer en meer bedrijven de voordelen in van een diverser personeelsbestand. Bij Unizo is hetzelfde geluid te horen.

Waar werkgeversorganisaties getuigen van voortschrijdend inzicht, blijven de bevoegde ministers Liesbeth Homans en Philippe Muyters (N-VA) koppig met oogkleppen rondlopen. Nochtans is er een gigantische mismatch, zo blijkt uit de tewerkstellingscijfers: vandaag zijn er 140.000 openstaande vacatures en 240.000 werkzoekenden en krijgen vooral de zogenoemde kansengroepen - personen met een functiebeperking, met een migratieachtergrond of oudere werkzoekenden - geen eerlijke kans op een job.

Zowel Muyters als Homans herhalen nochtans tot in den treure dat jobs, jobs en alleen jobs dé hefboom zijn om echt deel uit te maken van onze samenleving, om echt uit de armoede te klauteren, om echt bij te dragen aan een gezamenlijke toekomst.

De vraag die volgt is even simpel als logisch: waarom zetten ze niet alle instrumenten in om dat ook daadwerkelijk mogelijk te maken? Beide ministers mogen dan wel beweren dat discriminatie absoluut niet kan, maar blijven zelf telkens opnieuw grandioos in gebreke om het probleem kordaat aan te pakken.

Waarom getuigen ze niet van datzelfde voortschrijdend inzicht als onze werkgevers en blijven ze zich resoluut kanten tegen de invoering van praktijktesten (waarbij cv's van fictieve kandidaten met verschillende achtergronden ingestuurd worden voor eenzelfde vacature)? Een sluitend antwoord op die vraag of een argumentatie die steek houdt - liefst ver weg van halve waarheden en hele leugens - blijft uit.

Waarden

De waarden van Vlaanderen en België houden een simpele maar krachtige belofte in aan elke inwoner van dit land, ongeacht afkomst, met of zonder beperking, jong of al een stuk ouder: iedereen die hier wil werken en  zich aan de regels houdt, heeft het recht om hier te werken. Op voet van gelijkheid dus. Anno 2017 is dat allerminst het geval. Ook al heb je de juiste diploma’s, tonnen ervaring of spreek en schrijf je vlot Nederlands.

Dat is moreel onaanvaardbaar en economisch gewoon niet houdbaar. Om effectief gelijke kansen te garanderen en discriminatie te bestrijden ontbreekt dan ook een belangrijk element in het arsenaal van maatregelen: het simpelweg vaststellen van feiten.

Want is er nu veel of weinig discriminatie op de arbeidsmarkt? Wel, we weten het gewoon niet. Precies daarom zijn praktijktesten zo belangrijk. Je gaat er niet alle discriminatie de wereld mee uit helpen, maar meten is weten. Evenmin zijn praktijktesten een sanctie, noch beperken ze de keuzevrijheid van werknemers, zoals te vaak verkeerd wordt geframed. Integendeel, ze vormen dat objectieve meetinstrument waarmee een minister van Werk (Muyters) en een minister van Gelijke Kansen (Homans) beleidsmatig aan de slag kunnen om in te grijpen waar nodig.

Huurmarkt

De Sociaal-Economische Raad van Vlaanderen (SERV), waarin Vlaamse werkgevers én werknemers zetelen, tikte minister Homans deze week nog op de vingers. De Raad stelt terecht vast dat de Vlaamse overheid haar voorbeeldfunctie als werkgever absoluut niet waarmaakt op het vlak van diversiteit. Vlaamse overheidsadministraties lopen achter, en geen klein beetje. De vraag van de SERV richting Homans was dan ook ondubbelzinnig: rol praktijktesten uit bij de aanwerving van uw overheidspersoneel.

Dat het wel degelijk anders kan en resultaat oplevert, bewijzen Gent en Brussel. In Gent worden praktijktesten al volop toegepast op de huurmarkt. Uit een eerste evaluatie blijkt alvast dat er minder mensen met een uitkering, beperking of migratieachtergrond worden uitgesloten. De Brusselse regering van haar kant kondigde in december al aan dat ze praktijktesten zal inzetten. In alle sereniteit en ver weg van polarisering, op basis van feiten, werken Gent en Brussel aan effectieve oplossingen waar iedereen bij wint.

Waarom, beste ministers, houden jullie het been stijf om datzelfde recept toe te passen in heel Vlaanderen? Het juridische werk is trouwens al achter de rug, want al in maart 2015 diende mijn partij een voorstel tot decreet in. Nu nog alleen de politieke wil vinden die uw partij - stilaan nog als enige - ontbreekt. En als iedereen kansen moet grijpen, waarom doen jullie dat dan in de eerste plaats zelf niet?