22 maart 2016, 7u58, twee explosies veranderen de vertrekhal op de luchthaven van Zaventem in een inferno.  8u01, ik arriveer er per trein enkele verdiepingen lager, nog niets vermoedend van wat er zich op dat moment letterlijk boven mijn hoofd aan het afspelen is.  Snel echter die ochtend zal ik geconfronteerd worden met de omvang van het afgrijselijke gebeuren.

Het verbaast jou dan wellicht ook niet dat het afgelopen jaar een moeilijk te omschrijven combinatie van angst en gelatenheid mijn lichaam binnen gedrongen is.  Uiteraard in niets te vergelijken met de emoties van de slachtoffers zelf en nabestaanden – dat hebben de verhalen die sommigen ervan mij toevertrouwden, heel erg duidelijk gemaakt.  Niet de angst om je in een mensenmassa te begeven, geen verlammende argwaan of uitzonderlijke alertheid.  De eerste dagen, weken en maanden kenden zelfs een min of meer normaal verloop.  En toch… Toch moet ik vandaag – terugblikkend – toegeven dat 22 maart een grotere impact op me heeft gehad dan aanvankelijk vermoed.

De gebeurtenissen van het afgelopen jaar hebben mijn afkeer versterkt voor elke vorm van extremisme, politiek, religieus, filosofisch, … Er is niets mis met het opkomen voor de eigen mening, een visie.  Integendeel, het is precies door de gedrevenheid van heel wat mensen dat onze samenleving haar vorm krijgt.  Als ik weliswaar de felheid zie in de ogen en de verbetenheid rond de mond waarmee sommigen het eigen grote gelijk verkondigen, dan word ik bang.  De problemen waarmee we wereldwijd geconfronteerd worden zijn niet min : opwarming, oorlogen, vluchtelingenstromen, sociaal-economische verschuivingen, … Het is dan ook niet slecht om af en toe de dingen even op scherp te zetten.  Momenten echter waarop iedere bereidheid tot luisteren verdwijnt en elke poging tot dialoog brutaal wordt afgeblokt, beangstigen mij – veel meer dan vroeger.

En tegelijkertijd bezorgden die momenten mij de voorbije maanden voor het eerst ook een vreemde gelatenheid.  Als er bommen ontploffen, als elke zin voor nuance en elk argument overstemd worden door decibels, als elke vorm van respect verloren gaat, dan verdwijnt mijn energie om door te gaan.  Meermaals heb ik mij afgevraagd of het allemaal nog wel zin heeft, of ik in deze context aan politiek kan of wil blijven doen.

Een beperkt aantal mensen fungeerde daarbij als klankbord.  Daarnaast zag ik hoe personeelsleden die op het moment van de aanslagen aan het werk waren in de vertrekhal na een maandenlange revalidatie de moed terugvonden om weer aan de slag te gaan.  Ten slotte heeft ook de niet aflatende inzet van talrijke vrijwilligers in onder meer verenigingen en rustoorden, waarvan ik het afgelopen jaar bevoorrechte getuige mocht blijven, mij gesterkt in de overtuiging dat samen-leven echt wel de moeite blijft.

Op mijn manier – een schreeuwer word ik wellicht nooit – wil ik bijgevolg met hervonden kracht mijn engagement verder zetten.  Ook in 2017 kan je dus op mij rekenen !

Allerbeste wensen voor een gezond en voorspoedig nieuw jaar !

Robby Beekwee                                                     Wakken, 1 januari 2017
Voorzitter sp.a Dentergem
Gemeenteraadslid FOCUS8720