Zoals van een nieuwjaarswoordje mag verwacht worden, zal ik ook een terugblik op 2016 geven. Telkens zal ik reflecteren naar zaken die in de toekomst liggen en dit zowel op lokaal, Vlaams als nationaal vlak.

Als ik terug denk aan 2016 kan ik hier een opsomming geven van alle terreuraanslagen zowel in binnen- als buitenland, aan alle onpopulaire regeringsmaatregelen, aan hoe duurder alles geworden is, aan hoeveel er bespaard werd op onze kap en dat de begroting nog steeds een puinhoop is. Maar ik wil mij niet bezondigen aan negativisme dus hou ik het op een feit dat mij persoonlijk sterk aangreep maar in de positieve zin.

Dat feit waren de eerste stapjes die onze kleindochter alleen in de wereld zette. Het was niet veel, enkele stapjes tussen de armen van haar mama naar mij toe, twee meter meer was het niet. Maar als trotse opa zwol ik op van trots.

Dat was het moment waar er enorm veel door mij heen ging.

Nog maar pas een jaar oud maar zonder het te weten zit ze al met vragen voor de toekomst. Een crèche, zal dit nog betaalbaar zijn in de toekomst? Zoals de regering nu besparingen oplegt stel ik mij daar toch echt vragen bij.

Dan komt de schooltijd eraan, als ik de huidige uitspraken hoor van liberaal gezinde jonge politici die vinden dat hogere studies enkel weggelegd zijn voor een elitaire groep, wat moeten de anderen dan doen? Opnieuw enkel en alleen het vuile werk opknappen? Dit is een stap van zomaar 40 tot 50 jaar terug in de tijd.

Natuurlijk is onze kleindochter nog zo ver niet, korter bij is de inschrijving in de kleuterklas en de daarbij horende problematiek. Moeten onze dochter en schoonzoon nu ook gaan kamperen voor de school om ons kleinkind in te schrijven?

De kleutertijd is de tijd dat veel kleuters ziek zijn, natuurlijk mag antibiotica niet te licht voorgeschreven worden voor kinderen. Maar als het echt nodig is zullen de ouders fors meer in de geldbeugel  moeten tasten doordat de terugbetaling sterk teruggeschroefd wordt. Komt ons sociaal stelsel van ziekenzorg in het gedrang? Als dat van de elitaire VLD en NVA afhangt dan wel.

Ook een schoolongeval is zo gebeurd, een opname in het ziekenhuis kost niet alleen handen vol geld, het aantal ligdagen wordt steeds meer ingeperkt. Wie is daar het slachtoffer van? De werkende familie die verlof moeten nemen om op de zieke te passen. Als het nu om uw kind, partner of ouders gaat dit maakt geen verschil uit. De werknemers zijn de dupe van dit verhaal.

Dan komt de lagere school, de tijd bij uitstek om de kinderen iets nieuws aan te leren zoals typen, muziek of iets sportiefs. Het probleem is dat dit steeds minder kan in de omgeving van de school en ook steeds duurder wordt, zoals door in Torhout het terugschroeven van de subsidies voor de verenigingen. De grootouders kunnen ook de kleinkinderen niet meer naar de verschillende plaatsen voeren om de heel eenvoudige reden dat zij nog moeten werken. Dit is nog een geschenkje van onze regering in zijn totaliteit. Niemand had dit in zijn verkiezingsprogramma staan maar toch hebben zij zomaar de voorwaarden en de leeftijden aangepast om op pensioen te kunnen gaan. Met als extra toetje dat de meesten ook nog eens minder pensioen zullen ontvangen.

Na de lagere school komt de middelbare school in aantocht, opnieuw iets dat handen vol geld kost en dat steeds minder subsidies krijgt. Veelal zijn er schooluitstappen die moeten gefinancierd worden door activiteiten zoals auto’s wassen of koekenverkoop en noem maar op. De nul factuur waarvan sprake in de regeringskringen is een losse flodder. De meerkost komt toch steeds terecht op de schouders van de ouders. Als zij beiden dan nog het geluk hebben om te werken dan valt het meestal nog mee. Helaas zijn er steeds minder mensen aan het werk. Ik zie graag de statistieken dat er steeds maar meer en meer jobs zijn. Ik vraag mij alleen maar af waar. In de publieke sector zijn er veel meer jobs gesneuveld dan men er in de private sector heeft gecreëerd. Ook geven zij nooit een definitie van wat een job is, hoeveel uur is volgens hen een job? Kan men er dan van leven, laat staan een gezin mee onderhouden?

Als je kind dan een goede student of studente is, dan komt de hoge school of de unief. Zoals ik eerder al aanhaalde vinden enkele elitaire VLD’ers dat dit moet voorbehouden blijven voor een elitair groepje. Eigenlijk bedoelen zij daarmee de gegoede klasse, zeker geen kinderen uit werkend gezin.

Nadien komt de arbeidsmarkt, zoals u al veel hoorde is het aantal jonge werklozen sterk gedaald. Helaas zegt men er niet bij dat er steeds meer jongeren geen recht meer hebben op een uitkering. Op wie zijn kosten moeten die jongeren dan leven? Welk vooruitzicht hebben die jongeren voor de rest van hun leven? Van dergelijke vragen ligt onze regering absoluut niet wakker, als hun elitaire groep het maar goed heeft.

Als de jongeren dan toch het geluk hebben om aan een job te geraken, dan is dit nu meestal via een interimkantoor. Wie gaat hier met de winst lopen denk je, zeker de werknemer niet.

Wat wij ons ook afvragen, waar is de komaf met de politieke benoemingen in de overheidsbedrijven die de NVA verfoeilijk vond en volgens hen een rem was voor een gezond overheidsapparaat. Zij benoemen er nu duchtig op los.

Als ons kleinkind, want daar begon ik eigenlijk mee, iets ouder zal zijn dan is het voor ons tijd om naar het woonzorgcentrum te verhuizen. Dit op voorwaarde dat wij al iets slechter te been zijn, anders kan dit ook niet. Bovendien zullen wij ook niet onbemiddeld mogen zijn. Onlangs beslisten onze lokale bestuurders om de tarieven te verhogen van de dagopvang en het vervoer heen en terug. Ik veronderstel dat dit een nieuwjaarscadeau is voor onze Torhoutse bevolking vanwege ons stadsbestuur. Natuurlijk zullen zij zeggen dat Torhout al goedkoop is wat betreft woonzorgcentra en dergelijke meer. Dit zou juist een reden te meer moeten zijn om dit zo te behouden. Prijs kwaliteit moet zeker in de juiste proporties blijven.

Natuurlijk hoop ik van harte dat ons kleinkind en dat van ieder van u of uw kind mag opgroeien in een zorgeloze jeugd en mag genieten van de voordelen van ons sociaalzekerheidsstelsel. Zal dit blijven zoals het nu is? Waarschijnlijk niet, maar veranderen hoeft niet per se verarmen in te houden, iets wat onze huidige beleidsmensen duidelijk niet begrijpen. Daarom rekenen wij als sp.a op ieder van u om deze boodschap uit te dragen. Als u in gesprek bent met familie, buren, vrienden of op café een pint drinkt of in de trein zit, vertel de mensen dat de echte kracht van verandering niet in verarming zit maar in verbetering en een win – win situatie voor iedereen.

 Zoals kan horen zie ik niet alles negatief in en ben ik trots dat wij oma en opa zijn en een schat van een kleindochter hebben.