Het land heeft nood aan politici die de politiek weer ernstig nemen. Na 13 juni moet het roer om. “Het gaat die dag niet over BHV of BV’s, maar over vele onbekende Vlamingen”, zegt Caroline Gennez, sp.a-voorzitter en Antwerps lijsttrekker. “In de Wetstraat moet het eindelijk weer over uw straat gaan.”  

Leterme is in drie jaar tijd vijf keer gestruikeld. Dat maakt bij veel mensen antipolitieke gevoelens los. Waarom nog gaan stemmen, hoor je vaak. Ja, waarom eigenlijk?

Caroline Gennez: “Omdat het morgen beter moet gaan dan vandaag, natuurlijk. (lacht) Ik begrijp dat mensen hun buik vol hebben van het spektakel dat in de Wetstraat is vertoond. Toch in de federale regering, want de Vlaamse regering heeft wel degelijk hard gewerkt. Rudi Kennes heeft mij gezegd dat Opel er niet meer geweest zou zijn als Ingrid Lieten en Kris Peeters er niet voor waren blijven knokken.”

“Van de regering-Leterme daarentegen zagen we vooral heel slecht theater. Juist daarom is het zo belangrijk om op 13 juni te gaan stemmen en om meteen goed te stemmen. Goed, dat betekent voor mij sociaal. Er is een sterke sp.a nodig om de boel te deblokkeren. De overheden moeten beter werken en samenwerken, de economie moet opnieuw aan de praat en de sociale bescherming heeft nood aan een grondige upgrade.”

Had sp.a niet beter deelgenomen aan de BHV-onderhandelingen van Jean-Luc Dehaene of, toen dat mislukte, in een noodregering gestapt?

Caroline Gennez: “In het verleden hebben we meegewerkt aan vijf staatshervormingen. Met succes. Wij zijn trouwens de enige partij die een grondig uitgewerkte visie heeft op de staatshervorming. Zo’n hervorming moet een middel zijn en geen doel op zich. Ze moet werken, jobs opleveren. Dat staat bij ons al twee jaar op papier! Twee jaar geleden nog hebben we, vanuit de oppositie, meegewerkt met de noodregering-Verhofstadt III aan de zogenaamde borrelnootjes. Maar het moet serieus blijven natuurlijk.”

“We hebben altijd gezegd dat we onze steun verlenen aan een goed akkoord over BHV, maar twee weken voor de val van Leterme stond Dehaene nog nergens. Zelfs een akkoord over samenvallende verkiezingen zat er niet in en dat was voor ons cruciaal om dit land weer bestuurbaar te maken. Een noodregering? Ach, een auto die perte totale is, kun je toch niet repareren? Laat de kiezer de kaarten maar herschudden. Ik roep iedereen op om op 13 juni de Wetstraat vleugels te geven. Zodat het daar eindelijk ook eens over uw straat kan gaan.”

Je legt de lat hoog. Je zegt dat dit land, onze welvaart en sociale bescherming een grondige opknapbeurt nodig hebben, zo grondig als na de Tweede Wereldoorlog, toen Achille Van Acker zijn levenswerk, de sociale zekerheid, aanvatte. Is dat niet te ambitieus?

Caroline Gennez: “We mogen dromen, hé. (lacht) Pardon, we moéten dromen. Dat hebben socialisten altijd al gedaan. Het straffe is dat ze er nog in geslaagd zijn die betere wereld vorm te geven ook. Vandaag zijn er nog altijd armoede en ongelijkheid in dit deel van de wereld, maar op zijn minst zit je op je zesde op school en niet achter een weefgetouw in een fabriek! Het moet vooruit, dat is de slogan waar ik nog elke dag de drive uit haal om door te zetten.”

sp.a zet hoog in op de pensioenen. Dreigt ze daarmee niet de Pensioenpartij of de partij van de ouderen te worden? Wat zit er voor jongeren in? 

Caroline Gennez: “Veel! Als de jongeren content zijn, zijn de ouderen dat ook. Jongeren worden vandaag bang gemaakt door allerlei doemdenkers die zeggen ‘Spaar nu maar al voor je eigen pensioentje, want de overheid zal het niet meer doen.’ Dat is manifest onjuist! Als we meer mensen aan een job helpen en de belastingen eerlijker maken en correcter innen, is het perfect mogelijk om de jongeren, de ouderen van morgen, een goed pensioen te garanderen. Jongeren moeten volop van hun leven kunnen genieten: een job vinden, een goed lief, een huisje. De beste manier om voor je pensioen te sparen is trouwens een eigen huis. Daarom willen wij ook de onroerende voorheffing bij de aankoop van een eerste flat of huisje afschaffen.”

“Jongeren hoeven niet aan hun pensioen te denken, wij moeten dat wel doen. sp.a wil dat elk kind een faire kans krijgt om zich te ontplooien, of het nu rijk of arm geboren wordt. Dit gaat niet alleen over centen of rechten, maar over geluk. Nogmaals, tevreden jongeren maken tevreden ouders. Daarom blijven we ook hameren op de noodzaak van goede, betaalbare gezondheidszorg voor iedereen en op veilige straten in een nette omgeving. Vele kleintjes maken een groot verschil.”

Socialisme beleef je met je hart en beoefen je met je verstand, zei je onlangs. Wat bedoel je daarmee?

Caroline Gennez: “Ik kreeg onlangs een briefje van een 39-jarige vrouw met een autistische zoon. Die mevrouw had altijd Vlaamsgezind gestemd, maar nu – zo schreef ze – gaat ze voor de sossen stemmen. Haar zoon heeft haar doen inzien dat het voor iedereen mogelijk moet zijn om een kwaliteitsvol leven te leiden. Dat is toch mooi? Ik heb tijdens deze campagne al veel mensen ontmoet die dromen van een mooier, beter leven. Mensen snakken naar geluk. Die dromen willen wij vertalen in concrete, haalbare voorstellen. Om het met een boutade van een gewezen groen boegbeeld te zeggen:  tergend haalbaar.”

Is het verantwoord om in crisistijden dure beloften te doen? Hoe betaalbaar zijn de sp.a-plannen?

Caroline Gennez: “Dat is een kwestie van willen en van politieke keuzes. De banken herstellen zich met ons geld, onze energie is uitverkocht voor een appel en een ei en bedrijven van de BEL20 betalen geen euro belastingen, maar voor de pensioenen van de mensen zou niets mogelijk zijn? Komaan, dat is niet ernstig. Als we willen dat kinderen het beter hebben dan hun ouders of grootouders, moeten we daarin investeren.”

Heb jij het eigenlijk beter dan je ouders en grootouders?

Caroline Gennez: “Ik heb alle kansen gekregen in het leven en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Ik weet dat niet iedereen dat geluk heeft. Op mijn zevende was ik al socialist zonder het te weten. Er zaten twee Marokkaanse meisjes in mijn klas, Fatima en Khadija. Ze hadden alleen potloden om mee te schrijven en niet van die blitse pennen en gommetjes zoals wij. Dus gaf ik ze die van mij. ’s Winters, toen ze met kapotte schoenen naar school kwamen, gaf ik hen mijn oude tennisschoenen. Later ben ik beginnen beseffen dat naastenliefde wel mooi is, maar dat je met solidariteit nog veel verder komt.”

Dat hebben we je nu nog nooit op De Zevende Dag horen vertellen!

Caroline Gennez: “Ik sta dan ook liever tussen de mensen dan voor een camera. Maar wie mij kent, weet waar mijn hart klopt. Dat is links. Daarom hoop ik dat op 13 juni iedereen zijn verstand gebruikt.”