Opinie: Ik snap niet hoe je geld kan verdienen op armoede, miserie en dakloosheid

Boos, verdrietig, moe, beu...

Hoe beschrijf je passend het overheersend gevoel bij al het nieuws over Samusocial? Wat er zeker bij zit, is een nerveuze verbazing die zich laat uitdrukken als: hoe kan je zoiets doen?

Ik snap niet hoe je geld kan verdienen op armoede, miserie en dakloosheid. Ik heb het uiteraard niet over professionele hulpverleners, wel over bestuurders van organisaties en voorzieningen. Of bedrijven. Want ik had trouwens hetzelfde gevoel toen ik vernam dat het Antwerpse stadsbestuur de opvang van daklozen zou gaan uitbesteden aan een commercieel bedrijf. Dividend boeken op miserie die zo alomvattend is dat zelfs een dak boven het hoofd ontbreekt... Als je er dieper over nadenkt, zijn er weinig sterke beelden te bedenken in een pleidooi om de markteconomie te corrigeren. Van aandeelhouders en commerciële bedrijven verwacht je dat ze winstgedreven zijn. Je weet ook dat ethische standaarden lang niet altijd vrijwillig gehanteerd worden als nieuwe markten zich openen of winstcijfers onder druk komen. Er bestaat dan ook een breed maatschappelijk draagvlak om de markt te controleren. Of om niet alles aan de markt over te laten. Een groot deel van ons maatschappelijk bestel wordt vormgegeven door organisaties die niet-winst-gedreven zijn. En maar goed ook.

Maar wat als net in deze sector bestuurders zich gedragen als een roedel wolven recht uit Wall Street. Zich van een riant inkomen voorzien net zoals een bestuurder in het eerste beste commercieel bedrijf? Ongetwijfeld zullen zij over competenties beschikken die in dergelijke bedrijven zeker goed zouden worden vergoed. Maar een andere - niet-winst-gedreven - omgeving vraagt andere normen en praktijken. Wie hier niet kan mee leven, zoekt beter een andere plek om zijn of haar talenten te laten schitteren. 

En wat als deze bestuurders prominente figuren uit een socialistische partij blijken te zijn?

Het wringt als mensen zich aansluiten bij een politieke of sociale beweging en in de praktijk daden stellen die op gespannen voet staan met de doelen ervan.

Het revolteert als mensen zich beroepen op een ideologie die rechtvaardigheid en gelijkheid nastreeft, om daarna structuren op te richten die hardnekkig minstens ook dienen om de eigen inkomenspositie te verbeteren. Van kapitalisten verwacht je dat, van socialisten veracht je dat.

Zaterdag zal een raad van voorzitters en secretarissen van sp.a de laatste formele stappen zetten in de implementatie van een strenge ethische code die verder gaat dan wat enige andere partij voorstaat. Sp.a kan en zal dit autonoom beslissen: we hebben wet noch extern akkoord nodig. Doodjammer dat we dit zullen beslissen op een tijdstip waar eens te meer alle boze ogen gericht zijn op onze Franstalige zusterpartij. Hoewel we een gemeenschappelijk verleden hebben, vormen PS en sp.a al decennia twee verschillende politieke partijen met een eigen dynamiek en besluitvorming.

Punctueel is op korte termijn alleen een ontslag van Mayeur en Peraita een passend antwoord op de mistoestanden bij Samusocial.

Structureel vraag ik dat de PS, en bij uitbreiding alle andere politieke partijen, werk maken van een glasheldere deontologie –net als sp.a dat de afgelopen maanden gedaan heeft.

Niemand is verplicht om te cumuleren of te graaien. Het is een vrije keuze, waar zeker politici bijzonder terughoudend zouden moeten mee omspringen. Vrijheid brengt ook verantwoordelijkheid en deontologie met zich mee. Dat geldt voor elke politicus en elke partij. Maar zeker voor wie als socialist een hoger ethisch en ideologisch doel dan louter winstbejag voorstaat. Wie daar niet mee kan leven, mag ophoepelen. Het politieke spectrum is breed genoeg om wie moeite heeft met die beperkingen onderdak te bieden.

 >

Deze discussie werd gesloten.