Het stadsbestuur is zo gebrand op het verkopen van haar zorgdiensten dat ze hiervoor geen enkel middel schuwt: negeren van het middenveld, weigeren om documenten te verschaffen aan raadsleden en vakbonden, afwijken van de door haarzelf opgemaakte procedure, ... Je noemt het maar op. Deze werkwijze zou zich met de beroepsprocedure van vzw Glorieux wel eens sterk tegen het bestuur kunnen  keren.


Enkele maanden geleden nog verklaarde de OCMW-voorzitter het volgende: "Na het openen van de enveloppen zullen we in overleg treden met het personeel, de sociale partners, de adviesraden en de lokale politiek om een tussentijdse evaluatie te maken". Na enkele maanden van radiostilte werd plots de gunning aan Sint-Vincintius aangekondigd. Inzage krijgen in de offertes werd ons enkel toegestaan in de OCMW-lokalen onder toezicht van de OCMW-voorzitter. Dictatoriale praktijken die een aanfluiting zijn van de openbaarheid van bestuur. Na heel wat aandringen en dreigen met een vaststelling door een gerechtsdeurwaarder, kregen we eindelijk een kopie. Als dit de voorbode is van hoe men de gemaakte beloftes inzake betaalbaarheid en de rechten van het personeel zal nakomen, belooft dit weinig goeds.

Documenten die de vakbonden en de leden van de welzijnsraad niet kregen, terwijl deze worden verondersteld om hun advies te geven over de procedure. De welzijnsraad was men trouwens vergeten, want deze werd pas na onze opmerkingen snel opgeroepen. Resultaat, nog geen kwart van de leden kon aanwezig zijn...


Tegelijk slaat hiermee het bestuur een stap van de procedure over die ze zelf had vooropgesteld: de zogenaamde bafo (best and final offer) fase. De fase waarin men de kandidaten vraagt om het achterste van hun tong te laten zien en de scherpst mogelijke prijsafspraken afdwingt. Waarom? Zelfs als één kandidaat een betere offerte heeft, moet je toch als stad zo hard mogelijk onderhandelen om voor de Ronsenaars het onderste uit de kan te halen? Dat doe je niet door de concurrentie vooraf uit te schakelen en dan met de overgebleven kandidaat aan tafel te gaan.

Gemeenteraadslid Björn Bordon vroeg op de gemeenteraad dan ook na of men zich hiermee niet bloot had gesteld aan een beroepsprocedure door de andere kandidaten. Het bestuur moest hierop met lange tanden toegeven dat dit reeds het geval was. Als je beslissingen door ieders strot probeert te rammen, moet je niet verwonderd zijn dat de mensen het niet slikken maar juist uitspuwen. 


Na de vernietiging van de eerste procedure wegens onwettigheden, riskeert nu ook de 2de procedure met een sisser af te lopen. Wat baten kaars en bril ...