We kennen de deadline: 31 december 2014. Dan sluit Ford de deuren en moeten de werkgevers klaarstaan. Want hoe langer mensen aan de kant staan, hoe kleiner hun kansen om opnieuw aan de bak te komen

Nu weten we tenminste allemaal waar we aan toe zijn. Kunnen we beginnen rekenen, beginnen puzzelen, beginnen hopen vooral.

De kogel is door de kerk. Een grote meerderheid van de werknemers van Ford Genk én de toeleveranciers heeft zich achter het sociaal plan geschaard. Met lange tanden, iedereen was liever gewoon ook na 2014 blijven werken. Maar de uitputtingsslag tussen de werknemers en de directie was niet langer houdbaar. Nu weten we tenminste allemaal waar we aan toe zijn. Kunnen we beginnen rekenen, beginnen puzzelen, beginnen hopen vooral.

Bij de vakbonden was er geen spatje vreugde te bekennen over het aanvaarden van het sociaal akkoord, een massa mensen verliest definitief zijn job. Vergelijk een handtekening onder zo'n sociaal akkoord een beetje met een medische diagnose. Maandenlang heb je rondgelopen in onzekerheid. Hoe langer die duurde, hoe meer de worst case scenario's de overhand krijgen. En zelfs al betekent het slecht nieuws, met de diagnose komt er tenminste een einde aan de onzekerheid. Je weet waar je aan toe bent, je weet waar je tegen vecht. Zo is het ook met het sociaal akkoord. De mensen bij Ford en de toeleveranciers weten waaraan en waaraf.

Maar ook hier moet de echte strijd eigenlijk nog goed en wel beginnen. Want de onderhandelingen over een sociaal akkoord zijn, om even in het medisch jargon te blijven, vooral pijnbestrijding. Om er weer even tegen te kunnen. Zeer belangrijk, maar nu iedereen zekerheid heeft over zijn lot, is het tijd om aan het genezingsproces te beginnen. Aan de wederopbouw. Een studie van het Steunpunt Werk en Sociale Economie (WSE) wees gisteren nog uit dat de regio Genk, met ook Hasselt en mijn eigen thuishaven Maasmechelen, het meest kwetsbare lokale arbeidsmarktgebied is van heel Vlaanderen. Het toont nog maar eens aan hoeveel er de komende maanden op het spel staat. En ik heb het bewust over maanden, niet over jaren. Er zijn al een paar goede aanzetten gegeven om Limburg een nieuwe economische toekomst te geven, maar we zijn de fase van de rapporten en de studies nu echt wel ontgroeid. We kennen de deadline: 31 december 2014. Dan sluit Ford onherroepelijk de deuren, en met de fabriek valt dan waarschijnlijk ook het doek over de toeleveringsbedrijven.

Dan moeten de nieuwe werkgevers klaarstaan. Want hoe langer mensen aan de kant blijven staan, hoe kleiner hun kansen om opnieuw aan de bak te komen. We moeten de werknemers van Ford en de toeleveranciers niet omscholen ná de sluiting van de fabriek, we moeten dat nu doen. Onmiddellijk. De fabriek gaat nog heel wat dagen stilliggen, ideaal om de werknemers nieuwe vaardigheden aan te leren die hen toelaten hun professionele leven helemaal om te gooien als dat zinvol blijkt. En als ze daar zelf hun zinnen op zetten. Laatst kwam ik op de trein een ex-collega tegen, Fulvio. Hij werd aan de deur gezet in 2004, toen Ford al eens een grote saneringsoperatie doorvoerde en duizenden collega's moesten vertrekken. Hij ging aan de slag bij de NMBS en is daar gelukkiger dan hij ooit bij Ford is geweest. Moraal van het verhaal: wie nog met onvervulde dromen zit, het is nu hét moment om ze waar te maken. Tienduizend mensen staan te popelen om kansen te grijpen, laten we nu alles op alles zetten om hen kansen te geven. Overheden, vakbonden, ondernemers, werknemers: allemaal samen een paar versnellingen hoger schakelen. Moest de slogan nog niet geclaimd zijn door Ford, ik zou zeggen: go further.