Een kort overzicht van de nieuwsberichten van één dag. Tussen het begin van 2008 en 2009 daalt de trafiek in de Antwerpse haven met een vijfde. Voor het eerst in zes jaar daalt ook de kwartaalomzet van Carrefour. Omega Pharma heeft mindere cijfers. De pc-markt klapt in elkaar. De Chinese economie kent de zwakste trimestriële groei in tien jaar. 

Dat België niet ontsnapt aan deze mondiale recessie is het punt niet. Wat verontrust, is dat België pover gewapend is tegen die crisis. Een onaffe staatshervorming laat essentiële bevoegdheden versnipperd en slecht georganiseerd. Het sociaal model kraakt. En 's lands politici zijn nu met verkiezingen bezig en schuiven grote ingrepen voor zich uit. Niet omdat dit het beste is, maar omdat dit niet anders kan volgens de politieke wetmatigheden. En dat is inderdaad zo. 

Juist daarom dat het voorstel van de sp.a (regionale en federale verkiezingen laten samenvallen) eens vanuit een ander perspectief aandacht verdient, en zelfs applaus. En niet afgedaan wordt als 'oppositiepraat'. 

Toen in de jaren tachtig ook al een economische crisis woedde, werkten de rooms-blauwe regeringen van Wilfried Martens met 'volmachten'. Politiek debat werd tot een minimum beperkt; wat primeerde, was een efficiënt bestuur en een slagkrachtige overheid. Maar zelfs al zou Van Rompuy I teruggrijpen naar volmachten, dan nog zou deze regering niet slagkrachtig of efficiënt besturen. Namelijk omdat door die gescheiden verkiezingen dit land zijn destabiliteit zelf organiseert. 

Regeringen en partijen zitten om de haverklap in een staat van kieskoorts en dus beleidsmatige apathie. Kijk eens naar de kalender van parlementsverkiezingen; 2003, 2004, 2007, 2009, en wellicht 2011 en 2014. Zes verkiezingen in elf jaar tijd. Meer dan één om de twee jaar. Tussen 1990 en 2001 (een vergelijkbare periode) waren er drie parlementsverkiezingen (1991, 1995, 1999), en vervolgens was het nog eens volle vier jaar wachten tot een nieuwe stembusgang. Zo konden Dehaene en Verhofstadt inderdaad een duidelijk beleid uittekenen. 

Zeker, die gescheiden verkiezingen werden ingevoerd met de beste bedoelingen. Maar ze leiden nu tot politieke desorganisatie en daarvoor betalen niet alleen de Wetstraat, maar vooral de samenleving en de economie, en bijgevolg ook de inwoners van dit land, een prijs. En in tijden van crisis loopt die onverantwoord hoog op.