Onze Fruitsector krijgt rake klappen, maar wie helpt?

Recente cijfers van de VLAM (Vlaams Centrum voor Agro-en visserijmarketing) en FOD Economie tonen aan dat de prijzen van inheems fruit blijven dalen. Sinds onze fruittelers niet langer naar Rusland kunnen uitvoeren zakte de prijs van de appels met 25%. Ondanks de Europese steunmaatregelen is het voor onze landbouwers werkelijk DWEILEN MET DE KRAAN OPEN!

Bovendien voegt de VLAM daar nog aan toe dat ook de binnenlandse consumptie van onze lokale appels daalt en wordt verdrongen door handig gepromote uitheemse soorten zoals Pink Lady.

Afgelopen week kreeg de Limburgse fruitsector daarbovenop nog een verwoestende hagelstorm te verwerken waarbij ze waarschijnlijk al weer jaren zullen mogen wachten vooraleer dit als ramp wordt erkend en er ook sprake is van vergoedingen.

De Limburgse fruitboeren vragen zich openlijk af wat Vlaanderen doet om hen te helpen wetende dat er ook nog onheilspellende gevolgen van de Brexit boven hun hoofd hangen. Onze fruittelers exporteren namelijk jaarlijks voor € 154 miljoen naar het Verenigd Koninkrijk.

Met andere woorden: de Brexit kan wel eens de nekslag voor de Vlaamse en Limburgse fruittelers betekenen.

Dat er nieuwe buitenlandse markten dienen aangesneden te worden is duidelijk. Alleen, dat vraagt tijd! Tijd die er dus voor oplossingen op korte termijn niet is. Ik stelde op 29 juni aan minister Schauvliege de vraag hoe zij op korte termijn wil inzetten op de promotie van onze inheemse fruitteelt. Helaas kreeg ik op mijn concrete vraag geen enkel antwoord.

Vorig jaar las nog in de krant dat de stad Sint-Truiden haar ‘bloesemfeesten’ wil laten erkennen als immaterieel erfgoed bij de UNESCO. Ik vond dat, zelf wonende tussen de fruitplantages, prachtig nieuws. Maar weet U, het zijn niet alleen de bloesems die tellen: onze appels en peren zijn uiteindelijk ook echt wel de moeite om in te bijten! Laat ons dat dan ook eveneens koesteren en onze boeren krachtdadig helpen.

Mijn tussenkomst in de plenaire vergadering: