We moeten dringend een versnelling hoger schakelen. Onze regeringen beloven de gemeenten die geconfronteerd worden met geradicaliseerde jongeren veel, maar het gaat te traag. Bovendien is het veiligheidsbeleid in ons land te versnipperd.

De gruwelijke aanslagen in Parijs dienen slechts één doel: de vernietiging van onze open, democratische samenleving. De daders zijn lafaards in de overtreffende trap: blind geweld tegen onschuldige mensen. Een voetbalstadion, een goed gevuld terras, een concertzaal. De terroristen zoeken plaatsen waar mensen genieten van het leven. Plaatsen waar jonge mensen elkaar op een vrijdagavond ontmoeten. In Parijs. Parijs, dé stad voor genieters: van sfeer, kunst, liefde. Deze radicalen streven naar de ontbinding van de samenleving door vrije mensen te verlammen door angst. Een veroordeling is niet voldoende. Een vrije samenleving zonder veiligheidsrisico's is een illusie. We staan voor de grote uitdaging om de veiligheid van mensen maximaal te waarborgen.

Meerderheid en oppositie hebben de plicht om de handen in elkaar te slaan en alles op alles te zetten om de risico's zo veel mogelijk te beperken. We moeten samenwerken om ons maatschappijmodel te vrijwaren. Iedereen leeft mee met de onwezenlijke beelden uit de lichtstad. Toch is het zaak om het hoofd koel te houden en lessen te trekken uit het drama. Het is confronterend dat het zo eenvoudig is voor acht radicale terroristen om een gecoördineerd bloedbad aan te richten met zware wapens en bommen. Ondanks de verscherpte veiligheidsmaatregelen sinds de aanslagen op Charlie Hebdo. Ondanks de zwaar bewapende militairen op straat. Even confronterend is de vaststelling dat er opnieuw duidelijke linken zijn naar onze Vlaamse en Europese hoofdstad Brussel. Daarnaast wordt duidelijk dat een aantal betrokkenen bekenden waren voor onze veiligheidsdiensten.

Erbarmelijke traagheid

We moeten dringend een versnelling hoger schakelen. Vooral op het lokale niveau moeten de inspanningen worden versterkt om geradicaliseerden stringent op te volgen. Dit geldt in het bijzonder voor mensen die terugkeerden uit het IS-gebied. Iedereen is het erover eens dat steden en gemeenten die geconfronteerd worden met problemen van radicalisme versterking nodig hebben om een integrale veiligheidsaanpak uit te werken. Het heeft vandaag weinig zin te wijzen op de erbarmelijke traagheid waarmee onze regeringen beloften omzetten in effectief beleid. Vandaag is er geen enkel excuus meer om te talmen. De samenleving eist terecht dat geen enkel risico wordt genomen met geradicaliseerden. Lokaal, regionaal, op niveau van de federale overheid en zelfs op Europees niveau kunnen we geen laksheid toelaten en moeten alle neuzen in dezelfde richting. Aan het lokale niveau werden heel wat beloftes gemaakt inzake extra ondersteuning voor politie en preventie. Van deze beloftes werd nog maar bitter weinig in huis gebracht. Maar laat ons samen vooruit kijken.

De link tussen internationale terreur en Brussel is meer dan verontrustend. Brussel functioneert blijkbaar als logistiek centrum waar men zich schuilhoudt en waar gemakkelijk wapens kunnen worden gekocht. Het veiligheidsbeleid in Brussel moet fors worden aangepakt en er moet een einde komen aan de versnippering over zes verschillende politiezones en 19 gemeentelijke baronieën. Onze hoofdstad heeft dringend nood aan een efficiënt en transparant georganiseerde politiemacht die een integraal veiligheidsbeleid mogelijk maakt in alle wijken van de hoofdstad. Een ambitieuze war on weapons - waar op een systematische manier de strijd tegen illegale wapenhandel wordt aangevat - moet een einde maken aan Brussel als draaischijf van wapens. De inwoners, de pendelaars en bezoekers van onze hoofdstad hebben recht op veiligheid.

Het veiligheidsbeleid in ons land is versnipperd. Onze complexe staatsstructuur zorgt ervoor dat de verantwoordelijkheid maar al te vaak wordt doorgeschoven. Aangezien we geen tijd te verliezen hebben, staan we voor een dringende opdracht om het beleid op alle niveaus beter en sneller op elkaar af te stemmen. Vandaag is er nog meer nood aan een coördinerende regeringscommissaris dan op de dag dat ik Bart Somers hiervoor naar voor heb geschoven.

 

Dit opiniestuk verscheen eerder in De Standaard (16/11).