Onder een stralende zon werd gisteren de Dag van de Arbeid gevierd in Brugge. 

Speech

Samen zijn we sterker

Vandaag is het 125 jaar geleden dat ook in Brugge een 1 mei optocht werd gehouden. In 1891 was de burgemeester nog tegen, in 1898 kon hij niet meer weigeren en nu is het de 22ste keer dat een verkozen burgemeester mee op stapt.

We zijn er op vooruit gegaan. In die 125 jaar zijn de mensen er op vooruit gegaan, ook in het Brugse. Door samen op te treden werden de levensomstandigheden beter. Minder arbeidsuren, meer vakantiedagen, vroeger pensioen, meer pensioen, steeds meer financiële bescherming bij ziekte, meer ziekteuitkeringen, meer werkloosheidsuitkeringen. Via de index groeide de welstand van de mensen mee met de economische groei van de bedrijven. Het klinkt bijna als iets van vroeger. Steeds waren er aanvallen op dit systeem, die we steeds hebben kunnen afslaan. Door eenheid, door samenwerking met bevriende bewegingen. Soms in gespreide slagorde, altijd in dezelfde richting. Het is nog gebeurd dat ACW meewerkte aan een besparingsregering, en sp.a niet.

Wat nu gebeurt is echter van een heel andere orde. Nu wil men echt “veranderen”. Via de aanpak van de misbruiken wil men de gebruiken aanpakken. Eerst zei een liberaal: niet u maar de staat leeft boven zijn stand en men poogde de uitkeringen te beperken. Nu zegt een christendemocraat: jullie allemaal leven boven jullie stand. En daar wil men duidelijk iets aan doen. 

Vrienden van de vakbond, vraag u collega’s van de groene en de blauwe vakbond of ze tevreden zijn met hun vertegenwoordigers in de regeringen. Zijn ze blij dat Kris Peeters hun garantie op werkbaar werk is?!

De regeringen maken geen werk van noodzakelijke besparingen. Dat wijzen de cijfers uit. Onze collectieve schuld is niet gedaald. De regeringen willen niet besparen, ze willen vooral veranderen, en dit niet ten goede van de gewone mensen. Men wil geen sterker Vlaanderen, men wil een Vlaanderen voor sterken.

Zoals ze aan de gemeenten zeggen “trek uw plan op kosten van uw burgers” zeggen ze:
- Aan de gezinnen: “Betalen jullie maar de vroegere steun aan de groene energieproductie, we kunnen dat toch niet aan de bedrijven vragen!” (Vlaanderen, waar de taksen enkel van naam veranderen. Een taks die van naam verandert, blijft een taks.)
- Aan de werknemers met extra zorgen thuis: “Vraag uw collega wat van zijn vakantiedagen, we kunnen dat toch niet aan de bedrijven vragen!”
- Aan de werknemers: “Werken jullie maar wat meer of min volgens de behoeften van het bedrijf, toch niet volgens de noden van de werknemer.” - Sociale huisvesting: “ja, maar toch niet voor altijd.”
- “Langer leven, langer werken” bedoel je zeker?
- “Kinderbijslag Vlaams, ja, maar daarom toch niet beter.” (Wat we zelf doen doen we beter, gaan we daar toch niet op toepassen.)
- “Huurrecht Vlaams, ja, maar daarom toch geen verbetering.”
- “Economische groei zeker, welvaartsgroei wablief?”

Wie geluk in het leven heeft wordt sterk genoemd. Wie ongeluk in het leven heeft moet niet profiteren of frauderen. Iemand helpen is iemand pamperen. Wie financiële fraude heeft gepleegd heeft recht op privacy, en zo nodig vergiffenis, of toch minstens amnestie.

Mooi Vlaanderen wordt dat. Een Vlaanderen
- Waar de huishoudrekeningen (gezinsfacturen) stijgen
- Waar de taksen enkel van naam veranderen.
- Waar langer leven, langer werken betekent.
- Waar betere arbeidsvoorwaarden, soepeler oproeparbeid betekent.
- Waar elektriciteit niet enkel inzake btw maar in werkelijkheid ook een luxe wordt.
- Waar je verlof van je collega’s mag vragen, niet van je werkgever.

Dit is niet ons Vlaanderen. Dit is niet het Vlaanderen van de gewone mensen. Waarom worden groene en blauwe vakbondsleden niet verdedigd door hun politieke vertegenwoordigers? Is hun partijstrategie een postjesstrategie? Is de positie van de leiders belangrijker dan het welzijn van de mensen?!

Als je vandaag blij bent dat de burgemeester meestapt in de 1 mei optocht dan is het omdat dit iets betekent voor de mensen. Dan is dat om in Brugge niet hetzelfde te doen als op federaal en Vlaams niveau. Waar we bevoegd zijn, garanderen we de sociale vooruitgang voor iedereen.

Niet voor niets hebben we bij iedere beslissing de armoedetoets, zeg maar bijblijftoets. In Brugge hebben we geen enkele dienst afgeschaft. In Brugge hebben we bespaard om te kunnen investeren.De vele besliste openbare werken betekenen meteen ook meer tewerkstelling. Een nog aantrekkelijker Brugge betekent meteen ook meer tewerkstelling. De komende jaren zorgen wij, naast het gewone werk, voor extra tewerkstelling en nog beter bruikbare publieke gebouwen, straten en pleinen.

Wij zijn niet bereid het OCMW af te schaffen. Wij zijn niet bereid het Ziekenhuis over te laten aan de commerciële logica. Wij zijn niet bereid de Zorginstellingen te laten privatiseren. Op nationaal niveau heeft CD&V ervoor gekozen om niet te luisteren naar de mens van beweging.net. Op nationaal niveau hebben ze de afkeer voor socialisten opnieuw tot geloof verheven. Op nationaal niveau hebben ze gekozen om te collaboreren met de N-VA, om de arbeids- en sociale rechten te herschikken ten voordele van de winst.

Wie af wil van het sociale begint te kappen op de socialisten. Op nationaal vlak weet men ondertussen al beter: je hoeft geen socialistisch minister te zijn om te snel te rijden, je hoeft geen socialistisch minister te zijn om “warrig” over te komen.

En toch, ook in Brugge is de strategie van de laster en leugen ingezet. “De kinderen zullen niet meer op school geraken”, wordt gezegd. “De mensen gaan niet meer bij de bakker geraken”. Men zoekt redenen om niet met socialisten, om niet sociaal te moeten besturen. Welnu, wij herhalen dat wij alvast trouw willen blijven aan 125 jaar sociale vooruitgang. De gemeente, meer in bijzonder het OCMW, blijft voor een plaatselijke sociale politiek belangrijk. Onze zieken en zorgbehoevenden willen we zeker niet overlaten aan de louter commerciële organisaties.

Vanaf den beginne was er discussie of 1 mei nu een feestdag of een strijddag was. Welnu 1 mei is een strijddag en een feestdag. En zoals gezegd vraag uw blauwe of groene makkers of ze tevreden zijn van hun ministers. En terwijl je toch op een terrasje zit, vraag eens aan de uitbater of hij tevreden is met deze regering en de dalende koopkracht van de mensen? En vraag hen of het niet beter is om samen op te komen voor het welzijn van alle mensen, niet enkel voor zij met een tweede adres in Panama.

En vooral, drink met mate(n).