Uit: Het Laatste Nieuws, woensdag 13 januari, blz. 2

Geloof ze niet, de regering-Michel, als ze u wijsmaakt dat ze u bij haar afscheid een begroting in perfect evenwicht zal nalaten. Zonde, want een mooier afscheidscadeau kan ze u, uw kinderen en uw kleinkinderen nochtans niet geven. Een begroting in evenwicht, dat is: niet meer geld uitgeven dan er binnenkomt. Dat is: de factuur van wat we nu opsouperen niet doorschuiven naar de volgende generaties. Ze had dat plechtig beloofd, deze regering. We zouden eens wat zien, had Bart De Wever voorspeld, als een rechtse hervormings- en besparingscoalitie het roer zou overnemen van Elio Di Rupo en zijn potverteerders van de PS. Helaas. De regering-Michel is nog lang niet halfweg, maar nu al wijst alles erop dat het om een loze belofte gaat, een dronkemanseed.

Het begrotingstekort ligt eind 2015, na het eerste volledige jaar Michel, niet lager maar hoger dan eind 2013, na het eerste volledige jaar Di Rupo. België heeft het voorbije jaar weer 12 miljard meer uitgegeven dan het zich kan permitteren. Dat bedrag zal de volgende jaren lichtjes afnemen, maar no way dat het tot nul wordtherleid tegen het verkiezingsjaar

2019. Dat is wraakroepend. Want draai of keer het: hoe langer we boven onze stand leven, hoe meer we onze kinderen en kleinkinderen veroordelen tot een leven onder die stand. Als de regering-Michel niet dringend meer moed en ambitie toont, dan pleegt ze meineed. Als ze, met de woorden van Bart De Wever, niet snel weer op de trappers gaat staan om 'en danseuse' naar de top te klimmen, dan pleegt ze schuldig verzuim. Tegenover haar kiezers. Maar bovenal tegenover haar eigen nakomelingen - gisteren nog ongeboren, vandaag wie weet pasgeboren, zoals in het gezin Michel-Derbaudrenghien.

Valt er bij Maggie De Block nog geld te rapen? Bart De Wever mag driemaal kraaien dat er in de sociale zekerheid veel kan worden bespaard, hij weet natuurlijk ook dat Open Vld geen zin heeft om zijn kip met de gouden eieren te slachten. En dat ook CD&V zich niet als een lam naar de slachtbank laat leiden. Deze regering is besparingsmoe, nu al. Zelf weigert de N-VA-voorzitter elke nieuwe belasting, en zonder bijkomende belastingen of extra besparingen krijg je dat ontspoorde budget nooit op orde, laat staan in evenwicht. Voor je 't weet brandmerken de cijfers je dan als Di Rupo bis, de ultieme nachtmerrie van De Wever.

Voor N-VA is dat pijnlijk, maar onterecht is het niet. Geen drie jaar geleden kreeg Laurette Onkelinx heel Vlaanderen over zich heen toen ze zei dat het beloofdebegrotingsevenwicht in 2015 een illusie

was. Zie je wel dat er met die PS geen land te bezeilen valt, zei De Wever. Maar anderhalf jaar later was het de N-VA-voorzitter zelf die de begroting in evenwicht uitstelde van 2016 naar 2018 en zelfs 2019. Om vandaag hic et nunc vast te stellen dat het ook tegen dan niet gaat lukken. De alibi's zijn niet geldig, de excuses klinken flauw. Extra kosten voor asiel en migratie? Een detail. Extra uitgaven voor veiligheid? Een keuze, geen fataliteit. Minder inkomsten? Te optimistische ramingen. Beperkte economische groei? Die groei ligt nochtans veel hoger dan tijdens de regering-Di Rupo.

Deze regering, mee geleid door Vlaams-nationalisten, lijdt aan de Belgische ziekte: van uitstel komt afstel. De vergrijzing rukt op, halsoverkop. Elk verloren jaar is er één te veel.

JAN SEGERS