Sire, geef mij 100 dagen om niets te doen - daarna zien we wel weer. Zo kunnen de eerste 100 dagen van de regering-Van Rompuy worden samengevat. Tot de Vlaamse, Brusselse en Waalse verkiezingen van 7 juni weigert de premier te besturen. Dat werkt oppositiepartij sp.a danig op de zenuwen. Ze pleitte gisteren andermaal voor samenvallende verkiezingen - regionale en federale - op 7 juni. Vergeefse hoop. CD&V liet gisteren weten dat ze tegen samenvallende verkiezingen zowel principiële, praktische als grondwettelijke bezwaren heeft. Een hele mondvol om te verzwijgen dat haar enige echte bezwaar electoraal van aard is. CD&V geniet nu immers van best of both worlds: ze profiteert van haar grootse verkiezingsoverwinning van 10 juni 2007, maar is erin geslaagd om zich onderweg te ontdoen van de auteur ervan, Yves Leterme. Met Herman Van Rompuy weet CD&V eindelijk de juiste man op de juiste plaa

Natuurlijk heeft de sp.a gelijk. Het zou beter zijn om voor alle parlementen in één keer te stemmen. Dat Van Rompuy & co al 100 dagen met dolce far niente doorbrengen, bewijst precies dat de politici van dit land zelf niet in staat zijn om regionale en federale verkiezingen mentaal van elkaar los te koppelen. Dat kan je hen niet eens kwalijk nemen, maar ze moeten daar dan wel de logische conclusie uit trekken: voeg ze samen. Anderzijds is het te simpel, populistisch zelfs, om zoals de sp.a te suggereren dat de economische crisis minder hard en voelbaar zou toeslaan mocht de regering niet lijden aan een soort 'perpetuum immobile'. Ook een slagkrachtige regering had gisteren niet één van de 770 jobs bij Aleris in Duffel kunnen redden, en eergisteren niet één van de 73 bij Quick.Step in Moeskroen. Uiteraard zou het helpen om eens vier, vijf jaar zonder verkiezingen te kunnen regeren, zoals de sp.a voorstelt, maar denken dat alleen dát - de permanente dreiging van verkiezingen - dit land verlamt, is blind blijven voor de evidentie: dat een meerderheid van de Vlamingen over alles en nog wat fundamenteel anders denkt en anders voelt dan een meerderheid van de Franstaligen, en dat elkaars mening en aanvoelen steeds meer mensen, Vlamingen én Franstaligen, onverschillig laat. Zolang die kloof niet gedicht raakt, via een grondige staatshervorming en door meer wederzijds begrip en interesse, is elk verder bestuur tot immobilisme en mislukken gedoemd - samenvallende verkiezingen of niet.