In de zomer van 2016 overleed de 19-jarige Jordy moederziel alleen in een tent aan de Gentse Blaarmeersen. Zijn verhaal liet niemand onberoerd. Zijn hele jonge leven bracht Jordy door in instellingen en toen hij daar vertrok, was hij niet in staat om voor zichzelf te zorgen. Voor een welvarende samenleving als de onze was Jordy’s verhaal niets minder dan een absolute schande. Iedereen - de politiek incluis - schreeuwde (terecht) moord en brand. Vandaag, meer dan een dik jaar later, is de vraag welke lessen we daaruit trokken. In Oostende Is de jeugdzorg in Vlaanderen versterkt - in middelen, mensen en aanpak - om zulke drama’s in de toekomst te vermijden?

Het thema staat op de politieke kaart, dat is alvast positief. Maar meer om tevreden mee te zijn lijkt er niet te zijn. De Vlaamse jeudgzorg zit op haar tandvlees, wachtlijsten puilen uit en jeugdhulpverleners weten niet waar eerst lopen om hun job toch een beetje naar behoren uit te oefenen. Zij doen wat ze kunnen, met de middelen die ze krijgen en ze doen dat telkens opnieuw vol energie en enthousiasme. Jongeren in nood opvangen en begeleiden is geen kost - zoals velen vandaag nog altijd lijken te denken, maar een investering. En investeren in mensen loont altijd. Als je thuis nooit iets van stabiliteit hebt gekend, dan moet daartegenover een samenleving staan die je opvangt en wél de nodige zorgen biedt.

Is het dan allemaal kommer en kwel? Neen, zo nemen op verschillende plekken stads- en gemeentebesturen hun verantwoordelijkheid op. Zo ook in Oostende. Hier stelt Sociaal Huis een pand met studio’s ter beschikking van jongeren die hun instelling verlaten en nog ondersteuning nodig hebben. In verschillende studio’s - met gedeelde keuken, badkamer en living - leren ze alleen wonen, maar blijven ze binnen het vertrouwde kader van de gespecialiseerde hulp. In tegenstelling tot andere jongeren kunnen ze in het weekend immers niet even thuis aankloppen wanneer het tegenzit. Kortom, ook al zijn het nog veel té kleine pasjes, we maken vooruitgang.

Alleen vindt niet iedereen dat. Zo vond een OCMW-raadslid van N-VA het nodig om het initiatief neer te sabelen. Haastwerk zou het zijn. Enkel om een goed figuur te slaan voor de verkiezingen. Het zou een absoluut slecht idee zijn om jongeren op deze manier op te vangen en te steunen. Dit ondanks dat N-VA in het Vlaams parlement deze initiatieven wel zegt te ondersteunen. Het raadslid schrijft onder meer - en ik verzin het niet - dat “4 jongvolwassenen met een instellingsverleden een keuken, badkamer, en living laten delen wel erg onverstandig is. Want stel je maar eens voor dat de keuken elke dag weer een puinhoop is”. Een mooi staaltje stigmatiseren van jongeren die hun leven in handen willen nemen, maar daar wat begeleiding bij nodig hebben. In haar blog trekt ze daarbij  een blik clichés open over het leven van instellingskinderen vandaag. Neen, ‘s morgens hoef je niet in bed te blijven liggen tot de volgende shift van begeleiders komt. Niet in in elk kledingstuk staat een cijfertje met de maat, zodat de kleren kunnen doorschuiven. Ja, de tijd van enkel zondag bezoekdag is definitief voorbij. En ja, kinderen in instellingen mogen vandaag bellen met wie ze willen, aangepast aan hun noden en begeleiding. Waarom een beeld ophangen uit de jaren 80 om… tja om wat eigenlijk? Om die kleine pasjes uit te vegen die we dan toch zetten om kinderen en jongeren in nood gepaste hulp te bieden? Om jongvolwassenen die heel wat hebben meegemaakt, maar die toch klaar staan om voorzichtig op eigen benen te staan, opnieuw naar af te sturen? Of enkel om een politiek spel te willen spelen? Dit is allesbehalve haastwerk en wel degelijk een sterke methode om jongeren te begeleiden en steunen.

Dat moeten we toejuichen, over grenzen van meerderheid en oppositie heen. De politiek heeft nog een hoop werk voor de boeg om jeugdzorg écht ernstig te nemen en ook die jongeren alle aandacht te geven die ze verdienen. Deze initiatieven - waar je op zelfstandige basis samenleeft met jongeren die weten waar je over praat omdat ze uit dezelfde situatie komen – zijn niet alleen noodzakelijk, maar ook gewoon menselijk. Precies om ze nog even te beschermen voor een samenleving die hen heel wat schade toebracht. Van een OCMW-raadslid had ik daarom een blog verwacht die de maatschappelijke integratie van deze kwetsbare groep net zou aanmoedigen.
Want zoals u zelf meer dan terecht afsluit, mevrouw Defever: deze kinderen en jongeren verdienen écht wel beter.

- Aaron Ooms - 

www.facebook.com/AaronOomsOnline