‘Ik ben gisteren een frisse neus gaan halen met wat huisbezoeken bij Antwerpenaars die op Linkeroever wonen. Samira en Ali spraken over de hoop op een goede kleuterschool voor hun oudste. Otwan vreesde voor zijn job. En Annemie had schrik, schrik voor de vreemdelingen, maar toen ik doorvroeg, was ze eigenlijk bang dat ze geen geld meer overhield om nog eens te kunnen verhuizen. Ze voelde zich vastzitten in haar appartement met de schrik dat de factuur-teveel haar in de problemen zou brengen. De angst regeert intussen het land. Velen willen ons doen geloven dat zorg, bescherming en zekerheid niet langer betaalbaar zijn. De rechten waarvoor we gevochten hebben, staan meer dan ooit ter discussie. En hier in Antwerpen staan we meer dan in andere steden onder druk. De federale afbraakregering met haar schaduwkabinet op het Schoon Verdiep zorgt ervoor dat we het sociale afbraakbeleid hier dubbel zo hard voelen. Want Antwerpen is een laboratorium geworden van experimenten in sociaal beleid en sociale bijstand, dat Antwerpenaars opdeelt in goeden en slechten, in de happy few die alles krijgen en de zwakkeren die als profiteurs worden weggezet, gepest, uit het straatbeeld weggezapt.’

(Tom Meeuws bij de start van de 1 mei-optocht in Antwerpen)