De wereld heeft te maken met de grootste vluchtelingencrisis sinds de Tweede Wereldoorlog. Een massale vlucht voor de wreedheden van IS en Assad brengt vele duizenden mensen naar Europa. Deze stroom is perfect beheersbaar, maar dan moet elke lidstaat zijn deel doen. De solidariteit moet het halen van de angst, in ons land, maar ook in Europa.

 

 

Pro spreidingsplan Juncker

De Griekse crisis bracht het slechtste in Europa naar boven: geen mededogen, geen solidariteit. Met de vluchtelingencrisis krijgt Europa de kans om een meer sociaal gezicht te laten zien. Het harde gelaat van de Griekse crisis, Angela Merkel, is vandaag alvast het leidend voorbeeld voor de rest van de Unie. Europees Commissievoorzitter Jean-Claude Juncker toont mee de weg van de solidariteit. Zijn spreidingsplan vraagt eerlijke en evenwichtige inspanningen van elke lidstaat. De Oost-Europese landen moeten mee. Zo niet, volgen er sancties. Zoals Juncker het zei: “Gedaan met grote verklaringen, tijd voor actie.”

Push backs zijn hypocriet

Niet enkel in Europa, maar ook in eigen land worden we stilaan moe van forse politieke verklaringen  die vaak op niets gestoeld zijn. Ze spelen in op angstgevoelens en werken contraproductief. Zo vraagt N-VA nog steeds om push backs: het terugduwen van vluchtelingen die vanuit Syrische buurlanden (Turkije, Jordanië of Libanon) naar ons land komen. De Vlaams-nationalisten redeneren dat wanneer een vluchteling – na aankomst in een veilig buurland – kiest om verder door te reizen naar Europa, deze niet langer kan bestempeld worden als ‘oorlogsvluchteling’, maar als ‘economische vluchteling’. Een visie die in strijd is met het internationaal verdrag van Genève. Daarnaast is het ook een zeer zelfzuchtig standpunt.  95%  van de Syrische vluchtelingen wordt nu al opgevangen in Libanon, Turkije en Jordanië. Turkije vangt 2,1 miljoen mensen op. Libanon vangt op zijn beurt meer dan 1,1 miljoen vluchtelingen op, daarmee vormen de vluchtelingen 20% van de Libanese bevolking. En Europa? Europa vangt er 350.000 op. Dit komt neer op 0,068 procent van de totale Europese bevolking. Ook dat is een serieuze inspanning, maar met een eerlijke spreiding is 350.000 beheersbaar voor een continent als Europa. Het echte vluchtelingenprobleem bevindt zich in en rond Syrië. Niettemin vraagt N-VA om vluchtelingen die Europa bereiken terug te duwen naar die regio. Een hypocriete houding. Enerzijds een spreidingsplan vragen omdat je de verdeling van vluchtelingen onrechtvaardig vindt en anderzijds vluchtelingen terugduwen naar de landen die er het meeste opvangen. Stop met dat soort verklaringen, ze brengen ons geen stap vooruit. Begin bij de eerste stap: een menswaardige opvang. Van daaruit kunnen we naar de toekomst kijken. Don’t push back, move forward. 

Meer middelen voor Syrische buurlanden: waar blijven de sjeiks?

Zoals hierboven reeds aangegeven, is de Europese vluchtelingencrisis relatief in vergelijking met de crisis in de Syrische buurlanden Turkije, Libanon en Jordanië. Zij kreunen onder de toestroom en hebben dringend financiële hulp nodig om opvang te kunnen voorzien. Ons land trekt 30 miljoen euro extra uit om een handje te helpen en verwacht ook dat andere lidstaten hun financiële inspanningen zullen verhogen. We hebben nood aan ‘safe havens’ in deze regio, waar vluchtelingen de eerste hulp kunnen ontvangen en worden verlost van mensensmokkelaars. De internationale gemeenschap schiet voorlopig echter tekort met in totaal 3 miljard euro. Er is 7 miljard nodig. De rijke Arabische landen dragen tot nog toe niets bij noch vangen ze vluchtelingen op. Het wordt tijd dat we hen wakker schudden en de diplomatieke druk op landen als Bahrein, Koeweit en Saudi-Arabië verhogen.