Die maandagochtend, 8 uur. Juf Elke komt aan op school en vat de dag aan zoals gewoonlijk. Tot directrice Martine Valck haar vertelt dat er voortaan een Syrische vluchteling in haar klas zal zitten. Hala spreekt geen Engels, geen Frans – uiteraard geen Nederlands- en komt uit oorlogsgebied. Meer informatie kreeg ze niet.

“Toen de 11-jarige Hala voor de eerste keer in onze klas kwam, barstte ze in tranen uit. Mijn eerste reactie was om haar op haar gemak te stellen. Ik heb ze dus eens goed vastgepakt.” Haar klas werd muisstil. “Ik kijk met mijn leerlingen vaak naar Karrewiet. Na verschillende reportages over gezinnen en kinderen op de vlucht voor oorlog, praatte ik er vaak over met mijn klas. Maar dat blijft toch nog altijd een ver-van-hun-bed-show, tot Hala dat concreet maakte.” De vluchtelingencrisis kreeg met Halla plots een gezicht, een stem. Juf Elke: “Zo werd het iets zeer concreet, iets tastbaars. Het was ook moeilijk om te vatten voor sommige leerlingen. Een jongen vroeg zelfs of ze dan helemaal te voet naar hier was gekomen.”

Een gemeenschappelijke taal was er niet. Ook Arabisch sprak Hala niet. “Maar dankzij het vertaalwerk van een jongen met Libanese roots kon Hala toch de lessen iets of wat volgen.” Met handen en voeten probeerde juf Elke zich uit te drukken en Hala te betrekken. “Dat maakte het niet makkelijk, maar grappig was het vast en zeker.” Juf Elke was nog het meeste onder de indruk van de reactie van haar klas. “Iedereen vroeg zich af hoe ze Hala konden helpen, hoe ze haar het best konden opvangen.”

En toen werd het 10 uur en was het tijd voor een eerste pauze. “Zodra het belsignaal weerklonk, kwam er spontaan een golf van hulpvaardigheid tot stand waarvan ik nooit had durven te dromen. Iemand gaf Halla haar drankje en ze werd bedolven onder koekjes en snoepjes. Iedereen wilde helpen, allemaal op eigen initiatief. Op de speelplaats probeerden de kinderen haar ook te betrekken bij spelletjes.” Om te spelen, is taal geen barrière. “Zo legden jongens vertraagd tikkertje uit. Hilarisch. Maar het was zo hartverwarmend om te zien hoe kinderen zich volledig geven om elkaar te helpen. Met alle leerkrachten keken we toe met een brede smile op ons gezicht.”

Door de oorlog in Syrië heeft Hala al een enkele jaren geen school meer gelopen. Met behulp van een leerkrachte die anderstalige nieuwkomers begeleidt, zal er eerst Nederlands leren. Na de schooluren verblijft Hala samen met haar ouders in een opvanggezin. Juf Elke: “De kinderen van onze school gaven haar en ons – volwassenen – zo een boost. Het bewijst dat hulpvaardigheid en solidariteit eigenlijk in onze genen zit.”