Een rare tijdsbelevenis. Wanneer de grens tussen gisteren en vandaag niet duidelijk gemarkeerd wordt ontstaat een jetlagervaring.

Toch besluit ik om 14 uur  op te staan, al gun ik me een weekenddag – of wat er nog van rest – zonder mail, zonder klusjes, zonder ‘moetens’. Nog wel even bellen met Karel Geys, als sp.a-schepen onder meer bevoegd voor Stedenbouw en Stadsvernieuwing, over het denktankproject ‘Droom van een Stad’ dat Curieus Mechelen wil opstarten en waarin ik meehelp.

Doel van dit project is om Mechelaars bijeen te brengen die willen meedenken over het Mechelen van de toekomst.  Misschien klinkt ‘denktank’ wat te intellectualistisch, het is niet de bedoeling dat het een gesloten praatbarak wordt waarin je alleen wordt toegelaten met ten minste één universitair diploma. Iedereen met een open, kritische en progressieve blik is welkom. Iedereen die haar of zijn zegje heeft over Mechelen – en dan hebben we het niet alleen over het centrum maar ook over de wijken en dorpen -, over grootse en minder grote problemen, dingen die anders en beter kunnen. Want het is verkeerd om het beleid alleen maar aan beleidsmakers over te laten. Die zijn natuurlijk wel democratisch verkozen en dus een emanatie van de ‘wil van het volk’. Maar tussentijdse correcties op het beleid kunnen niet altijd vier of zes jaar wachten. En politici denken wel te weten wat de mensen willen maar kunnen hun eigen beleid vaak niet meer met de nodige afstand of objectiviteit bekijken.

Daarom zijn dorps- en wijkraden bijvoorbeeld een mooie vorm van basisdemocratie, die het gevoerde beleid alleen maar ten goede kunnen komen. Of buurtcomités. Of denktanken dus. Progressieve denktanken zijn volgens mij ook de enige manier waarop linkse partijen, bewegingen én individuen elkaar kunnen vinden om een tegengewicht te bieden tegen het rechtse samenlevingsmodel dat steeds meer de overhand krijgt.

Met de stelling dat er geen linkse of rechtse maatschappijvisie meer bestaat – of dat er geen links of rechts stedelijk beleid kan gevoerd worden – ben ik het niet eens. Links wil (volgens mij) zeggen: kiezen voor herverdeling aangezien de wettelijke gelijkheid helaas niet garandeert dat iedereen evenveel kans heeft om zijn ambities waar te maken. Daarom dat het ook zo jammer is dat links vandaag verdeeld is. Want iedereen die zich rood of groen noemt, vertrekt toch vanuit het hierboven beschreven principe. Ik hoop dat het Mechelse denktankproject progressief Mechelen kan bijeenbrengen.

Vanavond gaan kijken naar het Mechels Volkstoneel. In de vorige productie heb ik zelf meegespeeld. In ‘Doe het zelf, neushoorn’, een stuk over een doe-het-zelversvereniging die voor het goede doel zelf, als eerste keer, een toneelstuk wil brengen. Uiteraard met de nodige spanningen, hilarische situaties en misverstanden. Ik vind het heerlijk om typetjes te spelen die mijlenver van mijn echte ik af liggen (dat hoop ik tenminste ;-) ). Deze keer: Babette, niet al te slim, verleidster, gespeeld naïef. Er gaat wel veel voorbereiding aan vooraf: drie maanden repeteren, drie maal per week. Maar het is genieten als je het publiek hoort lachen met grappen waarvan je – na de 100e keer - al vergeten was dat het grappen waren. Een complexloze vorm van amusement en cultuur. 

Vrijdag 14 maart
Dankjewel, Leterme en co.  Nog maar zestig procent van de Vlamigen heeft vertrouwen in de politiek.Niet dat het u en uw partij daar zelf veel schade van ondervindt, zo blijkt uit de peiling die de VRT en De Standaard organiseerden. Ondanks de slechte soap van de afgelopen negen maanden, waar verhaallijnen eindeloos worden herhaald, the bad guys (heb je hem?) steeds met een Frans accent spreken,  en ja zelfs een deus ex machina in de vorm van een ex-premier werd bovengehaald om uw eigen personage toch niet te moeten uitschrijven.  Maar tegen de imagoschade van België én de antipolitiek die de laatste maanden zijn geschied, daar kan zelfs het beste  promofilmpje niet tegenop.  Dit straalt af op alle politici, draagt bij tot de negatieve beeldvorming over 'politiekers', een beroepscategorie waar de Belgen vanoudsher al wantrouwig tegenover staan. Ondertussen blijven de negatieve berichten over de sociaal-economische toestand van ons land zich opstapelen. Dat 1,5 miljoen Belgen onder armoedegrens leven bijvoorbeeld. Het is deze realiteit én de wetenschap dat hier iets aan kan gedaan worden door een doeltreffend en doordacht beleid te voeren, dat ik mezelf binnen de politiek heb geëngageerd.

Vandaag een dagje verlof, om mee te helpen met de laatste voorbereidingen voor Malines Rouge. Tafels zetten en dekken, vazen gaan halen in de Ikea. 's Avonds is het dan zover: feestjeeeeuuhhhh! Ik sta aan de voortoog, lekker druk, alleen zijn binnen het half uur mijn voeten zompig nat van het gemorste bier op de grond. Mijn favoriet hoogtepunt van avond: Buscemi. Opeens is het vier uur en kan ik eindelijk een half uurtje gaan zitten. Om vijf uur gaan de zaallichten onvermijdelijk aan en kan het opruimen beginnen. Drankbakken sorteren, lege flessen verzamelen, kapotte glazen weggooien en altijd duikt er op het einde nog wel een voorwerp op dat over het hoofd werd gezien en moet weggeborgen worden in ik-weet-niet-welke-bak. Om kwart na zeven eindelijk klaar en dan naar huis, eerst nog even het bier van me afspoelen en dan slapen, heerlijk!

Donderdag 13 maart
De laatste keer met een twee ervoor. Toch wel een beetje een raar idee. Vandaag wordt ik 29. En dus volgend jaar 30. Voorgoed geen meisje meer maar een madam. Geen twijfel of vergissing meer mogelijk, definitief en onverbiddelijk in een andere categorie gestopt. Een besef dat al wel langer tot me doordrong toen het ‘tot ziens mevrouw’ de overhand begon te halen op ‘tot de volgende keer juffra’. Terwijl ik me er vroeger aan ergerde om op mijn burgerlijke staat te worden aangesproken, als ongeringde. Ja, zelfs feministes zijn dus ijdel en worstelen met de tijd. Al beloof ik mezelf dat ik in mijn hoofd altijd een meisje zal blijven, zo van een jaar of 17.

Op de trein heen en weer naar de VUB nog wat geflyerd voor Malines Rouge. Deze dag is immers een werkdag als een andere. Die wel werd afgesloten met een heerlijk etentje met W. én met een aflevering van The Sopranos.

Woensdag 12 maart

Locatie is het Egmontpaleis, een plaats die ik vooral ken uit mijn cursus ‘politieke geschiedenis van België’ en die ook een belangrijke plaats krijgt in het theaterstuk Martens, gebracht door het NTGent. Ik vond het zo goed dat ik er twee keer naar ben gaan kijken. Uiteraard kon ik het niet nalaten mijn verbeelding even te laten gaan en mij af te vragen in welke zaal precies de onderhandelingen rond het Egmontpact (1977) zouden plaats gehad hebben, waar de politieke coryfeeën van weleer elkaar zouden besnuffeld hebben, getergd, beledigd, aangehaald, gemanipuleerd… dagen en nachten na elkaar, tot ze uiteindelijk een communautair politiek akkoord bereikten waarvan ze dachten dat dit het nu eens, eindelijk was. Om vervolgens een koude douche te krijgen toen het pact aan de Vlaamse achterban werd voorgelegd. Het pact zou leiden tot de val van de regering Tindemans II in 1978. En ook tot verdeeldheid binnen enkele partijen. De splitsing van de toen nog unitaire BSP in een Vlaamse en Waalse vleugel. En helaas ook tot de oprichting van de Vlaams Nationale Partij en de Vlaamse Volkspartij, de voorlopers van het Vlaams Blok. Een partij die, toen ze merkte dat het communautaire thema haar electoraal weinig opbracht, zich verlaagde tot xenofobie om schijnoplossingen te bieden voor de angsten en onzekerheid die de veranderde samenleving met zich meebracht. De verantwoordelijkheid die de federale onderhandelaars van vandaag hebben is minstens even groot als toen…

Vandaag vind hier het colloquium plaats omtrent de wet van 12/01/2007, die het principe van gendermainstreaming introduceert in de federale beleidsstructuren.

Vanavond naar een vergadering over Burendag, die dit jaar plaats heeft op 27 mei. Het is de bedoeling dat je jouw stoel op straat zet – net als vroeger – en een praatje maakt met je buren. Vorig jaar sloegen enkele Mechelse Buurtcomités de handen in elkaar en besloten ze om de jaarlijkse Burendag te promoten in hun buurt. De Stad Mechelen bood hen hierbij ondersteuning in de vorm van communicatie en pakketten (fruitsap, wijn…) van de wereldwinkel. Dit jaar wordt het initiatief verder gezet en ik zal aan ‘ons’ Buurtcomité De Verenigde Straten, voorstellen om hieraan mee te werken. Vorig jaar heb ik samen met enkele andere buurtbewoners voor de eerste keer een straatfeest georganiseerd, een BBQ waar meteen meer dan 120 mensen op af kwamen. Een onverhoopt succes én super gezellig. En leuk omdat je eindelijk ook eens die mensen van vijf huizen verderop leert kennen. Een prima recept tegen verzuring en verkilling. Ondertussen hebben we ons georganiseerd in een buurtcomité en al een nieuwjaarsdrink voor de buurt gehouden. 

Dinsdag 11 maart
Drukke, lange dag - korter verslag.Tijdens de voormiddag werk ik thuis. Om 11 uur vertrek ik naar het Instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen, om de laatste voorbereidingen voor het colloquium te treffen. In de namiddag houden we een lange, voorbereidende vergadering. En ’s avonds gaan we met met de sprekers eten, in Les Petits Oignons in de buurt van de Marollen.

Maandag 10 maart
It’s just another manic Monday… Treinstaking dus dan maar met de auto naar het werk.Gelukkig kan ik wat autogebruik makkelijk(er) mijn geweten sussen wat mijn ecologische voetafdruk betreft, aangezien ik op LPG rij. De voormiddag, samen met mijn collega S., gespendeerd aan de laatste voorbereidingen voor het colloquium dat RHEA op 12 maart organiseert samen met het Instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen.

Centraal op het colloquium staat de wet van 12 januari 2007. Deze ‘gendermainstreamingswet’ heeft tot doel de genderdimensie te integreren in de federale beleidsstructuren. Dit wil zeggen dat alle beleidsmaatregelen in alle beleidsdomeinen moeten worden geëvalueerd vanuit het gelijkheidsperspectief tussen vrouwen en mannen, in elk onderdeel van het beleidsproces. Klinkt heel ambitieus en dat is het ook. Maar gendermainstreaming is nu eenmaal een onmisbaar en logisch onderdeel van elk beleid dat zich als doel heeft gesteld om gelijkheid tussen vrouwen en mannen te bevorderen en discriminatie aan te pakken, of sterker nog: te voorkomen. Want anders dan bijvoorbeeld bij positieve actie – waarbij maatregelen worden genomen ten voordele van groepen waarvan is vastgesteld dat ze ongelijk worden behandeld – is één van de doelstellingen van gendermainstreaming om ongelijkheden te voorkomen. En dit kan door beleidsmaatregelen te screenen vooraleer ze worden uitgevoerd.

Tijdens de namiddag heb ik nog wat gesleuteld aan de powerpointpresentatie voor de ‘woensdagworkshop’ die mijn collega E. overmorgen zal geven aan leerlingen van het vijfde middelbaar die een dagje naar de VUB (website VUB) komen. Doel van deze workshop is hen te laten kennis maken met wetenschap, vanuit een multidisciplinair perspectief. Op de rechtsfaculteit hebben we een workshop in elkaar gestoken rond het thema van de discriminatie van vrouwen en mannen. Gelukkig heb ik vorig jaar al iets gelijkaardig gedaan, tijdens de Wetenschapsweek, en kan ik dus terugvallen op bestaand lesmateriaal.

Vorig jaar heb ik met enkele collega’s een interactieve les gegeven rond gender, met een kwisonderdeel (waarvoor dank aan RoSa, het documentatiecentrum Rol en Samenleving). In april zal ik de woensdagworkshop verzorgen. Ik vind het heerlijk om voor de klas te staan en jongeren te boeien voor wetenschap, geschiedenis of genderstudies. Eind dit jaar studeer ik af aan de lerarenopleiding van de VUB. Tijdens mijn stage aan het atheneum van Mechelen ontdekte ik hoe verrijkend het kan zijn om met mensen te werken en hoe creatief je kan zijn als leerkracht. Niet altijd even makkelijk maar eens je leerlingen mee krijgt, is een lesuur zo voorbij. En geschiedenis is een heel dankbaar vak. In het begin stond ik nogal sceptisch tegenover de ‘nieuwe’ didactische werkvormen zoals prentencarrousels of rollenspelen. Maar in de lespraktijk heb ik gemerkt dat deze interactieve manier van lesgeven inderdaad beter werkt dan het klassieke doceren. Niet alleen blijft er meer ‘hangen’ van de leerstof, de leerlingen zijn ook gemotiveerder en meer ‘handelbaar’.

De rest van de dag heb ik besteed aan administratieve telefoontjes, het opkuisen van mijn mailbox (een klusje dat aanvoelt als dweilen met de kraan open), heen en weer mailen, het zoeken van 300 rode tulpen voor Malines Rouges (jij komt toch ook?) en het lezen van twee artikels over gendergeschiedenis. Tot 19 uur gewacht om naar huis te rijden, kwestie van niet in de file te hoeven staan. Aangezien deze week zwaar beloofd te worden, kruip ik maar eens lekker vroeg onder de wol.

Zondag 9 maart
Net als gisteren geen tijd om vandaag uit te slapen.Om half negen brengt de irritante wekkertoon van mijn GSM me van dromenland terug naar de realiteit. Ik ben nog moe  van de behoorlijk gevulde dag, van gisteren: eerst even gezellig gaan ‘markten’ in hartje Mechelen met mijn vriend W.  om van daaruit te vertrekken naar de Arteveldestad, waar in de namiddag de raad van Voorzitters en Secretarissen plaats vond.

Daar stelden Caroline en Dirk Van der Maelen een nota voor over de toekomstige interne partijwerking, zowel voor mandatarissen als lokale afdelingen. De slechte verkiezingsresultaten van vorig jaar nopen sp.a niet alleen tot een inhoudelijke herbronning, ook aan de interne werking dient gesleuteld te worden. Een uitdaging die Caroline en Dirk als nieuw voorzittersteam ernstig nemen. Geen holle woorden maar een concreet actieplan, met een strenge timing.

Enkele maanden geleden hebben we met onze Mechelse afdeling een open partijbestuur gehouden, waarop alle leden hun hart konden luchten over de partij, over wat er anders of beter kon. Het pleit dan ook erg voor Caroline en Dirk dat zij niet doof zijn voor deze verzuchtingen (en die kwamen uiteraard niet alleen vanuit de Mechelse afdeling), maar hier inderdaad werk van willen maken. Overigens viel het wel erg op dat tijdens de tussenkomsten hoofdzakelijk mannelijke sprekers aan het woord waren. En dat nog wel op Internationale Vrouwendag! Gelukkig was ook zij-kant aanwezig, dat met een klein presentje voor de vrouwelijke voorzitters en secretarissen hun aanwezigheid en politiek engagement wilde belonen. En om aandacht te vragen voor Equal Pay Day op 31 maart de actiedag waarop de loonverschillen tussen vrouwen en mannen aan de kaak worden gesteld. Vrouwen verdienen in België nog steeds gemiddeld 25% bruto minder dan mannen. Onaanvaardbaar is dat, en daarom lanceren de ABVV-vrouwen en zij-kant tien beleidsvoorstellen voor de overheden en de sociale partners om hier wat aan te doen.

's Avonds afspraak in Antwerpen, een etentje met vrienden in El Warda, een Marokkaanse restaurant in de wijk Zurenborg. Rond tien uur sloeg echter de vermoeidheid toe en ondanks twee sterke koffies in café Den Draak, besloten we om half twaalf toch maar terug naar Mechelen te rijden. Eenmaal in bed bleek de koffie opeens wel te werken waardoor ik pas na een tijdje in slaap raakte.

Daarom viel het opstaan me dus zwaar maar ik had geen keuze. Om 13 uur had ik immers redactievergadering in Rotterdam. Ik ben namelijk sinds een half jaartje hoofdredactrice van Historica, het tijdschrift van de Belgisch-Nederlandse Vereniging voor Vrouwengeschiedenis. Drie maal per jaar brengt Historica artikels over vrouwengeschiedenis. Om een idee te geven van de inhoud: in het laatste nummer ging het onder meer over de geschiedenis van de wasmachine in Nederland, echtscheiding in de 19e eeuw in België, het broer-zushuwelijk in Ptolemaïsch Egypte…

Mijn werk voor Historica is puur genieten, het biedt me de kans om ook nog eens in mijn vrije tijd met mijn absolute passie bezig te zijn: geschiedenis. Al brengt het (hoofd)redacteurschap ook wel de nodige stress met zich mee (deadlines, weet je wel), toch is het weer iedere keer kicken als er om de vier maanden een Historica in bus zit, waaraan je zelf hebt meegewerkt.

De lange treinrit naar Mechelen geeft me de kans om weer bij te kletsen met de Belgische redactieleden. ’s Avonds nog even gaan eten bij mijn ouders, kwestie van hen ook nog eens te zien. En als afsluiter van het weekend: een aflevering van The Sopranos, de serie waar W. en ik al enige tijd aan verslingerd zijn. Het enige nadeel: na afloop heb ik altijd zo’n zin in Italiaans eten!

[image] Sophie Bollen is politiek secretaris van sp.a Mechelen. Zij werkt als onderzoeker bij RHEA – Onderzoekscentrum voor Gender en Diversiteit van de Vrije Universiteit Brussel.