Waarde vrienden,

 

Onze nationale voorzitter heeft in rake bewoordingen de situatie geschetst waarin de Sp.a zich vandaag bevindt.  Ik heb daar weinig of niets aan toe te voegen. Wel wil ik afdalen op het niveau van Ronse, waar we tenslotte dag in dag uit in leven en waar al onze inspanningen naar toe gaan.

Het is een understatement dat de partij hier zeer moeilijk de gedwongen oppositiekuur heeft verteerd. In politiek is alles mogelijk, maar als je na meer dan 80 jaar in de oppositie terecht komt, doet dit pijn, heel hard zelfs. Bijkomend is het niet eenvoudig oppositie te voeren als veel van de voorgestelde  maatregelen uit de vorige legislatuur dateren, als wij mee aan het stuur zaten. De stadstuin, de ververij, de vrijheid, zijn daar voorbeelden van.

Maar na drie jaar is er nu een kantelmoment opgetreden. De bevolking wordt langzaam maar zeker bewust van het feit dat zonder socialisten het beleid meer een meer opschuift naar rechts. Het optrekken van belastingen, retributies en tarieven zonder sociale correcties, de privatisering van de zorg en het schrappen van de tussenkomsten in het openbaar vervoer zijn enkele voorbeelden van die trend, of moet ik ze de tekenen van “de verandering” noemen.

De rode draad hierbij is dat de zwakkeren in onze stad en diegenen die met werken hun brood moeten verdienen, in de kou komen te staan. Het ganse middenveld wordt bijna systematisch van overleg uitgesloten en inspraak lijkt meer op een beleefd luisteren dan op echte dialoog. En nochtans hoeft men maar enkele statistieken bij de hand te nemen om te zien dat juist Ronse in een aantal parameters – ik denk hierbij aan gemiddeld loon, de kans op armoede, integratiebeleid en de tewerkstellingsgraad – juist meer sociaal gerichte maatregelen nodig heeft.

Maar deze duidelijke ruk naar rechts heeft ook een voordeel: het is nu duidelijk waarvoor dit bestuur staat: een kil, rigoureus beleid dat keuzes maakt die iedere Ronsenaar treft. Het zijn moeilijke tijden, zeker op financieel vlak, maar het komt er op aan de juiste keuzes te maken. En laat dit duidelijk wezen, sommige keuzes van het huidig bestuur zijn zeker de onze niet.

Daarom sprak ik daar juist over een kantelmoment. Er is in alle stilte en in samenspraak met alle betrokkenen gewerkt aan een ambitieus toekomstplan dat op de laatste algemene vergadering in december unaniem werd goedgekeurd. Ikzelf werd met een ruime meerderheid verkozen tot voorzitter. Mijn engagement loopt tot na de volgende verkiezingen. Samen met het bureau, het partijbestuur en de mandatarissen wordt het vanaf nu keihard werken naar deze eerste confrontatie met de bevolking.

Het is nu aan ons om met een mix van nieuwe en ervaren gezichten het toekomstplan uit te voeren en de Ronsenaars ervan te overtuigen dat het met de socialisten inderdaad beter is dan zonder. En we gaan dit doen op basis van een positieve oppositie, met concrete voorstellen.

We gaan ons ook open stellen voor gesprekken met de mensen van het middenveld en met de bevolking. Zij het met hoorzittingen, met huis-aan-huis bezoeken, via persmededelingen ed. Al deze informatie zal dan gevat worden in ons verkiezingsprogramma, dat op die manier veel dichter zal aanleunen bij wat de bevolking in Ronse wil en hoopt.

Als socialisten hebben we de taak terug te keren naar de essentie van het socialist zijn: rechtvaardigheid en solidariteit. En ik zou er ook nog een derde pijler willen aantoevoegen: respect. Respect voor iedere medemens, respect voor een andere mening, respect voor ons zelf.

We vergeten te gauw dat we waarschijnlijk, op basis van de laatste gemeenteraadsverkiezingen, nog altijd een kwart van de Ronsenaars vertegenwoordigen en dat dit al lang zo is. Zelfs na de overstap van de kartelpartner verloren we slechts 0,7 procent. De parlementsverkiezingen, na meer dan een jaar oppositie, gaven ons nog altijd als sterkste partij in het kanton Ronse.

 

Concluderend, waarde vrienden, want ik heb nu al lang genoeg gesproken,

Het was inderdaad moeilijk om van beleidspartij over te schakelen naar de oppositie. Het was moeilijk om stabiliteit te vinden binnen de eigen rangen en het is verdomd moeilijk om als mandataris steeds tegen die onwil van de meerderheid op te boksen.

Maar de volgende drie jaar gaan we er voor, met open vizier voor een warm en open Ronse, waar iedereen zich goed kan voelen. Waar er respect en hoop is voor eenieder die in deze mooie stad woont en waar wij aan de bevolking kunnen zeggen: we hebben ons best gedaan, aan u te oordelen. Want dit is ook democratie: we staan nu even langs de zijlijn, maar met de hulp van u allen en de bewustwording bij de Ronsese bevolking dat wij wel het verschil maken, is deze ploeg er klaar voor.