Hieronder kan je de integrale speech van Jan op de 1-mei viering in Turnhout terugvinden

 

 Kameraden, Gezellinnen, beste vrienden en vriendinnen,

Vorig jaar sprak ik u voor de eerste keer toe op onze feestdag, ja onze feestdag: de eerste mei, dag van de arbeid, blijft immers onlosmakelijk verbonden met onze socialistische beweging. Deze dag laten we ons niet afpakken: hij is en blijft van ons. Hier in de Kempen, in de rest van Vlaanderen, België en de hele wereld.

We waren verleden jaar rond deze tijd, volop samen campagne aan het voeren voor een warm Vlaanderen, een Vlaanderen waar iedereen mee kan, iedereen mee telt, ongeacht zijn of haar afkomst. Een Vlaanderen dat vooruitgaat zonder daarvoor pijn te moeten lijden, zonder dat een deel van de bevolking daarvoor moet afzien.

Vrienden,

Een maand later werden we in een ander Vlaanderen wakker. Eén waar regeringen ons doen geloven dat vooruitgang zonder pijn te lijden niet meer mogelijk is. Dat we eerst moeten afzien, vooraleer we vooruitgang kunnen boeken. Een Vlaanderen dat niet meer aan opbouw van onze welvaartsstaat wil doen, maar aan afbraak er van. Zo’n Vlaanderen is niet het onze!

Deze rechtse regeringen doen zonder veel blozen de uitgaven van de gezinnen stijgen door de prijzen van de bus op te trekken, door een hogere water- en energiefactuur, door kinderopvang en onderwijs duurder te maken. De facturen worden duurder, maar het inkomen van de gezinnen mag niet stijgen. Alles naar boven, behalve het inkomen van de mensen die de hogere facturen moeten betalen.

De indexsprong is een regelrechte aanslag op ieders koopkracht. En dan verschieten ze dat het consumentenvertrouwen daalt; zo’n slimme moet je daar nochtans niet voor zijn.

En het is nog niet gedaan, alsof hett nog niet volstaat, willen ze nu ook nog eens de btw verhogen als onderdeel van hun zogenoemde ‘taks shift’. Zo worden de producten in uw winkelkar nog duurder. Zo tast je de koopkracht van gezinnen nog maar eens aan.

Minder loon, minder koopkracht én meer betalen. Meer voor minder is precies het motto van deze regeringen: in het openbaar vervoer, in het onderwijs enz.

En terwijl deze regeringen de facturen verhogen voor steeds dezelfde groep mensen, terwijl ze steeds diezelfde groep treffen in haar portefeuille, gaan de grote vermogens vrijuit en krijgen fraudeurs zo goed als vrij spel.

Jongeren, werknemers, gezinnen, gepensioneerden en zij die minder makkelijk meekunnen, betalen de rekening om enkelen te laten vooruitgaan, om de cijfers te doen kloppen. We hebben boekhoudersregeringen die vanuit een blinde ideologie beslissen zonder rekening te houden met de sociale impact van hun beslissingen.

Resultaat: De ongelijkheid, die bij ons – de schuld van de sossen, maar dan een positieve schuld – kleiner was dan in de rest van de westerse wereld, neemt in onze samenleving stilaan weer toe. En we weten allemaal dat niemand daar uiteindelijk beter van wordt. Stilaan is het zelfs tot het IMF doorgedrongen dat brute, blinde besparingen zelfs economisch schadelijk zijn, wel al doorgedrongen tot het IMF, tot zelfs de in Griekenland zo verfoeide troika, maar nog niet tot het schoon verdiep in A’pen blijkbaar.

Deze regeringen gaan plat op de buik voor het lobbywerk van zij die hebben en nog meer willen, van zij die hebben en niet willen bijdragen zoals iedereen. Het voorbeeld van de karaattaks voor de diamantairs spreekt boekdelen: ze mochten zelf het tarief bepalen, jawadde. Natuurlijk sprongen ze een gat in de lucht.

Maar, beste vrienden, er is wel degelijk een alternatief, er is een faire deal mogelijk, één waar iedereen aan bijdraagt en in deelt. Door de lasten te verschuiven van mensen die geen andere keuze hebben dan elke dag vroeg op te staan om te gaan werken, van zij die studeren of 40 jaar lang gewerkt hebben én van zij die een job zoeken, naar een eerlijke bijdrage van grote vermogens.

Alleen door de inspanningen eerlijk te verdelen, in plaats van altijd alles af te schuiven op steeds dezelfde groep, kunnen we naar een samenleving gaan waar iedereen vooruit gaat, kansen krijgt, waar solidariteit centraal staat en waar men bruggen bouwt in plaats van muren op te trekken tussen mensen en gemeenschappen. Waar iedereen respect krijgt, en iemand die pech heeft, ziek wordt of werkloos, niet direct wordt uitgemaakt voor ‘profiteur’.

Mensen zijn geen cijfers. En als ze uit de boot vallen, vis je ze niet zomaar op met enkele sociale correcties. Is een beleid dat steeds maar moet gecorrigeerd worde, dat gestoeld is op sociale correcties trouwens geen fundamenteel asociaal beleid?

Het geloof dat een goed werkende economie én een sterke sociale welvaartsstaat kunnen samengaan, brokkelt af. Dat is ontzettend verontrustend; het is immers een én én verhaal, niet het een of ander. Wij zullen ons dan ook met alle kracht blijven verzetten tegen

 

deze indoctrinatie: In het parlement én in de straat, samen met u en met iedereen die dat samen met ons ook wil doen. Voor eerlijkheid én rechtvaardigheid. Om samen vooruit te kunnen.

Want wij willen niet lijdzaam toezien hoe we naar een samenleving gaan waar er geen vangnet bestaat voor zij die het even wat moeilijker hebben of pech hebben, die ziek zijn, waar kinderarmoede toeneemt en waar ongelijkheid normaal gevonden wordt.

Wij willen een maatschappij waar iedereen aan bijdraagt, waar iedereen in deelt en waar iedereen kansen krijgt om vooruit te gaan in plaats van een koele, een berekende en een trek-uw-plan-maatschappij.

Want wij verdienen beter dan dat.

Beste vrienden,

U verdient beter dan dat.

En nog iets: de sossen is geen scheldnaam, het is eerder een geuzennaam nu. We mogen trots zijn op de verworvenheden waarvoor onze voorgangers en wij zo lang gevochten hebben. Ons maatschappijmodel van eerlijke solidariteit siert ons.

Dat maatschappijmodel zit in ons ingebakken, komt uit ons hart. En ja, ons hart klopt links! Leve links, leve de socialistische beweging! Leve de sossen!