Vrienden,

Kameraden,

Socialisten,

Toen ik er 3 jaar geleden aan begon,

zei ik dat we deuren en ramen zouden opengooien.

Om op basis van onze waarden

*met solidariteit op kop*

een nieuw verhaal te schrijven.


Van onderuit,

Zonder taboe,

en ja, radicaal, als het moet.

Met iedereen die samen met ons de mouwen wil opstropen.

Was dat de makkelijkste weg?

Zeker niet.

Zaten we soms eens diep?

Ongetwijfeld.

Maar gaven we op?

Nooit. Never. Jamais.


Bijna 100 jaar geleden trokken en sleurden dokwerkers

goederen van schepen voor het eerst naar deze plek.

Hele dagen lang.

In deze nieuwe tijden zijn er rolbanden om schepen te laden en te lossen,

en vernuftige machines die hun werk verlichten.

In deze nieuwe tijden hebben dokwerkers ook een tablet,

om zich in te schrijven en om te weten waar ze die dag aan de slag moeten.

Maar nog altijd verzamelen dokwerkers elke ochtend

aan wat ze hier een beetje verder “Het Kot” noemen,

de plaats waar ze dat vroeger deden. 

Wat dat betreft, is er niet zo gek veel veranderd.

Voor de dokwerkers is het Kot dan ook

wat de Bosuil is voor Antwerp-supporters….

of wat het Kiel is voor de Beerschot-supporters:

heilige grond.

Onverwoestbaar, oninneembaar, ontembaar.

Elke ochtend staan die dokwerkers daar weer.

Vol trots op wat ze doen. Vol trots op wie ze zijn.

Door niks klein te krijgen.

Net zoals jullie.

Want vergis u niet, vrienden:

Het is dankzij jullie werk,

jullie doorzettingskracht,

jullie strijdbaarheid,

en jullie nooit aflatende geloof in onze idealen,

dat we hier vandaag met zoveel volk zijn.

Massaal veel volk, een record zelfs.

En dus zeg ik uit de grond van mijn hart,

aan jullie allemaal:

nen ongelooflijke dikke merci!



Ze hebben mij daarnet gezegd dat

er hier vandaag zijn,

of straks nog komen,

die geen lid zijn.

Of nog geen lid zijn.


Dat kan maar 2 dingen betekenen.

Of ze willen zeker zijn dat ze Lil’ Kleine van dichtbij kunnen zien.

 

Of zij zien zelf ook

dat in deze snel veranderende tijden,

in deze nieuwe tijden,

iedereen nood heeft aan nieuw socialisme.

Zoals Beer uit de Muide in Gent.

Beer, een prachtige naam, die perfect past bij wie hij is: een kanjer van een vent.

45 jaar heeft hij gewerkt als metser. Vijf-en-veertig jaar lang.

Wel, vandaag is hij 70 en heeft hij een pensioen van 1.300 euro.

“Probeer daar maar eens mee rond te komen. Dat is toch echt een schande”, zegt hij dan?

Wel, wij vinden dat ook. Wij vinden dat ook een schande.

Precies daarom willen wij voor hem en al die anderen

die hun leven lang hard hebben gewerkt,

een minimumpensioen van 1.500 euro.

En dat kan. Dat is perfect mogelijk.

Omdat wij vinden dat anderen die 5.000 euro of meer pensioen hebben,

het heus wel met een klein beetje minder kunnen doen.

Een minimumpensioen van 1.500 euro vrienden... 

wel: wij zorgen ervoor.


Vrienden,

Dat er in deze nieuwe tijden iets grondig mis is,

en dat in deze nieuwe tijden iedereen nood heeft aan dat nieuw socialisme,

zien niet alleen wij.

Iedereen ziet het.

Iedereen weet het.

Iedereen voelt het.

Zoals Siga uit Tienen.

Siga is 49,

solliciteerde 1.200 keer - 1.200 keer, hé -

schoolt zich eindeloos bij.

en wil zo graag werken.

Maar keer op keer krijgt ze het deksel op de neus.

Terwijl ze overal moet lezen en horen dat er tienduizenden vacatures zijn,

krijgt ze meestal zelfs geen antwoord.

“Ik ben dat echt beu”, zegt ze dan.

Wel, wij ook. Wij zijn dat ook beu.

Precies daarom willen wij een overheid die haar niet in de steek laat,

maar haar eerste bondgenoot is.

Precies daarom willen wij een overheid

die haar na een stage, opleiding of bijscholing

gewoon een job garandeert.


In ons onderwijs of in onze zorg bijvoorbeeld, waar de noden hoog zijn.

Een garantie op een deftige job met een deftig loon.

Een deftige job die haar vertrouwen en zekerheid geeft.

Een basisbaan, die niet alleen haar

maar ons allemaal vooruit helpt.

Een basisbaan, vrienden...

wel: wij zorgen ervoor.


Ja, vrienden,

In nieuwe tijden heeft iedereen nood aan nieuw socialisme.

zoals Christophe uit Brussel.

Christophe is een jonge gast van 27. Een grafisch ontwerper met ongelooflijk veel talent.

Maar als freelancer verdient hij geen euro als hij een dag ziek is.

“Ik zat onlangs een week met de griep”, vertelde hij.

“Op het eind van de maand was dat een serieuze streep door mijn rekening.”


“Als je ziek bent, is dat verschil tussen een vast contract of freelancer

toch niet meer van deze tijd”, zegt hij dan.

Wel, wij vinden dat ook. Wij vinden dat ook niet meer van deze tijd.

Precies daarom vinden wij dat het niet meer mag uitmaken

of je nu freelancer, ambtenaar of bediende bent.

En het maakt niet uit of je nu vast of flexibel werkt.

In deze nieuwe tijden moet elk uur werk gewoon tellen.

Elk uur telt,

voor een volwaardig loon.

Elk uur telt,

wanneer je ziek bent of tegenslag hebt.

Elk uur telt, 

ook voor je pensioen.

Elk uur telt, vrienden... wel: wij zorgen ervoor.


Ja vrienden,

het is heel simpel.

In nieuwe tijden zorgen wij voor nieuwe oplossingen.

In nieuwe tijden zorgen wij voor nieuwe bescherming en nieuwe gelijkheid.

In nieuwe tijden zorgen wij ervoor omdat niemand anders het zal doen.

Door vastgeroeste systemen te vernieuwen.

Door wat anderen normaal zijn gaan vinden,

weer in twijfel te trekken.

Want dé vraag die wij altijd stellen,

is een vraag die anderen niet meer stellen.

Of niet meer durven te stellen.

En die vraag is heel simpel:

Mochten we nu - hier en vandaag - kunnen herbeginnen,

onze samenleving als het ware opnieuw uitvinden,

zouden we dan alles op dezelfde manier doen?

Neen toch?

En toch zijn wij blijkbaar de enigen die het niet normaal vinden

dat je duizenden euro’s moet betalen aan een notaris,

enkel en alleen voor een stempel wanneer je een huis koopt.

Gewoon…. omdat het al 200 jaar zo is.


Ja, vrienden,

wanneer anderen zich al lang hebben neergelegd bij de gang van zaken,

durven wij die vraag wel te stellen.

Zoals we deden met de schuld-industrie en onlangs met het online gokken.

Wanneer steeds meer jongeren zichzelf en hun familie

in schulden werken door online te gokken,

precies omdat het zo makkelijk is,

dan doen wij niet zoals anderen.

Dan leggen wij ons daar niet bij neer.

Dan pakken wij dat online gokken gewoon keihard aan.


Vrienden,

Toen ik 15 was,

nam een leerkracht mij mee naar de zomerkampen van de Broeders van Liefde.

Zomerkampen voor kinderen met een mentale handicap.

Het is daar dat ik een overtuigd socialist ben geworden.

Het is op die zomerkampen dat ik heb gezien

dat alleen keihard je best doen - zoals anderen zo graag beweren -

voor veel te veel kinderen niet volstaat.

Het is daar dat ik heb gezien,

dat de juiste woorden,

of een duwtje in de rug,

vaak een wereld van verschil maken.

Het is op die zomerkampen dat ik heb gezien,

hoe het wél mogelijk is om die kinderen alle kansen te geven.

En precies dat, vrienden,

moet gelden voor alle kinderen.

Als we vandaag weten dat een kind van 3 dat naar de crèche gaat,

700 woorden meer kent dan een kind van 3 dat niet naar de crèche gaat,

dan is er geen excuus om bij de pakken te blijven zitten.

Als we vandaag weten dat een kind van 3 dat naar de crèche gaat,

sneller rekent en sneller sociale vaardigheden ontwikkelt

dan een kind van 3 dat niet naar de crèche gaat,

dan is niets doen geen optie.

Als we vandaag weten dat zo een nieuwe ongelijkheid al van in de wieg begint,

dan is dat een nieuwe ongelijkheid die voor ons onaanvaardbaar is!


En weet je wat het erge is?

Dat we niet eens weten welke kinderen waar achterstand oplopen.

We vinden het niet meer dan normaal dat baby’s in hun eerste 6 maanden

van nabij gevolgd worden. En dat is goed.

Maar nadat Kind en Gezin ze op 6 maand heeft gewogen en ingeënt,

zien we er te veel pas terug in de kleuterklas.

Meer dan 2 jaar lang verdwijnen zo

te veel kinderen van de radar.

En beginnen te veel kinderen met een achterstand die hen blijft achtervolgen.

Vaak hun hele schooltijd lang.

Ministers maken van alles statistieken en kaarten, websites en apps

maar kunnen niet zeggen

waar het met welk kind fout loopt, nog voor ze naar school moeten.

Dan klopt er toch iets niet? 

Dan is het toch niet normaal dat waar je wieg staat,

je schoolloopbaan en je kansen in het leven bepaalt?

Maar blijkbaar zijn wij de enigen die die nieuwe ongelijkheid niet normaal vinden.

Blijkbaar zijn wij de enigen die daar iets willen aan doen.

Blijkbaar zijn wij de enigen die vinden dat elk kind telt. 

 

Ja, vrienden elk kind telt.

En dus moet elk kind de kans krijgen

om minstens 1 keer per week een kinderbegeleider te zien,

met andere kinderen te spelen, een andere wereld ontdekken.

Elk kind telt.

En dus moet elk kind de kans krijgen,

om minstens 1 dag per week gratis naar de crèche te gaan.

Een crèche die vandaag voor te veel gezinnen onbetaalbaar is.

Welke reden is er dan om niet in te grijpen?

Welke reden is er dan om met de kansen van kinderen te morsen?

Welke reden is er dan om niet alle kinderen zorg-zekerheid te geven?

Juist. Geen enkele reden.

En dus zeggen wij: elk kind telt.

Elk kind telt. Wij zorgen ervoor!


Ja, vrienden, elke mens telt.

Morgen is het de Dag van de Zorg.

Het moment om in de verf te zetten,

dat al die mensen die vrijwillig - of professioneel - zorgen

niks minder dan helden zijn.

De steunpilaren van onze samenleving zijn zij.

Want wie zijn of haar kind ‘s morgens in de crèche afzet,

doet dat met 100% vertrouwen en is elke avond benieuwd

om te zien wat de kleine nu weer heeft geleerd.

Wie zijn vader of moeder in het rusthuis bezoekt,

is vaak onder de indruk van het werk van verplegers en verzorgers.

Dat ene gevoel hebben we ook in ziekenhuizen of in andere zorginstellingen.

En dat ene gevoel is altijd hetzelfde:

We zijn dankbaar,

dankbaar omdat al die mensen zorg dragen voor wie we graag zien.

Maar als iedereen hen zo dankbaar is,

en zo waardeert,

waarom zitten we dan met een overheid die dat niet doet?

Waarom zitten we dan met een overheid die hen in de steek laat?

Waarom zitten we dan met een overheid die tegen hen zegt:

“Jullie zijn met veel te weinig, we weten het. Maar we kunnen niks doen.”

Het is zowat letterlijk wat ze tegen Lies hebben gezegd.

Vol goede moed en bruisend van energie begon Lies -

pas afgestudeerd als opvoedster en begeleidster -

in de jeugdzorg. Wel, Lies is nu al op.

Uitgewrongen en moedeloos.

Niet omdat ze niet wil, maar omdat ze niet meer kan.

“Ik sta alleen voor een leefgroep met 9 kinderen.”

“Maar eigenlijk zou ik niet mogen klagen”, zegt ze bijna verontschuldigend,

“want collega’s hebben leefgroepen van 15 kinderen.”

Met steeds minder zijn ze om zorg te dragen, 

en toch zegt die overheid vandaag tegen Lies:

“Sorry, maar je zal voort moeten. Want er is geen ‘budgettaire ruimte’.”

Met andere woorden: voor jullie zijn er geen centen.


***

Zowat hetzelfde antwoord kregen Robin en zijn pleegouders.

Robin is autistisch en zwakbegaafd.

Op zoek naar geschikte zorg volgde snel de ontnuchtering:

een wachtlijst zonder einde.

Toch was er even hoop met de belofte van financiële steun,

Om zelf zorg te kopen.

Hard nodig ook als 1 week in een gespecialiseerde instelling al snel 630 euro kost.

630 euro, hé, maaltijden niet inbegrepen.

Tot Robins pleegouders vroegen wanneer ze die steun dan zouden krijgen.

“Tja, sorry. Over 2 à 3 jaar pas”, zegt die overheid dan.

Met andere woorden: “Voor jullie zijn er nu geen centen.”


***

Vrienden,

Als je je arm breekt,

vinden we het maar normaal dat je binnen de paar uur

een gips krijgt.

Maar waarom is het normaal dat ouders jaren moet wachten op juiste zorg

wanneer hun kind een handicap heeft, of het psychologisch heel zwaar heeft?

Waarom is het normaal dat een overheid

tegen de ouders van een 13-jarig kind

*dat zo diep zit dat ze zelfs uit het leven wil stappen*

zegt: “Sorry, maar er is een wachtlijst van 6 maanden.”

Het is alsof ze op de spoed zouden zeggen: 

“Sorry, maar de gipsen zijn op

Kom over 6 maanden maar eens terug met je gebroken arm.”

Waarom aanvaarden we dat er geen plaats is

en dat zelfs een minister zegt: “Tja, die wachtlijsten zullen er altijd zijn.”

Waarom moet er eerst ‘budgettaire ruimte’ zijn,

terwijl een minister doodleuk 15 miljard wil uitgeven aan nieuwe straaljagers? 

Wel, zo’n onrecht maakt mij kwaad. Zo’n onrecht maakt ons kwaad.

Zo’n onrecht maakt ons razend!


Vrienden,

Ik ben geboren op 19 september 1973.

Toen was er de oliecrisis en was ik te klein om er iets aan te doen.

Ik ben nu 44 in 2018.

Vandaag is er een echte zorgcrisis,

ben ik voorzitter van sp.a, en kan ik er samen met jullie wel iets aan doen.

Wel, vandaag zeg ik: niet. met. ons.

Al diegenen die in deze nieuwe tijden zorg nodig hebben,

die verdienen onze zorg.

Al diegenen die in deze nieuwe tijden zorgen,

die verdienen onze zorg.

Deze zorgcrisis oplossen, is wat wij gaan doen. Omdat niemand anders het zal doen.

Vanuit een enorme verontwaardiging haalden we destijds

de kracht en de energie om de sociale zekerheid uit te bouwen.

Wel, vanuit diezelfde verontwaardiging halen we vandaag

de kracht en de energie om zorg-zekerheid uit te bouwen:

zorg vor wie het nodig heeft op het moment dat het nodig is.

Wij zorgen ervoor.


En dat ze niet komen zeggen dat dat allemaal niet kan.

Dat dat niet haalbaar of betaalbaar is.

Zwart op wit bewijst onze Toekomstbegroting  

dat het wel kan, dat het wel haalbaar is, en wel betaalbaar is.

De samenleving die wij gaan bouwen,

verhoudt zich niet alleen tot een cijfer,

maar tot mensen.

En met onze Toekomstbegroting zijn onze keuzes duidelijk.

Zij die zorg geven,

laten WIJ niet in de steek.

En zij die zorg nodig hebben,

laten WIJ niet langer wachten.

Zorg-zekerheid inschrijven en beitelen in de grondwet,

dat is wat wij gaan doen.

Van zorg-zekerheid een 100% afdwingbaar recht maken,

dat is onze belofte.

Van zorg-zekerheid een nieuwe zekerheid maken,

daar mogen ze ons op afrekenen.

Gepaste zorg op het juiste moment: WIJ ZORGEN ERVOOR.

 

Vrienden, tot slot nog dit:

Volgend jaar bestaat de sociale zekerheid 75 jaar.

We hebben daarmee iets unieks opgebouwd en het verschil gemaakt.

Maar laat ons niet alleen achterom kijken.

Want wanneer de toekomst alle kanten uit kan,

zijn het altijd socialisten die ervoor zorgen dat ze de juiste kant opgaat

Met nieuwe gelijkheid en nieuwe bescherming

Als geen ander weten wij,

dat elke grote verwezenlijking begint bij diegenen die de moed hebben

om een samenleving te vernieuwen.

Als geen ander weten wij, 

hoe nieuwe dromen waarmaken,

alleen kan door oude grenzen te doorbreken.

Als geen ander weten wij,

wat het is om alleen te staan.

En dat is niet erg,

die keren dat we alleen stonden en hebben doorgezet,

hebben we iets betekend voor de mensen.

Dus vrienden,

heb de moed van de overtuiging

de volgende weken en maanden.

Weg met de schroom en radicaal vooruit.

En zeg aan al die anderen die nog zouden twijfelen:

Nieuw socialisme, wij zorgen ervoor!

Zeg aan al die anderen die het ons niet gunnen:

Nieuw socialisme, wij zorgen ervoor!

Zeg aan al die anderen die ons liever kwijt dan rijk zijn.


Forget it! 

Want nieuw socialisme, daar zorgen WIJ voor!

Leve de sp.a! Ik dank u!