De komende zeven zaterdagen wordt het voor vakantiegangers een hels karwei om op een ontspannen manier naar de kust of naar de Ardennen te reizen. Als ze al het idee hadden om dat met de auto te doen, moeten ze heel wat wegwerkzaamheden op de snelwegen en elders uitzweten. Daar komen nu wellicht tienduizenden auto's bij, want het Autonoom Syndicaat van Treinbestuurders (ASTB) houdt voet bij stuk. Tot het einde van de zomer legt de spoorvakbond elke zaterdag het werk neer.

Of de eis van een deel van de trein- bestuurders - betere loon-en werkvoorwaarden - al dan niet terecht is, doet niet ter zake. De gevolgen van de actie doen dat des te meer. In volle zomer krijg je aan de straatstenen niet uitgelegd dat je maar je plan moet trekken om in Oostduinkerke of Bouillon te geraken. Zeven opeenvolgende zaterdagen.

Welke strijd win je hiermee? In geen geval de sympathie van de reiziger. Evenmin kun je op begrip rekenen van de toeristische sector, voor wie de zomerweken bepalend zijn. Zo riskeren onze kustgemeenten dat 30.000 dagtoeristen - die op een topdag maar liefst 1,1 miljoen euro genereren - besluiten om gewoon thuis te blijven.

Anno 2015 is het stakingsrecht een fundamenteel sociaal recht. Een kostbaar goed, dat steeds meer onder druk staat. Niet enkel van neoliberale scherpslijpers, maar ook van de publieke opinie en de treinreiziger in het bijzonder. Die zal de komende zeven zaterdagen in de vakbond geen medestander zien, geen behartiger van zijn goed en welzijn. Neen, met deze acties is het ASTB zonder meer de objectieve bondgenoot van zij die de publieke dienstverlening in de uitverkoop zetten en vakbonden vleugellam willen maken.

Pineut

Elke vakbond - hoe groot of hoe klein ook - moet te allen tijde afwegen in welke mate een actie doeltreffend is en in welke mate de actie een impact heeft op de gebruikers van hun diensten. In dit geval scoort het ASTB op beide criteria slecht. Niet alleen is er onbegrip bij de andere treinvakbonden - de actie ondermijnt het sociaal overleg dat nog aan de gang is - maar bovenal is de vakantieganger die op de trein rekent de pineut. Wekenlang gezinnen treffen die tijdens hun vakantie gebruikmaken van de trein brengt een oplossing voor de problemen die het ASTB aankaart geen stap dichter.

Zo schiet het ASTB niet alleen zichzelf in de voet, maar raakt ze ook vol de NMBS. Terwijl de zomer de periode bij uitstek is om vakantiegangers op een ontspannen manier te laten kennismaken met de voordelen van het openbaar vervoer, zeker wanneer we een mentale omslag moeten maken en mensen willen aanmoedigen om alternatieven te zoeken voor koning auto.

Precies nu moeten de NMBS en alle vakbonden aan klantenbinding doen en tonen dat ze het vertrouwen van de reiziger waard zijn. Dat betekent stipt en comfortabel vervoer naar het noorden én het zuiden van ons land. Te beginnen met weekenddagen waarop duizenden gezinnen een daguitstap gepland hebben. Dan pas wordt de trein echt een beetje reizen. Dan pas hou je echt rekening met de belangen van je klanten en toon je aan dat een sterke openbare dienstverlening rendeert. Dan pas bewijs je dat je aan je geloofwaardigheid wil timmeren - in het slechtste geval ze terugwinnen - en dat investeren in openbaar vervoer loont. In geen geval doe je dat door het stakingsrecht uit te hollen of te misbruiken.