Onze fractie verwachtte veel van de aanpak complexe projecten. Waarom? 

  • Het is een totale aanpak, niet nodeloos overdoen van hetzelfde dossier bij verschillende administraties en beslissingsniveaus
  • Er is een degelijke professionele omkadering voorzien
  • De procesaanpak staat bol van infomomenten en woorden als inspraak en participatie

Wij zijn intussen -niettegenstaande we vandaag pas formeel de startbeslissing nemen- reeds enkele maanden bezig. Na een valse start -de totaal verkeerde aanpak van de communicatie van dit bestuur bij de aankoop van de villa in de Petrus Van der Taelenstraat (zie krantenartikel februari 2015)- moest men zich blijkbaar wel herpakken. Want door die zet werd door het college met grote trom aangekondigd dat dit de oplossing was voor het vrachtwagenprobleem in het centrum van Rumst. Er zijn toen heel wat woorden nodig geweest via de POM om de inwoners gerust te stellen dat NIETS was beslist en dat dit slechts een OPPORTUNITEIT was die het college wou openhouden (zelfs een teken van goed bestuur!)

Het proces complexe projecten bleek toen het passende antwoord op al die ongerustheid want er zou in alle ernst en openheid, zonder enige voorkeur een studie starten van alle mogelijke alternatieven en oplossingen en de bevolking zou maximaal betrokken, geïnformeerd en gehoord worden. Wij zijn nu een paar maanden verder en ons enthousiasme over deze aanpak is reeds ernstig bekoeld.

Zopas hebben we de infoavonden over de verkennende mobiliteitsstudie achter de rug. Er waren heel wat vragen en opmerkingen. Maar ik had niet de indruk dat alle opmerkingen behandeld werden, laat staan dat men sommige bemerkingen van de mensen ernstig nam. De studie is natuurlijk de studie en daarmee zal veel bewezen kunnen worden, maar als nu reeds duidelijk wordt dat bepaalde scenario’s meer uitgewerkt worden, dat subjectieve elementen van beoordeling zelfs in de mobiliteitsstudie opduiken (de plussen en de minnen) dan groeit natuurlijk de twijfel. En dat is spijtig.

Ik mis hier bovendien een kadervisie waarin de oplossingen moeten passen. Wat wil men? Vrachtwagenverkeer uit de woonkernen, zoveel is duidelijk. Hoe plaatst dit bestuur dit in een totaal visie op mobiliteit en leefbaarheid?

1) Eerste opdracht – minder vrachtwagens. In de studie houdt men rekening met de uitbreiding en de verdere ontwikkeling van de industriezones zodat het vrachtverkeer nog zal toenemen. Het bestuur in
    zijn beleid moet alles inzetten om dit te vermijden.

2) De industrie/bedrijven moeten hun verantwoordelijkheid nemen: de ontwikkeling van de terreinen verbinden aan strikte voorwaarden voor ontsluiting (cfr. Cummings). De industrie draagt bij tot de
    ontwikkeling van deze ontsluiting (cfr. Catenbergstraat)

3) Het probleem dat veroorzaakt wordt door de bedrijven niet afwentelen op kap van de bewoners. Het voorstel van het OTL-tracé is om die reden precies tot stand gekomen (gemeenteraadsbeslissing
    2012). Er waren toen vooral technische bezwaren van stabiliteit die er blijkbaar nu niet meer toedoen. Maar de grootste bezwaren kwamen van de bedrijven zelf die onteigend zouden worden of
    grondafstand moesten doen voor de aanleg van de weg en dat niet wensten. Nu zouden in voorliggende voorstellen particulieren, inwoners onteigend moeten worden.

4) De verschillende scenario’s zorgen voor tweedracht onder de inwoners (misschien is het dat wat men wil). Een degelijk beleidskader zou in de eerste plaats kunnen zorgen voor een breed draagvlak. De scenario’s laten eerder de indruk dat het probleem verplaatst wordt en niet opgelost. Wij willen de aanpak complexe projecten toch een kans geven, maar tot nu toe missen we duidelijkheid en doeltreffendheid en zijn we niet overtuigd van de eerlijkheid in de aanpak. Er werd nu een bijkomend studiebureau aangesteld. Ik kijk uit naar de volgende stappen, maar ondertussen rijdt er nog steeds geen vrachtwagen minder door onze straten. Integendeel.

Contact: Francy Van der Wildt