De nieuwsbulletins van de voorbije dagen gaven geen fraai beeld van onze maatschappij en tonen vooral een wereld met verontrustend veel agressie.

Leest u even met mij mee. Zondagochtend hoorden we VDAB-baas Fons Leroy op de radio zijn beklag doen over het feit dat zijn personeel steeds meer verbaal en zelfs fysiek geweld ondergaat van de werkzoekenden die ze begeleiden. Het personeel van de gevangenis van Vorst heeft het afgelopen weekend gestaakt nadat een gevangene twee cipiers zwaar had verwond. Zaterdagochtend is in Antwerpen een 22-jarige man overleden, nadat hij ten gevolge van een ruzie uit zijn auto werd gesleurd, neergeslagen en tweemaal werd overreden. Vrijdagavond werd in het station van Gent-Sint-Pieters een treinbegeleider van de trein gesleurd, omdat hij een persoon niet toeliet op de vertrekkende trein te springen. Donderdag toonde het VRT-programma 'Panorama' beelden van hoe zes leden van het Bijzondere Bijstandsteam (BBT) van de politie de naakte Jonathan Jacobs met bruut geweld overmeesteren zodat hij een kalmeringsspuit zou kunnen krijgen, waarna het slachtoffer overleed in de cel als gevolg van de inwendige bloedingen.

Mijn maag keert om bij elk van die gruwelijke voorbeelden. Het is een verontrustende evolutie en ze lijkt elke dag erger en straffer te worden. Het is helaas een evolutie die eigenlijk ook geen verrassing is en een teken van deze tijd. Een tijd vol individualisme en consumentisme. Een tijd vol wantrouwen en zonder respect. Een tijd, waarbij het compromis een zonde is en de polarisatie heilig. Een tijd waarin vijandbeelden populair zijn en verzoenende uitspraken weggehoond worden. Een tijd waarin het conflict wordt verheerlijkt en waarin het bon ton is dat het met geweld sneller opgelost raakt dan met praten. Een tijd waarin scheldtirades op internetfora welig tieren en beschaafde discussies ver te zoeken zijn.

De voorbije jaren werden al regelmatig protestmarsen gehouden tegen (zinloos) geweld. Helaas ging nadien het gevoel van urgentie echter al gauw weer liggen. Toch moeten we het blijven herhalen. Na elk geval van agressie is de enige gepaste reactie om telkenmale duidelijk te maken dat we als samenleving agressie niet aanvaarden. Niet tegen dienstverleners, niet tegen gezagsdragers, niet tegen medemensen. Bij elk geval van agressie mogen we niet de andere kant op kijken of de feiten wegrelativeren, maar moet er opgetreden en publiekelijk afgekeurd worden.

Maar wordt het ook niet eens stilaan tijd dat we hier gewoon collectief ‘STOP’ tegen zeggen? Wordt het niet de hoogste tijd om allemaal samen eens goed in de spiegel te kijken? Wordt het niet tijd om te beseffen dat we allemaal een gemeenschap delen? Wordt het geen tijd om onszelf te herinneren aan de basisprincipes en de definitie van een samenleving in al zijn betekenissen van dat woord?

Daarom vanuit de grond van mijn hart en in de hoop dat velen mij volgen: stop aan de agressie!