Het salafisme is in opmars in ons land, lazen we gisteren. Intussen bakkeleien federaal en Vlaams ministers Koen Geens (CD&V) en Liesbeth Homans (N-VA) over de erkenningsdossiers van moskeeën in ons land. Antwerpen telt momenteel 57 moskeeën. Vijf zijn er vandaag erkend. Gwendolyn Rutten deed eerder een geniale oproep tot vredevol samenleven: ‘Doe allemaal normaal’. Karel De Gucht haalde dit weekend zelfs de “kutmarokkaantjes” nog eens van onder het stof.

Ik woon in de Antwerpse seefhoek en dus tussen de – daar zijn ze - moslims. Rutten en De Gucht doen wat moeite om ze normaal te noemen, maar dat is slechts ‘window dressing’. Gevraagd naar wat te doen tegen de radicalisering, klinkt het: we moeten scherper in de gaten houden wie hier islamlessen geeft en die hele santenboetiek moet uit de schemerzone.

Wel, doe dat dan. Leg de geldstromen vanuit Saudi-Arabië droog, zoals sp.a al herhaaldelijk vroeg. En er is nog een maatregel, waarbij de overgrote meerderheid van moslims vredevol in het bad wordt getrokken, die steeds niet wordt ingezet: laten we eindelijk de moskeeën erkennen, die aan de normen voldoen. Dan worden de imams met Belgisch belastinggeld betaald – zoals de pastoors en de rabbijnen - , kan hun opleiding hier worden georganiseerd en kunnen de moskeegebouwen in orde worden gemaakt. Het is echt niet moeilijker dan dat. Erkenning leidt tot betere moskeeën. Goed voor de moslims en goed voor de niet-moslims: beter geschoolde en gematigder imams, betere gebouwen, minder geluidsoverlast. Zo gaat het ook met de andere erkende erediensten. Maar daar durven nationalisten en liberalen niet aan te beginnen.

Drie (!) jaar geleden diende nog een aantal Antwerpse moskeeën een erkenningsaanvraag in. Die aanvragen liggen nu al die tijd stof te vergaren in Brussel. Bevoegd Vlaams minister Liesbeth Homans had eerder nog de moed om te pleiten voor een snelle erkenning. ‘Liever een erkende instelling dan een obscure garagemoskee’, zei ze toen terecht. Intussen vertraagt ze nu zelf de erkenningsprocedure. Collega Yasmine Kherbache legt haar daarover al twee jaar het vuur aan de schenen.

Vijf van die moskeeën kregen van federaal minister van Justitie Geens (en dus Staatsveiligheid) onlangs groen licht. Homans zou dus vaart kunnen maken en de stad om haar advies kunnen vragen zoals het decreet bepaalt. Dat ziet ze evenwel niet zitten. De minister wil eerst met eigen ogen de beoordelingsstukken van de Staatsveiligheid inkijken. Plots is het toch niet meer zo dringend, die erkenning. Intussen deden heel wat van die moskeeën en hun bezoekers grote inspanningen om hun gebouwen in orde te maken en willen zij niet liever dan zich in orde stellen.

De spagaat tussen de islamofobe verlichtingsretoriek en de verlammende vertragingspolitiek van het huidige beleid, is niet langer duldbaar. De deradicalisering in de gevangenissen is onbestaande, erkent ook N-VA zelf. Maar een cruciale preventieve maatregel, namelijk de erkenning van moskeeën, wordt door diezelfde partij op de lange baan geschoven. Als politici de evidente oplossingen al niet gebruiken omwille van electorale overwegingen, laten ze bewust kansen liggen in de strijd tegen radicalisering. Laten we al eens beginnen met alle erkende religies in dit land gelijk te behandelen. Wedden dat ons dat veel meer opbrengt?