“Studieleningen invoeren om de kosten te dekken die rechtstreeks verbonden zijn aan studeren is onrechtvaardig. Want een student betaalt niet alleen zijn inschrijvingsgeld, maar ook de kosten voor syllabi, een kot of openbaar vervoer”, zegt Vlaams parlementslid Caroline Gennez. “Voor materiaal zouden we ook in het hoger onderwijs best een maximumfactuur installeren. Kosten voor woon-studieverkeer moeten onder controle gehouden worden. Een studiebudget per student per richting zou zinvol zijn. Studieleningen zijn dat niet. Ze zadelen studenten op met een schuldenlast aan het begin van hun professionele loopbaan.” “Althans... sommige studenten. Sommige kinderen zullen van thuis uit gesponsord worden. Jongeren die wel moeten lenen, zullen meteen moeten inleveren op hun eerste loon. Bovendien lenen kost geld. Je betaalt interest. Helemaal pervers wordt de redenering als studenten als commercieel interessant voor banken omschreven worden, klantenbinding weet je wel. De student als commercieel product, dat kan tellen. Onderwijs is bij uitstek een taak van de overheid. Een overheid die zich terugtrekt zet de deur open voor zulke initiatieven.”
Om de ongelijkheid helemaal op te drijven, wordt de duurte van de lening ook nog gekoppeld aan het resultaat van een oriënteringsproef. Ook hier is vaak het voortraject in het leerplichtonderwijs belangrijk. Elitescholen zullen extra inspanningen leveren om enkel nog 'universiteitswaardige' scholieren op te leiden. En zo gaan we opnieuw naar een onderwijs met twee snelheden. “De enige goede elementen zijn de uitbreiding van de doelgroep en de striktere controle op het gebruik van de studiebeurzen. Die controle mag best strenger inderdaad”, aldus Gennez. “De doelgroep mag ook groter, maar de middenklasse -die in ons land het gros van de belastingen betaalt- heeft al betaald. Hen een tweede en drastisch verhoogde som vragen maakt de ongelijkheid alleen maar groter. Het is des te nefaster als het enkel kadert in een besparingslogica. Desinvesteren in onderwijs is dat sowieso. Laten we de discussie dus loskoppelen van die besparingslogica.” “Onderwijs is onze belangrijkste gemeenschapsvoorziening. Via een goede opleiding boren we idealiter alle talenten van alle jongeren aan. In de eerste plaats via degelijk leerplichtonderwijs, zonder financiële en andere drempels. Voor ons is het duidelijk: gelijke onderwijskansen voor elke leerling. Dat doe je niet door het instellen van studieleningen en bindende orientiëringsproeven. Onderwijs vormt burgers voor onze gemeenschap en talenten voor onze economie. Deze talenten zijn onze enige grondstof en de voornaamste motor voor maatschappelijke vooruitgang.” “Het ware beter dat het onderwijsveld zich niet uit elkaar laat spelen. Zich te gemakkelijk neerleggen bij de drastische onderwijsbesparingen die de Bourgeois-regering voorstelt, is maatschappelijk onverantwoord. Toch maar opletten dat de nieuwrechtse elite niet bepaalt wie er wel en niet naar de unief of de hogeschool kan. Studieleningen voor essentiële studiekosten, neen bedankt.”