Kent u het gevoel? De eerste tekening van uw kleuter. De eerste woordjes in schoon schrift zonder vlekken. Of het voorstellen van uw lief en denken ‘Ha, ma en pa, dat had ge ni gedacht, hé!’ Zoiets ongeveer? Misschien.

Zeven jaar geleden zette ik mijn eerste verlegen stappen in het beheersorgaan van ’t Schaliken. Compleet onervaren en boordevol verwachtingen. Podia waren mij vertrouwd. Maar begrotingen, reglementen en swott-analyses? Daar kwam weinig ontroering bij kijken.

Na enkele vergaderingen voelde ik mij thuis. Het pionierschap lag me wel. Hoe konden wij, de beheerders, ervoor zorgen dat Herentals een bloeiend cultuurcentrum kreeg? Hoe konden we zoveel mogelijk Herentalsenaren bij ons project betrekken? Hoe konden wij zorgen voor leven in de lege, pas gebouwde doos? Samen met de prille staf van dat cultuurcentrum dachten, droomden en discussieerden we er duchtig op los.

Na een jaar werd ik unaniem verkozen tot voorzitter van ’t Schaliken. Ik ben elke vergadering present en heb de eer om een team kritische en fijne mensen te leiden.

Een voorzitter van een beheersorgaan werkt vooral in stilte. Pas op: ze staat haar mannetje en zegt onverbloemd haar mening. Maar dat is weinig zichtbaar. Ik ben niet meteen de vrouw die u op elke foto terugvindt. Dat laat ik liever aan anderen over. Ik hoef niet zo nodig op het podium van ’t Schaliken te staan: ik zorg ervoor dat anderen kunnen schitteren en dat mijn stadsgenoten daarvan genieten. En dat, dames en heren, maakt mij gelukkig.

Tijdens ons feestweekend zal ik zeer graag tussen het publiek in de zaal zitten glimmen. Trots op de fijne artiesten, maar ook stiekem rondkijkend naar de reacties van de mensen. Want daar, doe ik het voor.

Tot in ’t Schaliken?

Groetjes

Liese