In 2012 voerde de Vlaamse inspectie Werk slechts 112 controles uit op discriminatie, met 4 PV’s of waarschuwingen als resultaat. “Dat is bedroevend laag”, reageert Yamila Idrissi, “sp.a pleit voor objectieve praktijktesten per sector met een ondervertegenwoordiging van etnische minderheden. Deze objectieve praktijktesten kunnen ‘een vermoeden van discriminatie’ aantonen.” Bij een vermoeden van discriminatie wordt de sector nadien verplicht om in zijn cao’s of sectorconvenanten maatregelen te nemen om de diversiteit te verhogen, bijvoorbeeld slimme streefcijfers, anoniem solliciteren of gerichte communicatie van vacatures naar minderheden.

“We pleiten voor maatwerk per sector. We leggen werkgevers niet één algemene maatregel op”, aldus Yamila Idrissi, “we verplichten hen wel om samen met de sociale partners iets te doen tegen discriminatie. Ze mogen zelf bepalen wat. Iedereen wordt zo mee in bad getrokken. Sectoren die weigeren om iets tegen discriminatie te ondernemen, worden financieel gestraft. Dat is onze stok achter de deur.”

De overheid moet als werkgever natuurlijk het goede voorbeeld geven. De afgelopen legislatuur is de diversiteit onder het personeel van de Vlaamse overheid nauwelijks gestegen. Het percentage personeel met een migratieachtergrond steeg amper: van 2,7 procent in 2010 naar 3,1 procent in 2013. “Bevoegd minister Geert Bourgeois heeft niets gedaan om de diversiteit te verhogen onder het overheidspersoneel”, reageert Yamila Idrissi, “door de meetmethode aan te passen, probeert hij nu de behaalde cijfers op te vijzelen. Faut le faire.”

“Discriminatie is een structurele kanker die onze samenleving verziekt”, zegt Yamila Idrissi. “We verliezen zo als maatschappij veel talent die we broodnodig hebben om aan onze sociale welvaart te bouwen. Het is tijd voor een anti-discriminatieplan mét tanden.”