Woensdag 7 september 2016, vandaag op de start van de Paralympics, de Spelen voor atleten met een beperking, pleit ik voor radicale stap richting échte inclusie! Laat de paralympiërs hun wedstrijden in de toekomst beslechten tijdens de Olympische Spelen. Sp.a vraagt minister Muyters om Vlaanderen het voortouw te laten nemen in deze discussie en actief te ijveren voor de integratie van de Paralympics in de Olympische Spelen.

Een Special Olympicsatleet die medaillewinnaar Pieter Timmers uitdaagt om samen baantjes te trekken: een beter pleidooi voor inclusie kun je niet bedenken. Maar ondertussen gaan in Rio de Paralympics van start en daar is van inclusie weinig sprake. De Braziliaanse overheid haalde bijvoorbeeld schaamteloos 100 miljoen euro uit de kas van de Paralympics om het gat in het budget van de Olympische Spelen te dichten. Samen met het einde van de Olympische Spelen verdween ook een deel van het personeel en werd al begonnen met de afbraak van infrastructuur. Kan het nog cynischer? Nochtans is deelnemen aan de Paralympische Spelen het ultieme doel voor elke topatleet met een beperking.

Het is dan ook fantastisch dat er van vandaag tot 26 september 4300 topatleten aantreden in 22 sporten, een vertienvoudiging ten overstaan van de 400 atleten met een beperking die in 1960 aantraden voor de eerste Paralympics in Rome. Als we het écht menen met de integratie van deze sporters, is het hoog tijd om onze nek hiervoor uit te steken. Met een uithangbord als Wielemie (en al onze andere niet zo bekende deelnemers die vaak bovenmenselijke inspanningen leveren om te staan waar ze nu staan) moet zo een inclusieverhaal toch kunnen? Waarom geen match van voetballers met een handicap voor of na de spelers zonder handicap? Waarom niet de infrastructuur van in de beginne inclusief maken zodat alles is aangepast aan die spelers die dat extraatje nodig hebben? Waarom betoelaging van de Spelen niet afhankelijk maken van die inclusiviteit? Is dat niet juist wat de Olympische Spelen zo bijzonder maakt? Die universaliteit? Waar je voor één keer eens geen eerste-, tweede- of derderangsburger bent maar gewoon sporters die gelijk aan de meet staan? De Olympische gedachte gaat bij uitstek over ethiek en participatie.

Het is tijd om voor sporters met een beperking dezelfde inhaaloperatie te doen als destijds voor de vrouwen. Zij waren ook uitgesloten bij de start van de moderne Olympische Spelen in 1896. Vier jaar later in Parijs mochten vrouwen een eerste keer aantreden in vijf disciplines: tennis, zeilen, paardrijden, golf en croquet. Geleidelijk aan werd dit uitgebreid en niemand zou er vandaag nog aan denken om weken na de officiële Spelen een aparte Olympiade voor vrouwen te organiseren.

Honderdzestien jaar later lijkt het ons hoog tijd voor eenzelfde inclusie van sporters met een beperking. Je hangt de werken van Toulouse Lautrec toch ook niet in een apart museum voor mindervalide schilders?”
Vandaar een warme oproep aan onze minister van Sport om zeker onze landgenoten te gaan aanmoedigen tijdens de Paralympics en het voortouw te nemen in een pleidooi voor inclusie van sporters met een beperking.