Zaterdag 2 februariAllez hop. Sarkozy en Bruni zijn getrouwd. Et alors? Benieuwd of er binnenkort een soort van Brangelina van gemaakt wordt, want de boekskes zullen snel een merknaam nodig hebben. Brukozy? Sarkoni?

Ook in de krant vandaag: “eerste vrouwelijke ploegbaas aan de slag in de haven”. Een schande vind ik dat. Men zou het niet mogen toelaten. Ik bedoel voor alle duidelijkheid een schande dat nu pas de eerste vrouw leiding geeft aan de dokken. Uiteraard gaat het over fysiek zwaar werk en vrouwen zijn nu éénmaal ondervertegenwoordigd in de haven, maar ik heb niet echt de indruk dat er veel energie gestoken wordt in genderbeleid daar. Ik zal echter past écht verrast zijn als ik in de krant lees dat de eerste allochtone ploegbaas wordt aangesteld in de haven. Want de haven is niet alleen erg mannelijk als werkomgeving, op de scheepsbemanningen na is het er ook zeer wit.

Vandaag waren we wat te vroeg wakker naar onze zin, maar c’est la vie met twee kinderen. Het enige dat vandaag op het programma stond was een bezoekje aan een fototentoonstelling in het kasteel van het Rivierenhof. Een oom die lid is van de organiserende fotoclub Spectrum had ons uitgenodigd. De chips viel in de smaak van de kinderen en de (helft van de) foto’s in die van ons. Een uur binnen blijven tussen een hoop volwassenen met een in hun ogen gigantisch park aan de andere kant van het raam, bleek echter voor onze jongens zeer veel gevraagd.

De beste verlofdagen zijn niet te zeer gevuld zodat het tempo af en toe wat naar beneden kan. Dankzij de combinatie van onze 4/5des en de inzet van oma’s en opa’s overbruggen we komende verlofweek zonder er de hele week voor te moeten thuisblijven. Met zo’n vroeg Krokus- en Paasverlof dreigen de verlofdagen anders wel heel snel opgesoupeerd te worden dit jaar en dat terwijl het met twee werkenden al niet voor de hand ligt om de zomervakantie te overbruggen.

Wat voor veel mensen een verlofweek wordt, is voor mij en mijn collega’s de laatste week voor onze minister na meer dan twee maanden verdiend bevallingsverlof terug op het politieke toneel verschijnt. De dagdagelijkse politieke actualiteit zal weer meer rechtstreeks op onze agenda wegen dan de afgelopen weken. In plaats van mijn dagboek elke dag te lezen, kan je dan net zo goed het wel en wee van Kathleen Van Brempt in de kranten volgen. Daarmee ken je een deel van mijn agenda ook…

Voor de rest kan ik de dagboeklezers die dit met plezier gevolgd hebben, enkel nog aanbevelen om regelmatig mijn blog te bezoeken. Ik ben als gemeenteraadslid nog niet zo ver dat je mijn doen en laten kan volgen in de Gazet van Antwerpen, maar er wordt aan gewerkt.

En tot slot nog eentje voor mijn dagboekgastvrouw Caroline, bij wijze van aanmoediging: Hey ho let’s go ! Kwestie van de non-regering van loslopende zaken plat te walsen.

I ’m outta here

Vrijdag 1 februari
Voor ik aan vandaag begin, wil ik nog even terugkomen op donderdagavond. Mijn dagboekgastvrouw Caroline was te gast in Lux-XL, het cultuurprogramma op Canvas met Luc Janssen.Caroline blijkt een culturele veelvraat te zijn die haar vrije tijd behalve aan voetbal besteedt aan museum- en tentoonstellingenbezoek, lezen en concerten. Een deel van haar keuzes voor het programma had ik zelf ook kunnen kiezen: de spin van kunstenares Louise Bourgeois, de films van Ken Loach en zéker een live-fragment van Arcade Fire. Boeiend was het alleszins.

Een selectie van mijn eigen voorkeuren kan je terug vinden in het plakboek op mijn website: muziek, boeken, concerten,…

Over mijn werkdag vandaag valt niet veel bijzonders te vertellen behalve dat het op een wat bizarre manier een Belgische dag werd: één van onze chauffeurs trakteerde met pralines voor zijn verjaardag, kok Gert serveerde op de middag mosselen en aan het einde van de dag trok een groep naar café Brossella op het Martelarenplein voor een Belgische pint bier. En dat terwijl in de Wetstraat Octopusoverleg plaats vond! Zoek er maar niets achter.

Mijn middagpauze soupeerde ik grotendeels op aan het opstellen en versturen van een persdossier over het energieconcept van het Museum aan de Stroom in Antwerpen en dit op basis van het antwoord dat ik van het schepencollege kreeg op een schriftelijke vraag van mij. Afwachten nu of er een stuk over in de krant komt.

Zoals zo vaak op vrijdag dommelde ik half in slaap op de trein naar huis. Die trein leek last van de wind te hebben of zo, want om één of andere reden duurde het traject weer de helft te lang.

Voor het eerst, na een volgehouden week van vragen, kon ik bij het thuiskomen positief antwoorden op de vraag “papa, is het nu vakantie?”

Donderdag 31 januari

Vanmorgen bracht ik de kinderen naar school en werd ik omsingeld door piraten, prinsesjes, konijnen en megamindy’s: carnaval op de kleuterschool. Een schattig en kleurrijk tafereel, maar vooral de verklede juffen maakten indruk. Waar ik vroeger dacht dat bij carnaval vooral mannen zich in vrouwenkleren hesen – en ik heb daar als noordlimburger ook wel wat wazige herinneringen aan – bleken nu opvallend veel juffen voor een mannenrol gekozen te hebben. Morgen wordt het weer even wennen aan de afwezigheid van juf Piraat Cathy en juf keuterboer Gonda (mét pet en bolletjeszakdoek).

Het vervolg van de dag bestond uit een opeenvolging van een interne vergadering over mobiliteit met collega’s, een interkabinettenwerkgroep ter voorbereiding van de ministerraad morgen, telefoontjes en mails, het uitschrijven van mijn research van gisterenavond, het opstellen van een adviesfiche voor Frank Vandenbroucke over een mededeling van minister Crevits op de ministerraad en het snel screenen van nog een aantal andere geagendeerde punten.

Rond de middag liep het bericht binnen dat ik vanaf nu de gemeenteraadsbanken op ’t Schoon Verdiep deel met een iemand die in beroep werd veroordeeld tot vier jaar, waarvan één effectief, voor opzettelijke slagen, vervalsing van processen-verbaal en aansporing tot racisme. De collega in kwestie blijft voorlopig netjes zitten want nu volgt nog Cassatie en dan zien we wel weer. De hardnekkigheid waarmee Philippe De Winter en Frank Vanhecke de verdediging opnemen van hun veroordeelde medewerker moet bevreemdend overkomen voor de verdedigers van de minder harde lijn in het VB.

In de late namiddag trok ik weer naar Antwerpen. Op de trein doe ik altijd een aantal telefoontjes, tenzij de trein echt overvol zit en ik het gevoel heb dat mijn telefoontjes zouden kunnen storen. Op de duur ken je je traject wel en leer je rekening houden met de stukken waar je nauwelijks gsm-ontvangst hebt. Tussen Brussel en Berchem is dat een kort stuk ter hoogte van het nieuwe waterzuiveringsstation tussen Schaarbeek en Vilvoorde en een langer (en dus vervelender) stuk van Kontich tot Mortsel-Deurnesteenweg. Mensen die ik vaak aan de lijn heb onderweg weten hoe laat het is als ik zeg ‘ik ben net voorbij Kontich”.

Voor wie er een boodschap aan heeft maak ik even reclame voor de muziek die ik vandaag uit mijn iPod plukte onderweg: Cold War Kids, TV on the Radio, New Order, The Jesus and Mary Chain en Moloko. Allemaal te ontdekken op youtube en myspace.

Ik vertrok wat vroeger omdat ik nog een afspraak om vijf uur in Antwerpen had. Mijn Antwerpse afspraken probeer ik zoveel mogelijk ’s morgens of in de late namiddag te plaatsen en dan liefst ergens in de buurt van Berchem-station (bijvoorbeeld cafés Wattman of Moskou op de Draakplaats) zodat ik niet te veel tijd verlies met de verplaatsingen en alles met trein, tram, fiets of te voet kan doen. Met een ambtenaar van de administratie leefmilieu, natuur en energie met wie ik een goede vertrouwensrelatie heb, besprak ik een aantal groene dossiers uit het Antwerpse. Ik kreeg daarbij meteen een paar goede ideeën cadeau waar ik als gemeenteraadslid weer mee aan de slag kan.

Thuisgekomen keek ik nog even met de kinderen mee naar The Simpsons waarna ze in bed gestoken werden. Ook nog goed gelachen met kunstenaar Jan De Cock in Phara. Ik houd wel van zijn werk maar vooral ook van zijn branie. En tot slot, voor wie het nog niet zou doorhebben: muziek neemt een belangrijke plaats in voor mij, dus het mag niet verbazen dat ik mijn avond afsloot met de schitterende BBC-documentairereeks “Seven ages of Rock” op VPRO. De reeks loopt tegelijk en op dezelfde avond op Canvas, maar op VPRO lopen ze een aflevering voorop. Nochtans is de reeks tegelijk begonnen, maar Justine Henin in Australië zal er wel voor iets tussen gezeten hebben denk ik. Op de meest krankzinnige momenten moet op Canvas alles wijken voor sport.

Woensdag 30 januari
Vandaag heb ik een vrij normale werkdag achter de rug, op één uitzondering na: terwijl ik voor de rest elke dag de trein neem naar Brussel (en daar kan ik een dagboek op zich over vullen) ga ik één keer in de veertien dagen met de wagen. Dan zijn de kinderen van dinsdagavond tot woensdagavond bij de grootouders in Leuven en omdat ik in Brussel werk ga ik ze daar ophalen op woensdagavond.

Het gevolg daarvan is dat ik die woensdagen ’s morgens de wagen mee neem naar het kabinet. En elke keer opnieuw prijs ik me zielsgelukkig dat ik een woon-werk traject heb dat ik met de trein kan afleggen. Een dagelijkse lijdensweg van Berchem naar de Koolstraat in Brussel in de file zou ik écht niet zien zitten. Vaak ben ik al een half uur kwijt vooraleer ik de Antwerpse agglomeratie uit ben en voor het eerst in derde versnelling kan schakelen.

Neen, geef me dan maar de trein, ook al lijkt de dienstregeling hoe langer hoe meer op een pronostiek of neen, op duivenmelkerij: je kan koeren wat je wil, uiteindelijk bepaalt de trein zelf om hoe laat hij valt. Niettemin, met de iPod in aanslag, een bekertje koffie en een setje kranten is de trein altijd een beetje reizen, zelfs op dagen dat je denkt dat je voor de zekerheid beter een slaapzak had meegenomen.

Aangekomen in Brussel staat meteen een vergadering van de taskforce Vlaams klimaatbeleidsplan op de agenda, gevolgd door wat weg te werken correspondentie. Dan een snelle hap met de collega’s in ons eetzaaltje terwijl we naar het eenuurjournaal kijken (net daarvoor gokken we nog even op het finalewoord in Blokken en we zijn daarbij altijd sneller dan de kandidaat). Namiddag: tijd voor de stafvergadering van de cel algemeen beleid op het kabinet, waarbij we ondermeer de nakende terugkeer van onze minister uit bevallingsverlof bespreken.

Woensdag is meestal ook de dag van de vele korte gesprekken met collega’s in de deuropening, helemaal of half rechtstaand. Daarbij worden kleinere dossiers aangekaart of snelle feedback gegeven over de ene of de andere vergadering. In mijn geval vraagt dat wat extra tijd op woensdag omdat ik er op dinsdag niet ben (soms overweeg ik aan mijn deur een bakje met nummertjes zoals bij de slager te hangen ☺, maar ze blijven altijd welkom natuurlijk, de collega’s die meelezen). Een paar uur afwezigheid uit mijn bureau betekent ook meteen dat er enkele tientallen ongelezen mails staan te wachten. Ik trancheer snel wat enkel snelle lezing, doorverwijzing en/of verwijdering vergt en houd de rest voor morgen, want dan ziet mijn agenda er minder gevuld uit.

Tegen zes uur vertrek in naar Leuven in de hoop de kinderen op een treffelijk uur in hun Berchemse bed te krijgen. Dat lukt vrij aardig. Daarna eet ik iets en smijt me in de zetel. Terwijl op de achtergrond Dalziel and Pascoe speelt, doe ik nog wat opzoekwerk in voorbereiding van een aantal interviews die mijn baas te wachten staan. De avond eindigt – terwijl ik dit schrijf - met een hilarische documentaire op Canvas over een Japans politicus (Kazuhiki Yamauchi) die in Kawasaki een wel zeer bizarre campagne voert. Ik heb intussen vier verkiezingscampagnes van zéér dicht meegemaakt en de parallellen zijn niet al te ver te zoeken, al is dit wel extreem… Banzai!


Dinsdag 29 januari
Zoals ik gisteren al schreef, ik werk 4/5de en dinsdag is de dag dat ik thuis ben. Of tenminste niet in Brussel. De “vrije” dag begon met een vergadering over de toekomst van het Operaplein in Antwerpen, dat naar aanleiding van de tweede fase van de heraanleg van de Leien onder handen genomen zal worden. Tijdens de bespreking stelde ik vast dat mijn GSM nog lag op te laden thuis. Zelden zo een rustige dinsdag gehad... tot ik weer thuis was en de volgebabbelde voicemailberichten mocht beginnen beantwoorden.

Intussen liepen op mijn blackberry (die ik wél op zak had) de berichten binnen over een 24-urenstaking in de stelplaats Zurenborg van De Lijn waardoor heel wat bussen niet zouden uitrijden. Aanleiding van de wilde staking was een agressiegeval op een bus maandagavond, waarover intussen al heel wat versies de ronde doen. Onderzoek zal verder moeten uitwijzen wat er precies gebeurd is. Het is onder meer bij de zaak Guido De Moor overduidelijk gebleken dat snelle en schreeuwerige berichten in de media, vaak veraf staan van meer genuanceerde conclusies bij verder onderzoek opborrelen. De eerste dagen wordt vaak in beide richtingen overdreven, zowel daders als slachtoffers kunnen te maken krijgen met verslaggeving die de realiteit geweld aan doet. Voor nuance is pas plaats als de eerste stofwolk is gaan liggen en dat zal nu niet anders zijn. Feit is dat er nog veel werk is aan de vaak gespannen sfeer op het openbaar vervoer, maar niet alleen daar is er meer wederzijds respect en inlevingsvermogen nodig. Camera’s en  controles kunnen helpen, maar zullen niet volstaan.

Na de vergadering op ’t Schoon Verdiep stond mijn goede vriend P. al voor de uitgang van het stadhuis, zijn we een broodje gaan eten en hebben we wat door de stad geslenterd, onder meer via de schitterend gerenoveerde stadsfeestzaal op de Meir. We waren het aan onze reputatie verplicht om er niet al te lang over te doen om in een café te belanden. In stilte en zonder verdere bijgedachten, vroeg ik me af of het wel waar is dat vooral vrouwen op café binnen de vijf minuten over de kinderen bezig zijn.

Veel tijd voor brasserij was er niet: om 15u30 gaat de schoolbel en op dinsdag is het aan mij om dan klaar te staan aan het parkschooltje. Met onderweg een paar nummertjes Nick Drake in de CD-speler van P. haalde ik de bel op de valreep. Ik wilde enthousiast mijn favorieten “Fruit tree”, “Day is done” en “River man” laten horen op de korte rit tussen de Scheldekaaien en Berchem, dus het moest snel gaan.

Na de jolige gasten overgedragen te hebben aan de opa, moest ik rennen om op tijd in Brasschaat om 17u het directiecomité van de gasdistributienetbeheerder IGAO - waarvan ik voorzitter ben - te halen. De Antwerpse ring was echter weer complete chaos waardoor zowat de helft van de deelnemers te laat arriveerde, waaronder ikzelf. Gelukkig beginnen en eindigen niet al mijn vrije dinsdagen met vergaderingen...


Maandag 28 januari

Een nieuwsvreter als ik kijkt altijd uit naar de maandagkranten. Ook vandaag viel daar weer heel wat te rapen: gaande van de zeer trieste verkoop van groene wagens op het zogenaamd groene autosalon, over Bart Somers die de CD&V hypocriet noemde (heerlijk toch die open debatcultuur van oranje-blauw) tot en met het pleidooi van CD&V- europarlementslid Belet om de uitstap uit de kernenergie te verlaten.

Klap op de vuurpijl was toch wel UNIZO dat de weggebleven soldenshoppers koopkrachthysterie verweet. Er zou namelijk geen probleem van koopkracht zijn volgens de ondernemersorganisatie. Men gaf zelfs als voorbeeld dat informatica en digitale toestellen van prijs gedaald zijn. Ja, de daling van de prijs van flatscreens is een feit, alleen jammer dat wie de eindjes nog nauwelijks aan elkaar geknoopt krijgt, daar niet erg veel profijt uit zal halen. Het is nog des te cynischer dat steeds meer mensen verleid worden om dergelijke toestellen op krediet te kopen om vervolgens ook nog eens te moeten vaststellen dat het enorme energieslurpers zijn en de elektriciteitsprijs alleen maar stijgt… UNIZO is nog in staat om de consumenten een schuldgevoel aan te praten: ze moeten maar komen shoppen, want eigenlijk gaat het altijd maar beter met de koopkracht. Misschien moet er eens iemand van UNIZO gaan speechen op de speelplaats van het Atheneum in Antwerpen waar elke zondag tussen 18 en 19u honderden mensen bij de gratis voedselbedeling aanschuiven. Hun aantal neemt alleen maar toe, dus publiek verzekerd!

Vanavond was het ook gemeenteraadszitting in Antwerpen. Het belangrijkste debat ging over de nieuw ingevoerde aanpak bij de afvalophaling, waarbij ik zelf ook tussen kwam voor onze fractie. Oppositieleider Dewinter spande zich in om eerst het college met alle zonden van Israël te overladen, om te concluderen dat dit college na tien jaar eindelijk de juiste weg kiest. De oppositie in Antwerpen is niet meer wat ze geweest is… Eigenlijk was er meer te doen over het feit dat er op de banken bij aanvang van de zitting een USB-stick met A-logo voor de raadsleden klaar lag (net zoals alle stedelijke ambtenaren er zo één kregen met eindejaar) en of we dit in het kader van de integriteit van de raad wel konden aannemen. Much ado about nothing, deuren dicht om half twaalf en na de gemeenteraad past uiteraard een pintje met de collega’s.

Zondag 27 januari
Ha! De geneugten van draadloos internet! Zoals zoveel avonden tegenwoordig zit ik voor het slapen gaan met de laptop op schoot te schrijven met de flikkerende televisie (geen high definition inderdaad) op de achtergrond. Steve Stevaert in de herhalingslus van het ontbijtprogramma op de Antwerpse regionale TV, het is even wennen.

Normaal schrijf ik op deze avondlijke momenten voor de TV stukjes voor mijn eigen website, maar nu ben ik weekje te gast hier op de stek van onze partijvoorzitster.

Ze maakte toch weer indruk vanmorgen op de jaarlijkse nationale nieuwjaarsreceptie in haar thuisstad Mechelen. Caroline heeft duidelijk de gave van het woord en kwam met een krachtige en uitgebalanceerde speech, recht uit het hart. Een speech vol verontwaardiging zoals dat hoort bij socialisten.

Helemaal terecht was de stevige sneer naar Etienne Schouppe die een dikke week geleden plots bleek ontdekt te hebben dat er nog armoede is in Vlaanderen. Dezelfde Schouppe die er jaren over deed om vast te stellen dat er ook mensen van vlees en bloed op zijn treinen zaten en zijn hand er niet voor omdraaide om die stevig uit te kafferen in de Zevende Dag. “Allemaal zeurpieten, die pendelaars!” Dezelfde Schouppe die afgelopen week bewees dat de oude CVP, inclusief de moraliserende deugdelijkheid, terug is door zijn beklag te doen over al die politici die met een gebrek aan vestimentair sérieux door het leven stappen. “Wie neemt die mensen nog ernstig?” Ik vroeg me meteen af of hij het had over Jo Vandeurzen (zijne afgeleefdheid in hemdsmouwen wiens oogwallen me steeds meer aan Guy Thys doen denken), over de performances van Yves met geit of over gouvernante Cathy met rugzakje. Toegegeven, ik word er ook vaak op aangesproken want de laatste keer dat ik een das droeg was tijdens de trouw van een chique neef een jaar of zeven geleden. Maar zolang ik me als Antwerps gemeenteraadslid kan verschuilen achter onze burgemeester Patrick Janssens, zit ik goed.

Het gaf een goed gevoel om weer met zoveel te zijn op de receptie. Iedereen weet dat de partij niet haar gemakkelijkste periode doormaakt, maar de eenheid is aan het terugkeren en iedereen blijft wel de nood voelen om te komen en niet af te haken. Het is belangrijk dat iedereen weer “goesting” krijgt om er tegen aan te gaan want het is verdorie nodig. De sfeer in de Oude Vleeshallen vanmorgen gaf alvast het veel reden tot optimisme.

Toen ik onze voorzitster kort feliciteerde met haar speech en mij vervolgens verder een weg wilde banen door de rode meute, vroeg ze of ik al naar huis ging. Ik deed haar een beetje blozen toen ik zei dat ik gewoon op weg naar het toilet was, waarop een kordaat “OK, dat mag” volgde. Vandaag ging ik dus voor het eerst met toestemming van de nationale partijvoorzitter naar de plee. Een dagboekvermelding waard, me dunkt.

In de namiddag trok ik nog kort met de kleine wassenbergskes en hun mama naar de Zoo. We hebben een gezinsabonnement en dat maakt het  de moeite om, zelfs als je maar een paar uur tijd hebt, op de tram te springen en een kort bezoekje te brengen. Nadat ik vorige zondag in Planckendael een vroegere college tegenkwam, liepen we elkaar ook vandaag in de Antwerpse zoo tegen het lijf. Parallelle levens? Spooky.

Nu nog even mijn tussenkomst over het afvalbeleid in de gemeenteraad van morgen voorbereiden en ik kan onder de wol. Over die gemeenteraad lees je meer later deze week.