Zeventien jaar later ben ik thuisgebleven, zonder loon, om te zorgen voor onze drie kinderen. De schoolvakanties, samen toch 3,5 maand op een jaar, kwamen te dicht opeen om opvang te vinden. Tien jaar later wilde ik terug aan het werk. Solliciteren op mijn 47ste was toen al moeilijk, maar na 7 maand, toen 48 jaar, mocht ik terug instappen bij mijn vroegere werkgever. Het was een interim, ik had 2 dagen beslissingstijd. Dat was niet zo evident, want het was een andere job: 'vrijetijd-begeleidster'. Na een duwtje van mijn schoonzus heb ik het aangedurfd... Het was een hele toffe job. Daarna kon ik binnen de kliniek naar een andere job doorschuiven, ook op interimbasis: 'activiteitenbegeleidster', vooral sport-beweging.

Op een bepaald moment had ik 2 part-timejobs voor 1 jaar. Daarop volgde nog een scheiding en was ik alleenstaande moeder met nog een studerend kind thuis. Daarop volgde weer een part-time job en een kleine bijdrage van de RVA. Na 7 jaar waren de interims afgelopen... Ik was toen 55 jaar, ik heb toen de benen van mijn lijf gelopen om toch nog een job te vinden. Er volgden: twee maanden in een bejaardentehuis als 'animatrice', opvoedster voor een paar maanden. Ik deed dat allemaal met hart en ziel. Ik deed er zelfs vrijwilligerswerk bij, met vervangen. Ook wel hopend en gelovend in een vaste job.

Ik zocht ook in andere organisaties binnen de sociale sector. Ik geraakte vaak in de laatste rondes, maar er was altijd wel iets. Ondertussen was ik 58, kwam er een interim voor 14 dagen, een job dat ik al gedaan had in mijn eerste werkplaats. Toen ook die ook niet doorging, hebben ze de verantwoordelijk me letterlijk laten zeggen: "We gaan Trui geen valse hoop geven, we nemen iemand anders?" Dat was klare taal. Tot mijn 60 jaar heb ik verder gezocht, er heel ongelukkig bijgelopen, me niet geëngageerd in andere zaken, cursussen... want ik wilde werken!

Aan mijn 60ste heb ik proberen de knop om te draaien. Ik was toen nog altijd alleenstaande met een armoeloon. Ik was zo goed als nooit ziek geweest, maar een vaste job zat er niet meer in. Ook hoorde je niet anders op radio TV: 'ouderen moeten nog een kans krijgen, moeten werken.' Nu volg ik cursussen, woon intussen ook niet meer alleen en sedert een paar maanden doe ik vrijwilligerswerk bij Anderstaligen en voel ik me nu wel beter in mijn vel. Eigenlijk heb ik van mijn 48 tot 58 jaar enkel interims mogen doen, van hier naar daar, steeds flexibel geweest, A2 of A1 vervangen. Maar ook steeds met een onzekerheid van 'waar ga ik straks nog werk vinden'. Ik ben content dat ik eindelijk eens mijn verhaal mocht neerschrijven.

Trui, Ieper