Vandaag ben ik stil met al mijn liefde bij Brussel

De Morgen vroeg mij om iets over de aanslagen te schrijven. Maar hoe geef je woorden aan de gruwel? Hoe geef je woorden als je weet dat er al meer dan dertig doden zijn geteld, en dat mensen op dit eigenste moment vechten voor hun leven? Hoe geef je woorden als de barbaarsheid aan de voordeur staat? Hoe geef je woorden als je weet dat Brussel in brand staat en je geliefde stad verandert in een warzone?

Vandaag ben ik in rouw. Vandaag gaat mijn hart uit naar de slachtoffers en hun geliefden.

Vandaag heb ik de woorden niet. Vandaag schrijf ik in de eerste plaats als mens en als Brusselaar, en dan als politica.

Vandaag ben ik in rouw. Vandaag gaat mijn hart uit naar de slachtoffers en hun geliefden. Vandaag ben ik sprakeloos, verdrietig, woedend en angstig. Vandaag wil ik mijn dierbaren heel hard vastpakken. Vandaag wil ik mijn emoties alle ruimte geven. Hoe zorgen we ervoor dat deze aanslagen onze samenleving niet onderuit halen?

We kunnen de uitdagingen van de 21e, want dat zijn deze gruweldaden, niet beantwoorden met de ontoereikende oplossingen van de 20e eeuw.

Samen zullen we radicale oplossingen moeten bedenken voor dit blind geweld. Aan de angst en haat mogen we niet toegeven, als we dat doen, hebben de extremisten gewonnen. We moeten vandaag meer dan ooit bruggen bouwen en verbinden. Waarden die voor ons zo belangrijk zijn, moeten we opnieuw naar waarde schatten: democratie, openheid en menselijkheid. En duidelijk stellen: aan deze waarden wordt niet geraakt. "Want alles van waarde is weerloos" (Lucebert). Maar vandaag ben ik stil met al mijn liefde bij Brussel.

Deze discussie werd gesloten.