“Het zou getuigen van een groot cynisme mochten de Europese regeringsleiders na het Griekse referendum hun hardvochtige en onrealistische eisen ten opzichte van Griekenland handhaven,” vindt Van Brempt. “De Griekse bevolking heeft zich uitgesproken tegen een pakket maatregelen die de Europese leiders eind juni hebben voorgesteld. Hoewel er inmiddels al aan die voorstellen geschaafd is, betekent het Griekse ‘Nee’ dat ze van Europa iets anders verwachten dan een extra rondje besparingen en belastingverhogingen.” Van Brempt vindt het hoopvol dat Commissievoorzitter Juncker tijdens zijn speech in het Europees parlement duidelijk stelde dat een Grexit moet vermeden worden. “Hij noemde het een ‘simplistische oplossing’, wat ik alleen maar kan beamen. De Grexit-scenario’s die door sommige politieke leiders nu luidop verkondigd worden, dienen helaas louter binnenlandse doelen en houden geen rekening met het grotere Europese belang. Een Grexit zou de funderingen van het Europese project onderuit halen, namelijk dat de Unie gebouwd is op solidariteit en samenwerking. Een Grexit zou bovendien aantonen dat Europa louter bestaat bij de gratie van het eigenbelang van natiestaten. Dat zou, na een lange periode van integratie, een radicale ommekeer zijn in de richting van desintegratie.” Volgens Van Brempt is dat een gevaarlijke piste die enkel leerling-tovenaars zouden riskeren. “Uiteraard moet een duurzaam herstelplan voor Griekenland gepaard gaan met inspanningen van Griekse kant - inspanningen die de Grieken trouwens al gedaan hebben,” vindt Van Brempt. “Maar een herstelplan betekent ook dat Griekenland de kans moet krijgen om duurzame maatregelen te nemen. Voor ons zijn daarbij een modernisering van de publieke administratie en de arbeidsmarkt, een verbeterde belastingwinning en een doorgedreven strijd tegen belastingfraude essentieel. Wat dat laatste betreft, zou Europa Griekenland bijvoorbeeld kunnen assisteren, omdat grootschalige fraude een plaag is die de hele Unie treft.” “Griekenland moet ook echte kansen krijgen om opnieuw te kunnen investeren, wil het tot een herstel komen. Dat betekent dat er toch zal moeten gekeken worden naar schuldverlichting. Of dat in de vorm van schuldherschikking of gedeeltelijke schuldkwijtschelding moet gebeuren, moet deel uitmaken van de onderhandelingen. Maar zoals zelfs het IMF aantoonde, is de Griekse schuld niet duurzaam, zelfs niet mocht de Griekse economie terug aanslaan. De Europese leiders moeten het onvermijdelijke onder ogen durven zien, de eigen vergissingen durven toegeven en durven praten over de schuldproblematiek. In dat verband is het voorstel van Thomas Piketty interessant, namelijk de organisatie van een Europese schuldenconferentie. Zo’n conferentie zou een catharsismoment kunnen betekenen voor Europa en een mogelijkheid kunnen bieden voor alle partners om de stellingenoorlog te verlaten en met een frisse blik te kijken naar de manier waarop de crisis werd aangepakt. Sowieso zal Europa, als het een eenheidsmunt wil behouden, een meer geïntegreerd economisch, politiek en sociaal beleid moeten voeren en het voortdurende armworstelen tussen lidstaten achter zich moeten laten.”