37 jaar zit hij in de politiek, en bij de jongste verkiezingen waar hij aan meedeed, de gemeenteraadsverkiezingen van 2006, haalde hij 35,5 procent in Sint-Niklaas, "weliswaar met de groenen erbij". En daar is hij best fier op. Freddy Willockx is de zestig voorbij, maar hij voelt zich goed in zijn vel als burgemeester van Sint-Niklaas, en wil de pas verkozen voorzitster van zijn partij wel enkele tips geven, "zonder voor schoonmoeder te willen spelen. Uiteraard doet Caroline met die tips wat ze wil."

Al moet hem eerst van het hart dat alles begonnen is op 11 juni. "Johan Vande Lanotte, Patrick Janssens en Frank Vandenbroucke voerden de forcing rond Caroline en Freya. Ik heb toen het partijbureau proberen te overtuigen nog geen nieuwe mensen voor te dragen. Verscheidene bureauleden twijfelden, maar er is over gestemd en ik ben niet gevolgd. Daar hebben we Caroline en Freya geen dienst mee bewezen. Bon, maar dat is vijf maanden geleden en voorbij, en ik denk dat iedereen die op het congres was, het begrepen heeft. Dat hele congres was doorspekt met kritiek op de voorbije jaren, en niet alleen op Johan Vande Lanotte, want Johan heeft een onverdiend zware prijs moeten betalen voor het collectieve falen.

Maar ik ben teruggekomen van het congres met een opgelucht gevoel. Het was een van onze beste congressen ooit. Kort en kernachtig, sommigen noemden het therapeutisch. Er is in ieder geval gezegd waar het op staat. De 16 procent kiezers die nog voor ons gestemd hebben, deden dat niet om daarna de socialisten onder elkaar te zien vechten. Dus ook als we het niet eens zijn met alle nuances sluiten we de rangen achter Caroline en Dirk, met alle respect voor Erik De Bruyn.

En ik hoop dat diegenen onder onze vrienden die denken dat de sp.a het gaat winnen met communautaire scherpslijperij nu begrepen hebben dat de partij dat niet wil. Pas op, versta me niet verkeerd! Wij zijn Vlaams, en we laten ons door niemand vernederen. Maar separatisme zou ook Vlaanderen zeer duur te staan komen. Voor ons blijft een doorzichtige solidariteit primeren.

"U was het niet eens met het zo vroeg naar voor schuiven van Caroline Gennez, maar u vindt haar wel de juiste keuze?"

Ik heb Caroline speciaal leren waarderen bij drie gelegenheden.

Een: het partijbureau onder Louis Tobback in de jaren '90. Ik kan u verzekeren dat Louis een zware stempel drukte. Er waren er maar drie die tegen hem durfden ingaan: Stevaert, Willockx en jongerenvoorzitster Caroline Gennez. Zij was een van de beste jongerenvoorzitters die we ooit gehad hebben.

Twee: in de herfst van 2000 kregen we in Sint-Niklaas een giftig cadeau van onze paarse regering, een asielcentrum midden in de stad. En wie kwam er ons helpen om dat centrum te verdedigen in een zeer turbulente hoorzitting? Caroline Gennez, 25 toen en medewerkster van Vande Lanotte.

Drie: haar transfer naar Mechelen, een van onze rijkste en moeilijkste afdelingen, waar het reeds sedert geruime tijd een compleet bordeel geworden was. Ze heeft daar als inwijkeling uit Sint-Truiden orde op zaken gesteld en voor de electorale wederopstanding gezorgd. Als we de kandidatuur voor het voorzitterschap spontaan hadden laten groeien waren we ook bij Caroline terechtgekomen.

"En u hebt nog wat goede raad voor de nieuwe voorzitster."

Ik ben de zestig voorbij, ik besef dat ik de toekomst van de partij niet meer ben. Caroline moet haar eigen aanpak kunnen doorzetten, maar in alle bescheidenheid heb ik wel enkele tips.

Tip 1

“Maak meteen ondubbelzinnig duidelijk dat wij niet beschikbaar zijn voor een eventuele tripartite. De kiezer heeft ons niet in de regering gewild. Zijn wil is wet. Bovendien is wat er nu op tafel ligt totaal onaanvaardbaar, niet alleen voor socialisten, maar ook voor sociale mensen. Kinderen van veertien opsluiten, het zilverfonds uithollen met 4 miljard, de maximumfactuur in de ziekteverzekering op de helling zetten, de afschaffing van de onderhoudsplicht terugdraaien, het in de watten leggen van Electrabel, economische migratie toelaten als er nog zoveel werklozen zijn... Dat staat allemaal zo haaks op onze standpunten dat het niet amendeerbaar is. Dus, maak komaf met elke illusie over een tripartite.”

Tip 2

“Groepeer opnieuw alle progressieve knowhow in het SEVI, de studiedienst van de partij, die onder Karel Van Miert en Louis Tobback in de jaren ‘80 uitgegroeid was tot een goudmijn van progressief talent en die de jongste jaren verwaarloosd is. Onze geloofwaardigheid staat of valt met goed onderbouwde voorstellen. De mensen zijn te slim geworden voor oppositieslogans zonder onderbouw. Ik zou alle universitaire medewerkers opnieuw poolen in het SEVI. Met John Crombez (de kabinetschef van Freya Van den Bossche nvdr.) hebben we de ideale kapitein voor de studiedienst al in huis.”

Tip 3

“Loop minder achter de media en meer achter de militanten. Wij zijn verworden tot een partij die alleen nog communiceert als de opiniemakers akkoord gaan. We moeten onze eigen boodschap brengen, editorialisten van kranten mogen onze gids niet zijn. Anderzijds moeten we ook niet blind de militanten volgen. De voorzitter moet een politieke leider zijn, maar dat kan maar echt zijn als er een draagvlak is. En wees ook niet bang om al eens tegen de media in te gaan. De bevolking apprecieert mensen als ze de indruk heeft dat die een overtuiging hebben; ze negeert mensen als ze de indruk krijgt dat die een spelletje spelen. Je moet met de media werken, je moet ze niet achterna lopen. En als je dan vanuit de rechterzijde aangevallen wordt op je ideeën, dan is dat een teken dat je goed bezig bent. Het wordt maar bangelijk, zodra je als socialist door de rechterzijde wordt bejubeld.

Tip 4

“Dit is een moeilijke waar ik ook niet meteen een pasklaar antwoord voor heb. Hoe moet Caroline Gennez het degelijke meebesturen in Vlaanderen combineren met een geloofwaardige oppositie op federaal niveau? Frank Vandenbroucke en Kathleen Van Brempt doen goed werk. Het is geen te benijden taak om dat te doen en tegelijk op federaal niveau oppositie te voeren.”

Tip 5

“Dit is ook een moeilijke maar om een andere reden. En ik moet het zeggen: omring u niet met slippendragers, maar met mensen die kritisch zijn, ook voor de voorzitster. Er is niets zo erg als omringd te zijn door mensen die je constant vertellen hoe goed je wel bent. Dat leidt tot zelfgenoegzaamheid en dat is het ergste wat een politicus kan overkomen. Ik heb er in alle partijen genoeg gezien die daaraan ten onder gegaan zijn of, recenter, bezig zijn daaraan ten onder te gaan. Neen, ik noem geen namen, want die mensen zijn er nog. Maar Caroline, benoem zelf je medewerkers en je adviseurs, maar zorg ervoor dat ze kritisch blijven.”