Migratie is een feit, een gegeven dat onlosmakelijk verbonden is met de ongelijke verdeling van de welvaart in de wereld. Iedereen heeft het recht om op zoek te gaan naar een beter leven op een betere plek. Zolang er ongelijkheid is, zolang er mensen zijn die geconfronteerd worden met onderdrukking en gewapende conflicten, zal men op zoek gaan naar een beter leven. In 2010 telde België een positief migratiesaldo van 84.907 nieuwkomers. Zij moeten de kans krijgen om zich te integreren. Arbeid is de snelste weg daartoe. De overheid zet hiervoor de bakens uit.

"Arbeid is de snelste weg naar integratie"

Onze samenleving veroudert. De babyboom-generatie gaat op rust, de plaatsen moeten worden ingenomen door nieuwe krachten. Tegen 2020 zal de actieve Belgische bevolking tussen 20 en 65 jaar dalen met 140.000 personen. Dat is een uitdaging voor de toekomst, zo lijkt. Want ondanks een aangroeiende bevolking en een significante groep niet-werkende werkzoekenden (210.506 in oktober 2012 in Vlaanderen alleen al), heeft de Belgische arbeidsmarkt het moeilijk om een groot aantal openstaande vacatures in te vullen. Een grote groep nieuwkomers blijft echter verstoten van participatie op die arbeidsmarkt. België dient op alle beleidsniveaus een inclusief beleid te voeren met focus op activatie en arbeidsmobilisatie van migranten. Als we een goed beleid uitstippelen, dan kan de bevolkingsgroei een motor van economische ontwikkeling worden en kan migratie deels de vergrijzing helpen oplossen.

De arbeidsmarkt wordt steeds internationaler. De economische migratie zal onder de globalisering toenemen. Uit deze migratierealiteit kan besloten worden dat men best een actief arbeidsmarktbeleid voert. Een beleid dat misbruik tegengaat en uitbuiting van de migrant uitsluit. Een beleid dat hen de kans biedt om volwaardig deel te nemen aan de samenleving. Iedereen moet daarbij eenzelfde mate van sociale bescherming genieten. De Europese Unie draagt hierin een verpletterende verantwoordelijkheid. Door het uitblijven van een degelijk Europees sociaal beleid zorgt het vrij verkeer van werknemers (en diensten) voor detachering in het kader van dienstenprestaties voor problemen. In vele Europese landen worden nog steeds geen minima gehanteerd inzake lonen en sociale zekerheid. De gevolgen zijn legio: oneerlijke concurrentie, ondermijning van de economische competitiviteit, sociale dumping en uitbuiting. De EU-regelgeving zorgt dus niet enkel voor economische voorspoed maar draagt tegelijkertijd ook bij tot de afkalving van een aantal sociale beschermingsmechanismen in ons land. Europa kan deze ‘race to the bottom’ niet langer in stand houden.

De bestaande migratiedruk vanuit het Oosten en het Zuiden en de vraag naar nieuwkomers in het Westen zijn niet volledig complementair. Bovendien kan noch het probleem van de ontwikkelingslanden, noch het probleem van de verzorgingsstaten exclusief door migratie worden opgelost. De demografische evoluties bieden echter wel de mogelijkheid om creatiever en positiever met migratie om te gaan. Migratie is niet dé oplossing maar kan tekorten op de arbeidsmarkt wegwerken, en zo bijdragen tot economische groei en werkgelegenheid. Arbeid genereert een inkomen voor de werkenden en welvaart voor een samenleving.

Op Visie 2012 geeft sp.a de aanzet tot discussie over migratie en de daaraan gekoppelde uitdagingen. Hoe bereiden we onze samenleving en onze arbeidsmarkt voor op migratie op langere termijn? Hoe slagen we erin om activatie en arbeidsmobilisatie van migranten te bevorderen? Wat doen we met onze eigen arbeidsreserves? Welke rol vervult de werkgever in dit verhaal? Welke impact heeft de EU-regelgeving op het Belgisch beleid? Hoe passen we migratie in een positief en vooruitstrevend arbeidsmarktbeleid waarvan alle partijen beter worden? Wij gaan het debat graag aan.