'Brussel en Wallonië kwistiger met gezondheidszorg' kopte de Standaard op 6 juli 2015.  Hiervoor baseerde de krant zich op cijfers van N-VA-parlementslid Yoleen Van Camp.  De conclusie die Van Camp trekt is verkeerd. Onze gezondheidszorg is gebaseerd op solidariteit tussen wie gezond is en wie ziek is, of het nu een Vlaming, Waal of Brusselaar is.

1. Vlamingen kosten het RiZiv meer dan Walen en Brusselaars

Yoleen Van Camp (N-VA) baseert zich voor haar uitspraken, namelijk dat Walen en Brusselaars meer kosten aan onze sociale zekerheid, op een studie van het RiZiv uit oktober 2014.  Uit een eerdere editie van diezelfde studie trok haar partijgenoot Louis Ide in 2012 nochtans volgende conclusie: “Gemiddelde uitgave per Vlaming hoger dan die per Waal en per Brusselaar”.

Wie heeft het bij het rechte eind?  Louis Ide, zo blijkt uit de volledige lectuur van de studie. Mevrouw Van Camp gaat immers voorbij aan het feit dat de cijfers die zij uitbracht geen rekening houden met de onderliggende structuur van de populatie in de 3 verschillende regio’s (leeftijd, geslacht, inkomen, …). De zogenaamde standaardisatie, waaraan de studie in kwestie nochtans veel aandacht schenkt, ziet mevrouw Van Camp over het hoofd. Na standaardisatie zijn het de Vlamingen die de gezondheidszorg het meest kosten.

2. Grotere verschillen binnen regio’s dan tussen regio’s
Dat Yoleen Van Camp de verschillen tussen regio’s met verkeerde informatie tracht uit te vergroten gaat voorbij aan een tweede belangrijke vaststelling van de studie in kwestie.  De verschillen binnen de regio’s zijn vele malen groter dan de verschillen tussen de regio’s.

Het zijn de demografische en socio-economische kenmerken van de bevolking die bepalend zijn voor de regionale of lokale consumptie in gezondheidszorg.

3. Conclusie: een transfer tussen ziek en gezond
Niet alleen bleek de conclusie 'Brussel en Wallonië kwistiger met gezondheidszorg'  verkeerd.  Bovendien blijken de verschillen het product van een anders samengestelde bevolking met lagere of hogere noden. Er is dus geen sprake van communautaire transfers in de gezondheidszorg maar wel van solidariteit tussen zij die ziek en zij die gezond zijn. Onze gezondheidszorg doet dus precies wat een verzekering hoort te doen: bescherming bieden wanneer een risico zich stelt. En de Vlaming brengt zijn oude (ongezonde) dag blijkbaar graag door aan de zee.