Binnen 2 dagen gaat de Belgische voetbalcompetitie opnieuw van start (het is trouwens mijn stelligste indruk dat die elk jaar een stuk vroeger begint, niet?). Ik merk het aan de "grote trainersenquête in Humo van deze week, die ik met enige gretigheid lees. Naast tennis (for obvious reasons) heeft vooral voetbal me van jongsaf geboeid. Zo herinner ik me met plezier de betere Rode-Duivels-momenten in de cafetaria van mijn ouders in St-Truiden. Hoogdagen waren dat. Iedereen druk gesticulerend, eenieder de betere coach. Geroep, gejoel, gejouw. Uitbundigheid. Gezelligheid. Sfeer.

Het voorbije jaar stond de nationale voetbalcompetitie dan weer garant voor tenenkrullende spanning. Enerzijds bleef "mijn" STVV tot op de laatste speeldag flirten met de degradatie (dat moeten ze vooral niet doen, vind ik). Anderzijds maakte KV Mechelen kans op promotie naar Eerste Klasse.  En dat midden tijdens de drukke verkiezingscampagne. Uiteindelijk haalden beiden het. Op 10 juni het enige lichtpuntje na onze zware verkiezingsnederlaag.

Straks speelt KV Mechelen dus haar openingsmatch tegen RSC Anderlecht. Een heuse topper daar achter de kazerne. Ik kijk er naar uit, al zal ik de match niet live kunnen bijwonen.

Als ik de enquête in Humo moet geloven, wordt het opnieuw een spannend jaar voor beide ploegen (en dus voor mij). Naast Dender worden immers vooral KV Mechelen als STVV het meest als degradatiekandidaat getipt door de kenners. Daar gaat een supportershart van bloeden, niet?

En daaruit volgt dan onmiddellijk het resolute voornemen om zo vaak als mogelijk te gaan supporteren. Vrijdag dus niet, maar de komende weken kom je me achter de kazerne zeker tegen! Om er de "Kakkers" (het blijft voor mij een hele vreemde geuzennaam die de supporters van KV zichzelf geven) een hart onder de riem te steken. De sfeer zit er daar altijd in. Een beetje zoals vroeger dus...