ik las voor het schrijven van dit stukje de beleidsnota van 2013 nog eens door. Hierin waren acties voor de komende 6 jaar opgesomd. Ik dacht toen, dat krijgen we nooit klaar. Ik kan mezelf maar half gelijk geven, heel veel zaken zijn afgevinkt of zijn lopende.

We hielpen jeugdverenigingen bij de bouw van hun lokalen. Duurzame producten werden niet enkel onder de aandacht gebracht , maar ook in de subsidiereglementen opgenomen. Waardoor jongeren in plaats van het merkfruitsapje nu Fairtrade drinken. We zorgden dat de inschrijvingen voor het speelplein vlotter lopen, door digitaal inschrijven mogelijk te maken. Zonder daarbij de groep uit het oog te verliezen die de digitale kloof nog niet overbrugd heeft. De samenwerking tussen gemeente en scholen loopt beter dan ooit: we denken samen over hoe schooluitval te beperken, drugs, pesten, taalbeleid …. Ook zijn de speelpleintjes netjes en fuiven onder de kerktoren blijft mogelijk. Toch zijn we er nog lang niet. 

We zouden naar meer avontuurlijk speelgroen streven en ondanks sterke pogingen zijn we maar  1 speelbos rijker. Hier moeten we een prioriteit van maken. Want spelen op de speelplein is leuk, maar niet hetzelfde als op ontdekking gaan in de natuur en soms zorgt een speelplein ook voor onvrede bij buurtbewoners. 

Zo komen we  automatisch bij het thema verdraagzaamheid. Het is niet door concrete acties af te dwingen. We hebben het geprobeerd! Het blijft zoeken naar een manier. Hopelijk kunnen we binnen 6 jaar schrijven dat we verder meegewerkt hebben aan de opbouw van het gemeenschapsleven en de afbouw van onverdraagzaamheid.