Een erg bevreemdende apotheose van een voor de rest zeer constructief partijbureau. Zo bekijk ik de discussie met  Frank Vandenbroucke over de communautaire koers die de partij moet varen. Hij wil dat sp.a zich engageert in de volgende ronde in de staatshervorming, een groot deel van de partij wil dat de regering Leterme 1 eerst met concrete agenda over de brug komt.

Het partijbureau bevestigde maandag de houding die sp.a al een tijdje aanneemt op communautair vlak: als Vlaamse socialisten willen we dat BHV gesplitst wordt en dat er een staatshervorming komt. We willen constructief meewerken aan die staatshervorming, maar er moet eerst duidelijkheid komen over BHV en over het kader waarbinnen de communautaire onderhandelingen zullen worden gevoerd.

Je kan moeilijk van de oppositie vragen dat ze meestapt in een verhaal zonder richting of eindpunt. De regering moet het inhoudelijk kader scheppen en uitmaken wat er met BHV gebeurt. Dan zal sp.a haar standpunt verder bepalen. De regering reikt zichzelf permanent een brevet van onbekwaamheid uit. Moeten wij daarin blindelings meestappen dan?

Iedereen was het daar mee eens, maar Frank Vandenbroucke reageerde emotioneel. Hij vindt al langer dat sp.a voluit moet meewerken aan de staatshervorming, om zo maximaal te kunnen wegen op het resultaat. Het woord ontslag viel niet, maar Vandenbroucke suggereerde wel dat de partij misschien beter op zoek gaat naar iemand anders voor de Vlaamse regering. Hij was boven zijn theewater en niemand snapte het. Waarom zou je ontslag moeten nemen uit de Vlaamse regering omdat de federale regering in een impasse zit? Dat zou een slechte zaak zijn, nu we aan de heropstanding bezig zijn.