[image] Ik lees in De Morgen een uit El País vertaald stuk van Mario Vargas Llosa over de democratische presidentskandidaat Barack Obama. Hoewel Hilary Clinton momenteel stevig voorop ligt in de peilingen, is het voor Llosa nog lang geen uitgemaakte zaak dat ze dé Democratische Presidentskandidaat voor 2008 wordt. Meer zelfs, als het aan Llosa ligt, mag Barack Obama meteen ook de nieuwe president van de Verenigde Staten worden.

Niet het feit dat hij de eerste zwarte president van Amerika zou zijn, geeft daarbij de doorslag in zijn argumentatie. Wel integendeel: hoewel er (voor het eerst) een zwarte kandidaat is, zal ras niet de doorslaggevende factor zijn in de stemhokjes. Wat maakt zijn kandidatuur dan zo aantrekkelijk? Er zijn 2 elementen in Vargas Llosa's argumentatie, die me erg bevallen:
    1) dat wat Obama nog het meest tegengeworpen wordt - zijn politieke onervarenheid met name - net zijn kracht is: "na een periode van middelmatigheid, confrontatie en verdeeldheid schreeuwt de VS om zo'n leiderschap: een nieuwe leider, niet besmet door de politique politicienne, die in oprechte en overtuigende taal over grote problemen kan spreken."
    2) het "parler vrai" van Obama. Hij kiest niet voor het status quo, maar plaatst iedereen voor zijn verantwoordelijkheid. Obama brengt een overtuigd emancipatorisch verhaal waarbij hij alle Amerikanen, ook de zwarten en andere minderheden, oproept om de hun geboden kansen maximaal te benutten. Hij wil niet weten van het gezaag en de slachtofferrol. Het systeem biedt openingen om kansen te grijpen. Weerbare burgers doen dat.

Zal Obama het daarmee halen? Dat valt nog sterk af te wachten; maar hoe dan ook heeft hij nu al één en ander in beweging gezet (kijk maar eens naar zijn wervende en wervelende vrijwilligersnetwerk). ik kan het alleen maar eens zijn met de schrijver van dit artikel, dat de politiek nood heeft aan vernieuwende, dynamiserende krachten die als uit het niets voor een nieuw elan zorgen.