De open brief die Roger Kesteloot, CEO van De Lijn, op 30 juni publiceerde in de krant, baadt in dezelfde wereldvreemdheid die je ook ziet bij zijn politieke bazen. Voor sp.a is het duidelijk: meer en beter openbaar vervoer in Vlaanderen is cruciaal om de files en om vervoersarmoede aan te pakken. En een sterke, publieke dienstverlening is daarvoor de beste garantie, ook na 2020. Die keuze is wat ons betreft al lang gemaakt. In het Vlaams Parlement lopen de visies daarover sterk uiteen, maar dat is allesbehalve “een politiek spel”, dat heet democratie.

De bevoegde minister Ben Weyts en zijn partijgenoot, de voorzitter van de raad van bestuur van De Lijn Marc Descheemaecker, zwaaien nu al enkele jaren met “record-investeringen” in bussen en trams, hebben het steevast over “historische beslissingen” die ons openbaar vervoer “performant en betrouwbaar” zullen maken. Maar wat is de ongemakkelijke waarheid? De tevredenheid van de reizigers heeft vorig jaar een historisch dieptepunt bereikt (voor het eerst gezakt onder de 70%). Het aandeel van bus en tram in het woon-werkverkeer – de focus van het Vlaams mobiliteitsbeleid - is vandaag in Vlaanderen met 2,5% nog minder dan de helft van wat het tien jaar geleden was (5,2%). De resultaten volgen de beloftes niet. Punt. De reizigers die vandaag 30% meer moeten betalen voor hun abonnement zeggen dat, de lokale besturen zeggen dat, ongeruste personeelsleden van De Lijn zeggen dat. Ik vind ons openbaar vervoer te belangrijk om deze signalen te negeren. Het is mijn job om de minister en het management van De Lijn daarvoor ter verantwoording te roepen. Dat is geen “politiek spel”.

Verongelijkt de frustraties over de kritische vragen die gesteld worden van je afschrijven, is allesbehalve een overtuigend antwoord. In plaats van zich een slachtofferrol aan te meten, roep ik op tot verantwoordelijkheid en oplossingen. Waar ik Kesteloot nooit iets over hoor zeggen, is de besparingslogica die deze regering al 5 jaar op rij hanteert. Al 5 jaar op rij wordt het budget om al die nieuwe trams en bussen te laten rijden verder afgeroomd.

Akkoord, elke eurocent belastinggeld moet meermaals worden omgedraaid alvorens hij wordt uitgegeven. Ook bij De Lijn. Maar de bodem is bereikt. Dat werd eindelijk ook zo gezegd door leden van de raad van bestuur (Johan Sauwens en Luc Martens in de artikelenreeks van De Standaard), dat wordt elke dag ervaren door reizigers, personeelsleden en lokale besturen. Die logica wordt gewoon doorgetrokken tot en met 2020. Maar dan is het nog niet uitgesloten dat De Lijn alsnog in de uitverkoop wordt gezet. En ondertussen exploderen de files in Vlaanderen. Ik vind dat wraakroepend. Gelooft mijnheer Kesteloot oprecht dat hij het tij kan keren met dit beleid?