Al weken aan een stuk roepen de N-VA'ers om ter luidst dat ze een sociale partij zijn. "Wij zijn niet asociaal, wij zijn sociaal!" Gisteren hoorden we weer Bart De Wever en Johan Van Overtveldt (DM 24/4).

Wat de kopstukken ook mogen beweren, de N-VA is geen sociale partij

Het doet ons een beetje denken aan een man die zijn vrouw elke dag opnieuw op het hart drukt hoe trouw hij haar wel is en haar dus zeker niet bedriegt. Een bijzonder doorzichtige poging om te maskeren dat hij vooral wél bedriegt. Zo is het ook met de N-VA. Want wat de kopstukken ook mogen beweren, het is natuurlijk geen sociale partij. Lees er hun Verliesplan maar eens op na. Door de indexsprong stijgen de lonen in 2015 niet mee met de levensduurte. Als compensatie schermt de N-VA met een daling van de personenbelasting die tegen 2019 ruim 1,6 miljard euro aan bijkomende koopkracht oplevert. Een belastingverlaging die, zoals professor André Decoster (KU Leuven) ook al becijferde, vooral de hoogste lonen bevoordeelt. Voor elke euro die naar de 10 procent laagste inkomens gaat, vloeit er 200 euro naar de 10 procent hoogste inkomens. Wie het meest verdient, gaat nog meer verdienen. Maar niet getreurd, voor alle lonen onder 3.000 euro bruto voorziet de N-VA een werkbonus. Een werkbonus die deze regering trouwens al heeft vastgelegd in het competitiviteitspact voor de komende jaren, en die sp.a verder wil versterken. Fijn dat ons werk geapprecieerd en verdergezet wordt. Alleen dient de werkbonus bij ons om werkende mensen koopkracht extra te geven, en bij hen om koopkrachtverlies te compenseren. En niet eens volledig. Ze geven met de ene hand een beetje terug van wat ze de mensen met andere hand afnamen. Dat heet: verlies.

Iedereen langer werken

Iedereen die minder dan 1.900 euro netto per maand verdient, gaat er door de indexsprong hoe dan ook op achteruit. De compensaties zijn een doekje voor het bloeden: de realiteit is dat de lage en gemiddelde inkomens loon inleveren door het schrappen van de index. In een interview met Trends windt De Wever er trouwens geen doekjes rond. Als hij wordt geconfronteerd met de kritiek van professor Gert Peersman dat een indexsprong ten koste gaat van de werkenden, antwoordt hij: "Dat is gewoon niet waar. 50 procent van de werkenden gaat er in ons model onmiddellijk op vooruit, en tegen 2019 iedereen." Jammer voor die andere 50 procent, niet toevallig die groep die een hoger loon het best kan gebruiken. Het uithollen van de index door 'all-in-akkoorden' per sector zorgt er bovendien voor dat niét iedereen er binnen vijf jaar op vooruit zal zijn gegaan. Dezelfde scheefgetrokken verhoudingen zien we bij de pensioenen. In ons voorstel heeft iedereen recht op een volwaardig pensioen na 42 jaar werken. Een vloerder die op zijn zestiende is beginnen werken, moet vroeger van een welverdiende oude dag kunnen genieten dan een professor die tot zijn 28ste gestudeerd heeft. Bij de N-VA werkt iedereen hoe dan ook tot 65, een volwaardig pensioen is er pas na 45 jaar werken. En tot 65 werken, én 45 jaar aan een stuk werken. Anders geen volwaardig pensioen. Iedereen is gepakt. De vloerder moet geen 42 jaar werken zoals in ons plan, maar 49 jaar. Zeven jaar langer. Houdt hij het fysiek echt niet vol tot zijn 65ste? Geen probleem, hij kan vroeger stoppen, maar wordt dan wel gestraft met een pensioenmalus. Heel concreet: hij verliest 5 procent pensioen per jaar dat hij vroeger moet afhaken. Reken maar uit. Als je weet dat de N-VA 2,5 miljard euro wil besparen met die pensioenmalus - het bedrag dat de partij in haar Verliesplan tekort komt om de komende vijf jaar alle pensioenen te betalen - dan zullen heel wat gepensioneerden naast een volwaardig pensioen grijpen. Ook iedereen die studeerde - de professor, maar evengoed de onderwijzers en de verpleegsters - raakt nooit aan een volwaardig pensioen op 65. Ze komen niet aan 45 gewerkte jaren. Wie ooit werkloos was, een tijdje thuisbleef voor de kinderen of gewoon even kapotgewerkt wat gas terug nam, kan het helemaal schudden.

Oogje dichtgeknepen

De Belgische economie is zich volop aan het herpakken, als een van de eerste landen in Europa. Nu het economisch weer beter gaat, verdienen de mensen hun deel van het herstel. Dat is sociaal. Het N-VA-plan doet net het omgekeerde: het concentreert de baten van het herstel volledig bij een elite. Het Verliesplan doet pagina na pagina gedetailleerd uit de doeken hoe werkende mensen en gepensioneerden erop achteruit gaan. Over de grote vermogens geen letter. Over de strijd tegen fraude alleen een paar cijfers, die aangeven dat minstens één oog weer toegeknepen mag worden. Wie nu al veel en eerlijk bijdraagt, moet van de N-VA nog meer bijdragen. Wie nu niet bijdraagt, moet dat ook in de toekomst niet doen. Je vraagt je af wat werkende mensen en gepensioneerden de N-VA eigenlijk hebben misdaan.

John Crombez

Johan Vande Lanotte