Afgelopen weekend vierden we haar derde verjaardag. Haar naam is Lily en ik ben haar trotse papa. Lily is behalve een guitig meisje dat verdomd goed weet wat ze wil, ook een Erasmus-kind.

Tijdens mijn studie werd ik immers hopeloos verliefd op haar mama, een Française. Zoals elke ouder proberen ook wij Lily op te voeden met de normen en waarden die wij belangrijk vinden. Op 3-jarige leeftijd is dat héél simpel en herkenbaar voor velen: dank u zeggen als ze iets krijgt, alsjeblieft zeggen als ze iets vraagt, speelgoed delen als vriendjes of vriendinnetjes op bezoek zijn.

Voor de rest overladen we haar met bakken liefde en voeden we haar op in twee talen. Ik praat consequent Nederlands met haar, haar mama doet hetzelfde in haar taal, en français.

Lily’s taal is nu nog een wonderbaarlijke en grappige cocktail van beiden. Tot slot nog dit over Lily: ze heeft (uiteraard) de dubbele nationaliteit. Net als haar mama is ze Française, en net als ik is ze Belgische. Voilà, ziedaar de uiterst beknopte biografie van een 3-jarige. De momenten dat ze boos is en al krijsend door de living rondloopt, bespaar ik u. Als ouders schrijven immers wij zelf de handleiding voor een hopelijk zorgeloze jeugd. Dat dachten we althans... tot gisteren.

Examen

Want straks, als Lily puber is, bestaat de kans dat ik haar moet uitleggen dat ze op haar achttiende een examen zal moeten afleggen. “Waarom papa?”, zal ze mij dan vragen. “Ja schat, het stelt niet veel voor, hoor. Het is gewoon om te bewijzen dat je het wel verdient ‘Belg’ te zijn. Want weet je, in dit land is het nog makkelijker Belg te worden dan een abonnement bij de fitness te krijgen. Een half dagje in Brussel in een kille zaal zitten, vragen beantwoorden over onze normen en waarden, wellicht iets over de Vlaamse identiteit ook, daarna een bord stoofvlees met frietjes de  hemel in prijzen en alles komt goed. Maar zo zijn we tenminste zeker dat je één van ons bent.”

Het is te gek om los te lopen, maar dit scenario is geen science-fiction. De dubbele nationaliteit afschaffen - het eerste plan - was toch iets te voortvarend en gebaseerd op juridisch drijfzand - en dus werpt Sarah Smeyers, parlementslid voor N-VA die net naast de jobs van Staatssecretaris voor Gelijke Kansen greep (moeten we daar nu blij om zijn?), ons dit alternatief toe om… tja, waarom eigenlijk? Is het voor onze veiligheid? Is het om onze normen en waarden - wat die inhoudsloze woorden ook mogen betekenen - te beschermen? Is het om de Vlaamse identiteit te vrijwaren? Is het om onze samenleving te smeden?

Het is het zoveelste opbod van rechts om te stigmatiseren, te polariseren, op te delen. Maar dan vraag ik me af: welke samenleving bouw je zo? Welke normen en waarden moet ik mijn dochter dan precies meegeven de volgende jaren? Kan iemand mij het dan uitleggen?

Misschien Bart De Wever zelf? In april 2015 voerde De Wever een debat met professor Etienne Vermeersch in de studio van het toenmalige Reyers Laat. De Wever legde toen uit dat de sleutel van zijn visie op burgerschap de nationale identiteit is. “En om die te verkrijgen, moet we voorwaarden opleggen zodat mensen erin slagen om zoveel mogelijk deel te worden van de gemeenschap.”

Amper twee jaar later stel ik vast dat die lijn - nieuwkomers wegwijs maken in onze samenleving, wie kan daar nu tegen zijn? - volledig is doorgeslagen. De vreemdelingenwet van Theo Francken - voortaan volstaan aanwijzingen van een misdrijf om iemand die hier geboren is, maar niet de Belgische nationaliteit heeft, zonder proces het land uit te zetten - was daar een eerste bewijs van.

Vandaag valt opnieuw een masker met dit voorstel van Sarah Smeyers dat te gek voor woorden is. En dat ze daarbij niet gedacht zal hebben aan Frans-Belgische kinderen, spreekt voor zich. Neen, uiteraard is dit offensief opnieuw bedoeld om de eigen achterban te sussen en één specifieke groep te treffen. God verhoede dat de vrouw op wie ik in het buitenland verliefd werd en er een kind mee maakte moslima was, Marokkaanse of Turkse bijvoorbeeld.

Want Lily krijgt misschien een vrijstelling, zoals de woordvoerder van de N-VA-fractie bloedserieus antwoordde op een tweet van Freya Van den Bossche, die in hetzelfde schuitje zit als ik. Mesdames et messieurs, ceci n’est pas une blague. C’est la N-VA.

Dinsdag noemde VUB-professor Jonathan Holslag Filip De Winter nog de meest invloedrijke politicus van zijn generatie, omdat andere partijen - om de N-VA niet te noemen - na al die jaren zijn betoog gewoon overnamen. Ik vond dat iets te veel eer voor een racist. Maar vandaag kan ik Holslag niet anders dan gelijk geven. Dit gaat écht de verkeerde kant op. Niet alleen in vele hoofden, maar straks ook in wetten gegoten. Hoe ga ik de absurditeit van enkelen - die zware gevolgen heeft voor velen - ooit kunnen uitleggen als mijn dochter me die vraag stelt?