Winst met bejaarden

Het is al veel langer dan vandaag bezig, het is ook al veel langer dan vandaag dat ikzelf, los van welk partijpolitiek standpunt, ernstige bedenkingen heb bij de blijkbaar intussen haast onomkeerbare tendens van privatiseren van openbare rusthuizen.

Ernstige bedenkingen... ik wil eigenlijk zeggen dat ik al van dag één zwaar tegen ben. Fundamenteel en erger.

Los daarvan is het een moeilijke discussie. Een aantal jaar terug heeft men in Kortemark afstand gedaan van het OCMW-rusthuis. Net als vele andere gemeenten die geen grootstad zijn, staat Kortemark met het financiële mes op de keel. Door de jaren heen is het takenpakket van de gemeente groter geworden, maar de ondersteuning door de hogere overheden is nauwelijks meegegroeid.

Toen de meerderheid van Open VLD en CD&V - op de gemeenteraad zeg ik nog altijd CVP omdat die ampersand zo moeilijk uit te spreken is -  opteerden om de ouderenzorg te privatiseren, ben ik er vrijwel zeker van dat dit niet voor alle leden van die meerderheid van harte was. Natuurlijk, men zegt steeds dat het maar een gedeeltelijke privatisering is, dat de gemeente nog inspraak heeft. Dat klopt voor een stuk. En dat een echt deftig werkend openbaar rusthuis veel geld kost, dat kan ik ook nog geloven.

Maar dat privatiseren de oplossing is? Dat maak je mij in geen duizend jaar wijs. Het is bovendien een halfslachtige privatisering, zowat overal in het land. Privatiseren, dat betekent meedraaien in een winstlogica. Als dat gaat over basiszorg voor ouderen, dan is het woord winst niet aan de orde. Het gaat niet over nagels lakken of zo, het gaat om mensen een mooie oude dag te kunnen geven. Overigens, het is een soort gesubsidieerde winst, want denk maar niet dat die privatisering de overheid geen geld kost. Mensen die het geluk hebben de volle pot te kunnen betalen, zorgen voor de winst. Voor de anderen is het de bedoeling dat de gemeenschap een bijdrage levert. 

Maar de centen die men finaal op overschot heeft door goed beheer - of het in de kou laten zitten van ouderen, ik laat het allemaal in het midden -  die keert men uit aan de aandeelhouders. Inderdaad, mensen met een neus voor zaken en winst, die investeren om, maar iets te noemen, niet meer in kernenergie of wapenfabrieken, maar in bijvoorbeeld rusthuizen. Ik noem bewust wapenfabrieken e.d. omdat de beweegreden om te investeren niet het welbevinden is van de ouderen, maar de opbrengst. Vergrijzing, weet je wel. Er is hier in het westen meer vergrijzing dan oorlog. Er worden zelfs in vakbladen reclamecampagnes opgezet om mensen te overtuigen te investeren in rusthuizen, soms zelfs met een prachtig rendement. Met deze return on investment laten we op termijn een samenleving achter in het faillissement. Vergeet niet, een failliete samenleving, dat gaat verder dan een financieel bankroet. Een samenleving aan de afgrond. Dat is een drama.

Op vergaderingen, zowel op gemeentelijk als op een overkoepelend niveau, heb ik al dikwijls gezegd: "het is wachten tot er hier op het platteland geen enkel openbaar rusthuis meer is, maar dan is het kalf verdronken". 

De gemeenten, en vooral OCMW's hadden zich beter wat burgerlijk ongehoorzaam opgesteld, collectief. Tot het probleem van de financiering van rusthuizen was opgelost en het voor een gemeente wel financieel te dragen was om een rusthuis in eigen handen te hebben. Want neen, het probleem is nu totaal niet opgelost. Ik herhaal: totaal niet opgelost.

Om te eindigen: ergens in 2005 was er een akkoord om in Kortemark een nieuw OCMW-rusthuis te bouwen. Subsidies waren al aangevraagd (en volgens mij goedgekeurd). Overeenkomst met Dexia-holding was ook in orde. In 2006 heeft men alles opgeblazen. Het ontbinden van de overeenkomst met Dexia heeft de gemeente ongeveer 250 000 euro gekost. 

Wablief?!?

Ja, 250 000 euro.

Omdat volgens sommigen de zorg voor ouderen geen kerntaak is van de overheid. 

Deze discussie werd gesloten.