De Morgen: Leven tussen boeken is wat de mensen in deze rubriek letterlijk doen. Elke week portretteren we een fervente lezer in zijn huiselijke omgeving en peilen we naar zijn of haar liefde voor literatuur. Vandaag: Vlaams ParlementslidYamila Idrissi

 

 


 

 

Ik kom uit een kansarm migrantengezin. Als kind las ik heel veel, ook als we in het bergdorpje in Marokko bij mijn grootouders waren. Niemand begreep dat. Het werd zelfs ietwat gevaarlijk gevonden. Meisjes dienden de vrouwen te helpen en hoorden niet met hun hoofd in een andere wereld te zitten. Het maakte van mij een vreemde eend in de bijt, maar zonder boeken was ik nooit de vrouw geworden die ik vandaag ben. Lezen is nu vooral voor de vakantie.

Boeken kopen doe ik het hele jaar door. Niets zo heerlijk als tussen twee vergaderingen door even binnenspringen in Passa Porta, een boek vastnemen, er wat in bladeren en er hier en daar een stukje uit lezen. Dat geeft me een energy boost.

Ik hou enorm van het werk van Connie Palmen en Jens Christian Grøndahl. Mohammed Choukri's De hongerjaren heeft een speciale betekenis voor mij. In de jaren 60 ging Marokko door een diep dal. Veel mensen trokken vanuit de bergen naar de steden omdat ze dachten daar werk te zullen vinden, zo ook Choukri. Mijn vader is in die periode opgegroeid, en door Choukri's boek te lezen heb ik hem beter leren kennen. Maar ook Het verdriet van België van Claus heeft mij gevormd. Het was mijn introductie in de Vlaamse geschiedenis en cultuur. En het toonde me hoe literatuur bruggen kan slaan.

Wanneer ik het even niet meer weet, zoals na de aanslagen in Brussel, grijp ik terug naar Amin Maalouf. Zes jaar geleden voorspelde hij in De ontregeling van de wereld wat we nu meemaken. We zijn deze eeuw zonder kompas binnengegaan, zei hij, en de wereld is op alle vlakken ontregeld geraakt: economisch, ecologisch en moreel. Zo'n boek geeft wat ik van boeken verwacht: inzicht zowel in de ziel als in de samenleving. '

'Schrijven is een van de oudste vormen van gebed', aldus Fatima Mernissi. 'Schrijven betekent geloven dat communicatie mogelijk is, dat mensen goed zijn. Geloven ook dat je hun generositeit kunt opwekken, en hun verlangen om beter te doen.' Een schrijver vat het onverwoordbare. Toen ik de foto's van de aangespoelde Aylan zag, heb ik daar dagen niets over kunnen zeggen. Ik vond de woorden niet. Tot ik het gedicht las dat Peter Verhelst over die jongen schreef. Hij gebruikte de woorden die ik niet vond. We leven in een tijd die nood heeft aan zulke gebeden."

MARNIX VERPLANCKE ■