Yves Wattenberghe werd geboren in Gent op 12 juni 1969 (‘In the summer of Sixty-Nine’ dus…) in het UZ, in de wijk waar een groot deel van zijn leven zich afspeelt. Zijn ouders woonden toen in de Christoffel Van Berghestraat, bijgenaamd “de Piste”. Nadien verhuisden ze naar de Salamanderstraat, even later naar de Wolterslaan waar ook het gekende café ‘De Roos’ is.

Yves volgde de lagere school in de Zwijnaardsesteenweg, in de “Mammazellekes Stadsschool”, nu een freinetschool. Lager secundair volgde hij in de Bargiekaai (2 jaar), om dan naar “Carels- Nicaise-De Ridder-Story” te trekken, de grote stedelijke Technische- en Beroepsschool aan de Offerlaan. Hij volgde er de lessen in de afdeling Boek, een grafische opleiding dus. In dezelfde school volgde hij ook avondlessen grafisch tekenen.

Vanaf 1987 ging hij werken - een beetje overal waar er werk was, eerst, zoals bij Bowater Filips en in een ballonnenfabriek in Eke. In 1988 deed hij zijn legerdienst en na die ‘dienst aan het Vaderland’ ging hij werken in de drukkerij Bastien op de Visserij.

Inmiddels was Yves 20 geworden en lonkte hij al met een zeker doorzettingsvermogen naar de meisjes. Van het één komt dan algauw het ander: Yves trouwde in 1990 met Natalie De Bruycker uit Drongen. Op aangeven van familieleden en vrienden begon hij deel te nemen aan overheidsexamens, om bij stad of staat te kunnen gaan werken. Hij slaagde in het toelatingsexamen voor postman en in augustus 1990 begon hij De Post als hulpman-postman. Zijn eerste werkplaats: ‘Brussel3, Sint-Joost-ten-Node’. Maar in 1991 kwam hij al ‘Gent1’, op de Korenmarkt.

Yves was al lang lid van de SP (nu sp.a) toen hij na een zware staking in 1994 ook militant van de ACOD werd. Hij is momenteel voorzitter van de ACOD-Post Oost-Vlaanderen. Hij is geen professionele vakbondsman (een ‘vrijgestelde’ zoals men dat noemt in het jargon), maar tijdens zijn dagelijks werk kan en mag hij tijd vrijmaken voor zijn vakbondswerk (vergaderingen bijwonen, contact met de leden, enzovoort).

Yves werd geboren in een ‘rood nest’: zijn beide ouders waren ‘Sossen’, actief in de partij en haar nevenorganisaties. Zo was hij bijvoorbeeld vanaf zijn kinderjaren lid van de turnclub ‘Vrijheid door Broederschap’. Zijn opa aan moederszijde was er medestichter van.

Toen hij in 1992 Gent verliet en in Merelbeke ging wonen sloot hij zich onmiddellijk aan bij de plaatselijke SP-afdeling. Hij ontmoette er mannen zoals Gaston, Bertrand, Felicien en John, allen notoire Merelbeekse Sossen. Hij werd er met open armen ontvangen, de samenwerking was bijzonder aangenaam. Zijn dochter, die nu 25 is, werd trouwens in Merelbeke geboren.

Maar: ‘Als Strop geboren, dat is wat!’ – en dus kwam Yves in 1999 terug naar Gent wonen: hij had een huis gekocht in de Kikvorsstraat in de wijk Nieuw-Gent. Hij muteerde onmiddellijk terug naar zijn vertrouwde wijkclub ‘Vrijheid door Broederschap’ en werkt er samen met Louis, Marina, Anne en andere kameraden vanuit Café Sportwereld, hun huidig lokaal in de Noendries.

Ik ken Yves al vele jaren - niet zéér goed, maar zeker genoeg om te kunnen zeggen dat het een hartelijk man is, aangenaam gezelschap en bovendien: een man waar men altijd kan op rekenen! Door zijn vakbondswerk weet hij beter dan wie ook wat socialisme op de werkvloer betekent: het is vaak een hard gevecht tegen de ideologische tegenstanders, maar ook tegen de mensen die vinden (niet echt door ideologische motieven gedreven) dat vakbonden dikwijls de maatschappij ‘verstoren’ met hun acties voor een meer rechtvaardige samenleving. Maar Yves is geen ‘doetje’, verre van, dat zou niet passen in zijn werk. Dus: voorwaarts en niet vergeten, ‘bij honger en bij eten’: de solidariteit!

Tot slot: Yves is een echte Buffalo, een warme supporter van de Gantoise. En aangezien hij geboren werd in een ‘Piste’ is hij ook niet weg te branden van Gentse Zesdaagse…

(tekst: Marc Lootens)