Van meet af aan heeft sp.a zich samen met de vakbonden en het middenveld verzet tegen de privatisering van de zorg. Zorgverlening is voor ons een cruciale taak van de overheid die steeds moet georganiseerd worden vanuit het algemeen belang van de burger en niet vanuit het particulier belang van een bedrijf of haar aandeelhouders. Doorheen dit verzet hebben we gezamenlijk een aantal accenten kunnen plaatsen: een maximum ligdagprijs, betere waarborgen voor het personeel en betere waarborgen over de kwaliteit. Wie de eerste procedure van het stadsbestuur vergelijkt met de finale overeenkomst, moet vaststellen dat de voorwaarden verbeterd zijn.


In de ideale wereld kan je dit resultaat bekomen door middel van overleg. Maar van meet af aan heeft het bestuur het werk van oppositie, vakbonden en het middenveld bemoeilijkt. Door documenten achter te houden of op het laatste moment pas te overhandigen. Door adviesraden en vakbonden enkel te consulteren wanneer het niet anders kon en op basis van onvolledige informatie. Door aanbevelingen en voorstellen die geformuleerd worden, in de wind te slaan. Nee, pas na een zware politieke en juridische strijd heeft het bestuur de scherpe kantjes eraf gevijld. Toen kapitein Dupont noodgedwongen het roer overnam van de onervaren stuurman Vandevelde.

Dat men nu plots vraagt om de uitgestoken hand aan te nemen, terwijl men die in eerste instantie zelf heeft afgewezen is vrij cynisch. Zeker wanneer ook nu sp.a na verschillende verzoeken nog steeds niet de documenten heeft ontvangen waarnaar ze al geruime tijd vraagt. Onder andere het besluit van de gouverneur waarover men nu in het lang en in het breed communiceert. Misschien zijn sommige partijen vanuit de christelijke leer meer gewoon om hun andere wang aan te bieden als ze spreekwoordelijk in het gezicht geslagen worden. Wij niet.


Ook de 'privatisering bis' wordt door ons niet gelust. En jawel dat is een ideologisch standpunt. Maar dat zijn alle politieke beslissingen. Wanneer je schrapt in het openbaar vervoer en investeert in autoparkings, is dat een ideologische keuze. Wanneer je de lokale vlaktaks verhoogt in plaats van de belastingen op vermogen, is dat een ideologische keuze. Wanneer je investeert in een zwembad en tegelijk de zorg verkoopt, is dat een ideologische keuze. Al die keuzes vloeien voort uit een bepaalde maatschappijvisie en niet uit een soort onafwendbare evidentie. Men probeert de burger wijs te maken dat er geen alternatief is. Maar de mensen zijn slimmer dan dat en weten maar al te goed dat het wel degelijk anders kan.


Net zoals de mensen beseffen dat de 50 miljoen die de private partner wilt investeren niet een cadeau is dat uit de lucht komt en we met zijn allen dankbaar moeten aannemen. Iemand zal die 50 miljoen moeten betalen. In dit geval wordt dat de zorgbehoevende. Hetzij door verhoogde prijzen, hetzij door efficiëntiewinsten (lees minder personeel, minder materiaal, minder comfort, ...) zal men die 50 miljoen willen terug verdienen. En wat voor wie niet kan betalen? Zal het OCMW tussenbeide komen en de facto de privé financieren of zullen de kinderen moeten opdraaien? Of hebben die geen recht op kwaliteitsvolle zorg?

Laat dat precies het ideologisch debat zijn dat dit dossier met zich meedraagt: garanderen we samen het recht op zorg voor iedereen of aanvaarden we dat iemands bankrekening zijn toegang tot de zorg bepaalt. Wij reiken de hand aan al diegenen die vanuit de solidariteitsgedachte voor de eerste optie gaan.